ഹിമക്കാറ്റ് കൂടുതൽ രൗദ്രമായി ആഞ്ഞുവീശിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
എഡ്മണ്ട് വിറ്റ്മോറിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷംപോലും പതർച്ചയുണ്ടായിരുന്നില്ല. സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ അധികാരഗർവ്വും സ്വന്തം ആയുധത്തിലുള്ള അന്ധമായ വിശ്വാസവും അവന്റെ രക്തത്തിൽ തിളച്ചുപൊന്തി. അവൻ അരയിൽ നിന്ന് തന്റെ വിദേശനിർമ്മിതമായ പിസ്റ്റൾ ഞൊടിയിടയിൽ പുറത്തെടുത്ത് ആ വെളുത്ത വസ്ത്രധാരിക്ക് നേരെ നേർക്കുനേർ ചൂണ്ടി.
"ഏതു കാവൽക്കാരനും എന്റെ മുൻപിൽ ഒന്നുമല്ല!" എഡ്മണ്ട് അലറി. "വഴിമാറൂ, അല്ലെങ്കിൽ ഈ വെടിയുണ്ട നിന്റെ തലയോട് തകർക്കും!"
ഒരു വിരലനക്കം.
എഡ്മണ്ട് കണ്ണൊന്ന് ചിമ്മിത്തുറക്കുന്ന ആ നിമിഷാർദ്ധത്തിൽ—
മുന്നിൽ മഞ്ഞിൽ നിന്നിരുന്ന ആ രൂപം അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു!
അടുത്ത നിമിഷം—
തന്റെ മുഖത്തിന് തൊട്ടടുത്ത്, ആ വെള്ള വസ്ത്രധാരിയുടെ ഭയാനകമായ സാന്നിധ്യം!
അതിവേഗത്തിന്റെ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ അവൻ എഡ്മണ്ടിന്റെ തൊട്ടുമുന്നിൽ. ആ കത്തുന്ന കണ്ണുകൾ എഡ്മണ്ടിന്റെ കൃഷ്ണമണിയിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ആ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് മരണംപോലെ ശാന്തവും എന്നാൽ കഠിനവുമായ ഒരു ശബ്ദം വായുവിൽ അലയടിച്ചു:
"നീ സാഞ്ചിയിലും അജന്തയിലും വള്ളിമലയിലും ചെയ്തതെല്ലാം ഞങ്ങൾ ദൂരെനിന്ന് കണ്ടിരുന്നു. നീ ജ്ഞാനസമ്പാദനത്തിനാണോ, അതോ മാനവചരിത്ര പഠനത്തിനാണോ ഇതൊക്കെ തേടുന്നതെന്ന് കരുതി മാത്രമാണ് ഞങ്ങൾ ഇതുവരെ വഴിമാറിനിന്നത്. എന്നാൽ ഇന്ന്... ഈ ഹിമസാമ്രാജ്യത്തിൽ വെച്ച് നിന്റെ ഉള്ളറകൾ പൂർണ്ണമായും തുറക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നിന്റെ ഉള്ളിലിരിപ്പ് ജ്ഞാനമല്ല, മറിച്ച് അന്ധമായ നാശം മാത്രമാണ്!"
പെട്ടെന്ന്, തോക്കുപിടിച്ച വലതുകൈപ്പത്തിയിൽ ഒരു ചെറിയ തരിപ്പ് എഡ്മണ്ടിന് തോന്നി. ഒരു നേർത്ത കൊള്ളിമീൻ മിന്നിയതുപോലൊരു മരവിപ്പ്.
അവൻ ഞെട്ടിവിറച്ച് കൈകളിലേക്ക് നോക്കി.
കൈപ്പത്തി അവിടെയില്ലായിരുന്നു!
മുട്ടിന് താഴെവെച്ച് അവന്റെ കൈ അറുത്തുമാറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു! തോക്ക് മുറുകെപ്പിടിച്ച അവന്റെ സ്വന്തം കൈപ്പത്തി, വെളുത്ത മഞ്ഞിലേക്ക് വീണ് അതിൽ ചുടുചോരയുടെ ചുവന്ന പൂക്കൾ വിരിയിച്ചുകൊണ്ട് കിടക്കുന്നു!
അതിഭയാനകമായ വേദന ഞരമ്പുകളിലൂടെ തലച്ചോറിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി.
"ആഹ്ഹ്ഹ്ഹ്!"
തന്റെ മുറിഞ്ഞ കൈത്തണ്ടയിൽ ഇടതുകൈ അമർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് എഡ്മണ്ട് അലറിവിളിച്ചു. വേദനകൊണ്ട് അവന്റെ ശരീരം വിറച്ചുതുള്ളി. അവൻ കൈകൾ അമർത്തിപ്പിടിച്ചെങ്കിലും വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ചീറ്റിത്തെറിച്ച ചോര ആ കാവൽക്കാരന്റെ തൂവെള്ള കുപ്പായത്തിൽ കടുംചുവപ്പ് പൊട്ടുകൾ തീർത്തു.
ആ ചോരത്തുള്ളികളിലേക്ക് ശാന്തമായി നോക്കിക്കൊണ്ട് ആ കാവൽക്കാരൻ പതുക്കെ മൊഴിഞ്ഞു:
"നീ ആഗ്രഹിച്ചത് ഈ ലോകം മുഴുവൻ ചോരകൊണ്ട് പൂക്കൾ വിരിയിക്കാനാണ്... അധികാരത്തിന്റെ ചോരപ്പൂക്കൾ! എന്നാൽ നിന്റെ ആ അത്യാഗ്രഹം ഇവിടെവരെ മാത്രം!"
അടുത്ത നിമിഷം—
ആ കാവൽക്കാരന്റെ കൈയിലെ വാൾ വായുവിൽ ഒരൊറ്റ മിന്നലായി മാറി. കാറ്റിന്റെ ദിശപോലും അറിയാത്ത അതിവേഗതയിൽ ആ മൂർച്ചയേറിയ വായ്ത്തല എഡ്മണ്ടിന്റെ കഴുത്തിലൂടെ അതിവേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി.
ഒരു നേർത്ത ചുവന്ന വര.
പിന്നാലെ, കഴുത്തിൽ ചോരയുടെ ഒരു കട്ടിപ്പാളി തെളിഞ്ഞു.
എഡ്മണ്ടിന്റെ കണ്ണുകളിലെ ഗർവ്വവും അഹങ്കാരവും ഒരൊറ്റ നിമിഷംകൊണ്ട് ശൂന്യതയിലേക്ക് വഴിമാറി. അവൻ പതുക്കെ മുട്ടുകൾ കുത്തി, ആ കാവൽക്കാരന്റെ കാൽച്ചുവട്ടിലേക്ക് മഞ്ഞിൽ കമിഴ്ന്നടിച്ചുവീണു.
ചോരയിൽ കുതിർന്ന മഞ്ഞിൽ, ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് നിലത്തു സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു ലോബ്സാങ്.
അവന്റെ ശരീരം കൊടുംതണുപ്പുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് കണ്ണുമുന്നിൽ കണ്ട ആ അതിമാനുഷികമായ മിന്നൽപ്രഹരത്തിന്റെ ഭീകരതയോർത്ത് ഒടുങ്ങാത്ത വിറയലോടെ വിറച്ചുതുള്ളി. എഡ്മണ്ടിന്റെ ചലനമറ്റ ദേഹത്തിൽ നിന്ന് മഞ്ഞിലേക്ക് വാർന്നൊഴുകിയ ചോരച്ചാലുകൾ അവന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈവിരലുകളെ തൊട്ടുരുമ്മിനിന്നു.
പെട്ടെന്ന്—
ആ ഹിമക്കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പലുകൾക്ക് മീതെ ശാന്തവും ഗംഭീരവുമായ ആ സ്വരം വീണ്ടും മുഴങ്ങി:
"എഴുന്നേൽക്കൂ, സന്യാസീ..."
ലോബ്സാങ് പേടിയോടെ തലയുയർത്തി. ആ വെളുത്ത വസ്ത്രധാരി എഡ്മണ്ടിന്റെ തോളിലെ തുകൽസഞ്ചിയിൽ നിന്ന് ആ രഹസ്യപേടകം കൈകളിലേക്ക് എടുത്തിരുന്നു. കാവൽക്കാരൻ ആ പേടകം പതുക്കെ ലോബ്സാങ്ങിന് നേരെ നീട്ടി.
ഭയത്താൽ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ നീട്ടി ലോബ്സാങ് ആ പ്രാചീന പേടകം നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ആ കാവൽക്കാരൻ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു:
"ഇവിടെ നിന്നും നിങ്ങൾ കണ്ടെടുത്ത ഈ വിശുദ്ധ രഹസ്യം നീ തിരികെ കൊണ്ടുപോയി കാഠ്മണ്ഡുവിലെ സ്വയംഭൂനാഥ് ആചാര്യനെ ഏൽപ്പിക്കുക. ഇത് അധർമ്മികളുടെ കൈകളിൽ അകപ്പെടാതെ സംരക്ഷിക്കേണ്ട ചുമതല ഇനി നിങ്ങളുടെ വിഹാരത്തിനാണ്."
വാക്കുകൾ അവസാനിച്ചതും, ആ കാവൽക്കാരൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.
ലോബ്സാങ് ആ കാഴ്ച നോക്കി സ്തംഭിച്ചുനിന്നു. ആ വെളുത്ത രൂപം മഞ്ഞിലൂടെ ഏതാനും ചുവടുകൾ മുന്നോട്ട് വെച്ചതേയുള്ളൂ—കാറ്റിൽ പാറിപ്പറന്ന വെൺമഞ്ഞിന്റെ പുകപടലങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് അവൻ സാവധാനം ലയിച്ചുചേർന്നു. കാൽപ്പാടുകൾ പോലും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ, പ്രകൃതിയുടെ തന്നെ ഘനീഭവിച്ച ഒരു ഹിമരൂപം പോലെ അവൻ പൂർണ്ണമായും അപ്രത്യക്ഷനായി!
മുന്നിൽ എഡ്മണ്ട് ജെയിംസ് വിറ്റ്മോറിന്റെ ചോരമരവിച്ച ശവശരീരം മാത്രം ബാക്കിയായി.
നെഞ്ചോട് ചേർത്തുവെച്ച ആ രഹസ്യപേടകവുമായി, കാഠ്മണ്ഡുവിലെ സ്വയംഭൂനാഥ് വിഹാരത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി ആ കൊടുംമഞ്ഞിലൂടെ ലോബ്സാങ് ഏകാകിയായി നടന്നുനീങ്ങി.
0 comments:
Post a Comment