കരുനാഗപ്പള്ളിയിലെ ആ പഴയ ഗ്രാമവഴിയിലേക്ക് കടക്കുമ്പോഴേക്കും സന്ധ്യ പതുക്കെ മങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ദേശീയപാതയിൽ നിന്ന് മാറി ശാസ്താംകോട്ട റൂട്ടിലെ ഇടവഴികളിലൂടെ നൗഷാദ് വാഹനം പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീക്കി. വഴിയോരത്തെ ഇടതൂർന്ന തെങ്ങിൻതോപ്പുകളും, കാവുകളും, ദൂരെയെവിടെയോ കേൾക്കുന്ന നേർത്ത സന്ധ്യാപ്രാർത്ഥനയുടെ സ്വരവും ആ പ്രദേശത്തിന് പ്രത്യേകമൊരു നിശ്ശബ്ദത പകർന്നുനൽകി.
അവസാനം, ആർക്കൈവിസ്റ്റ് കുറിച്ചുതന്ന വിലാസത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ കണ്ടുതുടങ്ങി.
മൺചുമരുകൾക്ക് മീതെ ഓടുമേഞ്ഞ, തികച്ചും ലളിതമായ ഒരു പഴയ നാലുകെട്ടിന്റെ മുന്നിൽ നൗഷാദ് കാർ ഒതുക്കി നിർത്തി.
മുറ്റമാകെ ഔഷധച്ചെടികളുടെയും തുളസിയുടെയും ഗന്ധം. എന്നാൽ അവരുടെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കിയത് ആ വീടിനോട് ചേർന്ന് തെക്കുഭാഗത്തായി സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ചെറിയൊരു നിർമ്മിതിയിലാണ് — മനോഹരമായ ഒരു ബുദ്ധവിഹാരം!
വെളുത്ത കുമ്മായം പൂശിയ ചെറിയ ചുമരുകൾ. താഴ്ന്ന മേൽക്കൂര. മുന്നിലെ ചെറിയ മണ്ഡപത്തിൽ പത്മാസനത്തിൽ ധ്യാനനിരതനായിരിക്കുന്ന കരിങ്കല്ലിൽ കൊത്തിയ ബുദ്ധപ്രതിമ. പ്രതിമയ്ക്ക് മുന്നിലെ ചെറിയൊരു പിത്തളവിളക്കിൽ നിന്ന് എണ്ണത്തിരിയുടെ നേർത്ത നാളം കാറ്റിലുലയാതെ നിശ്ചലമായി എരിഞ്ഞുനിന്നു. ആ മങ്ങിയ പ്രകാശത്തിൽ ആ പരിസരമാകെ വല്ലാത്തൊരു നിഗൂഢ ശാന്തത തളംകെട്ടിനിന്നിരുന്നു.
ശിവയും വിമലയും നൗഷാദും കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി.
മൂവരും വിഹാരത്തിന്റെ പടികൾ കടന്ന് വീടിന്റെ പൂമുഖത്തേക്ക് നടന്നു.
പഴയ തടിവാതിലിൽ ശിവ വിരൽമടക്കി മൃദുവായി മുട്ടി.
അകത്തുനിന്ന് സാവധാനത്തിലുള്ള കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടു. ചിതൽ തിന്നാത്ത തേക്ക് കട്ടിളയിലെ ഓടാമ്പൽ പതുക്കെ നീങ്ങി വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു.
അവരുടെ മുന്നിൽ എഴുപതിലേറെ പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരാൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
മൊട്ടയടിച്ച തല. വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ ചുളിവുകൾ വീണിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അസാധാരണമായ കാന്തിയും ഉറപ്പുമുള്ള ശരീരം. കണ്ണുകളിൽ ആഴമേറിയ ശാന്തത. കാഷായനിറത്തിലുള്ള ഒരു ഒറ്റമുണ്ട് ബൗദ്ധ ഭിക്ഷുക്കളുടെ രീതിയിൽ ഉടലിലൂടെ ചുറ്റിപ്പുതച്ചിരിക്കുന്നു.
അയാൾ യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ലാതെ വന്നവരെ ഉറ്റുനോക്കി.
"ആരാണ്?" ഗാംഭീര്യമുള്ള ശാന്തമായ സ്വരം.
ശിവ മുന്നോട്ട് വന്നു പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഐഡി കാർഡ് കാട്ടി. "കേരള പോലീസ് ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷനിൽ നിന്നാണ്. പേര് ശിവ."
ആ വൃദ്ധന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം നേരിയൊരു ഭാവമാറ്റം മിന്നിമറഞ്ഞു.
"എന്താണ് പോലീസിന് ഇവിടെ കാര്യം?"
"ചില നിർണ്ണായക ചരിത്രവിവരങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാനാണ് വന്നത്. പ്രത്യേകിച്ച് കേരളത്തിൽ വേരുകളുള്ള പ്രാചീന താന്ത്രിക-ബൗദ്ധ പാരമ്പര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്."
ആ സന്യാസി കുറച്ചുനേരം ശിവയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി നിന്നു. ശിവയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആത്മാർത്ഥതയും അടിയന്തിരതയും അളക്കുകയാണെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചു.
പിന്നെ അയാൾ പിന്നിൽ നിന്ന നൗഷാദിനെയും വിമലയെയും ഒന്നു നോക്കി.
"എല്ലാവരും അകത്തേക്ക് വരേണ്ടതില്ല."
ഒരു നിമിഷത്തെ കനത്ത നിശ്ശബ്ദത.
അയാൾ വിരൽ ചൂണ്ടി ശിവയെ നോക്കി. "അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാരം പേറുന്നവൻ മാത്രം ഉള്ളിലേക്ക് കയറട്ടെ. നിങ്ങൾ മാത്രം എന്റെ കൂടെ വരൂ."
ശിവ ഒരു നിമിഷം തിരിഞ്ഞ് നൗഷാദിനെയും വിമലയെയും നോക്കി. അവർ തലയാട്ടി സമ്മതം മൂളി.
ശിവ ഷൂസ് അഴിച്ച് പൂമുഖത്തിന്റെ ഒരു വശത്ത് ഒതുക്കിവെച്ചു. നഗ്നപാദനായി അവൻ ആ തറവാടിന്റെ ഇരുണ്ട അകത്തളത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ചു.
പിന്നിൽ തടിവാതിൽ പതുക്കെ അടഞ്ഞു.
പുറത്ത് കാവൽക്കാരെപ്പോലെ നിന്ന നൗഷാദും വിമലയും പരസ്പരം ഒന്നു നോക്കി.
അകത്ത്... നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഇരുട്ടിന്റെ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ചോരയുടെയും വിഷത്തിന്റെയും അജ്ഞാതമായ ഒരു ചരിത്രം ശിവയ്ക്ക് മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെടാൻ പോവുകയായിരുന്നു!
സമയം ഒച്ചിഴയുന്നതുപോലെ തോന്നി.
വരാന്തയിലെ പടികളിലിരുന്ന നൗഷാദും വിമലയും ഇടയ്ക്കിടെ അകത്തെ അടഞ്ഞ തടിവാതിലിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചുറ്റിലും ഇരുട്ട് കട്ടപിടിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അകലെ തെങ്ങിൻതോപ്പുകളിൽ നിന്നുയരുന്ന രാച്ചീവീടുകളുടെ നിർത്താതെയുള്ള ശബ്ദവും, ബുദ്ധവിഹാരത്തിന് മുന്നിൽ കാറ്റിലുലയാതെ കത്തുന്ന ആ കൽവിളക്കിന്റെ നേർത്ത പ്രകാശവും മാത്രമായിരുന്നു ആ നിശ്ശബ്ദതയിലെ ഏക സാന്നിധ്യം.
ഉള്ളിൽ എന്ത് രഹസ്യമാണ് ചുരുളഴിയുന്നത് എന്നറിയാതെ പരസ്പരം ഒന്നും സംസാരിക്കാനാവാതെ അവർ കാത്തിരുന്നു.
മണിക്കൂറുകൾ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി.
രാത്രി പത്തു കഴിഞ്ഞു...
പതിനൊന്നരയോടടുത്തപ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് അകത്തെ പൂട്ടുകൾ നീങ്ങി കട്ടിളപ്പടി ശബ്ദത്തോടെ മലർക്കെ തുറക്കപ്പെട്ടു.
ശിവ പുറത്തേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ചു. അവന്റെ തൊട്ടുപിന്നാലെ ആ സന്യാസിയും.
നൗഷാദും വിമലയും ഒരൊറ്റ ചാട്ടത്തിന് എഴുന്നേറ്റു.
പൂമുഖത്തെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ശിവയുടെ മുഖം കണ്ടതും ഇരുവരും ഒരടി പിന്നോട്ട് വെച്ചുപോയി!
കേവലം ഒരു അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ ഭാവമായിരുന്നില്ല അത്. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെയോ ചരിത്രത്തിന്റെയോ മനുഷ്യബുദ്ധിക്ക് താങ്ങാനാവാത്ത ഏതോ ഭീകരസത്യം നേരിൽക്കണ്ട് സ്തംഭിച്ചുപോയ ഒരാളുടെ അവസ്ഥ. അവന്റെ കണ്ണുകൾ വലിഞ്ഞു cut ആയിരുന്നു, നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ തിളങ്ങിനിന്നു.
ആ വയോധികനായ സന്യാസി ശിവയുടെ അരികിൽ നിന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം ആ രാത്രിയുടെ വന്യതയിൽ മുഴങ്ങി:
"കർമ്മം അതിന്റെ നിശ്ചിതമായ വഴിയിലൂടെ മാത്രമേ ഒഴുകിവരൂ, ശിവ..."
ശിവയെ തറപ്പിച്ചുനോക്കി ഒരു നിമിഷം മൗനമായി നിന്ന ശേഷം ആ വൃദ്ധൻ തന്റെ വലതുകൈ പതുക്കെ ശിവയുടെ തോളിൽ വെച്ചു:
"കാലം കാത്തുവെച്ച നിയോഗം നിന്റെ ചുമലിലാണ്."
ഒരു ചെറിയ ഇടവേള.
"...വിജയിച്ചു മടങ്ങുക."
ശിവ പ്രതികരിച്ചില്ല. അവൻ യാന്ത്രികമായി പടികൾ താഴേക്കിറങ്ങി.
നൗഷാദും വിമലയും ആകാംക്ഷയോടെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു.
"സാർ... എന്താ ഉണ്ടായത്? ആ സന്യാസി എന്താണ് പറഞ്ഞത്?" നൗഷാദിന്റെ സ്വരത്തിൽ തികഞ്ഞ അക്ഷമയുണ്ടായിരുന്നു.
ശിവ അവരെ രണ്ടുപേരെയും ഒന്നു നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ പതിവില്ലാത്ത ഒരു വന്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ വീണ്ടും തിരിഞ്ഞ് ഇരുട്ടിൽ നിശ്ചലനായി നിൽക്കുന്ന ആ സന്യാസിയിലേക്ക് നോക്കി.
"എല്ലാം പറയാനുള്ള സമയമായിട്ടില്ല നൗഷാദ്..." ശിവയുടെ ശബ്ദം വല്ലാത്തൊരു കനത്തോടെ താഴ്ന്നുപോയി. "വണ്ടി എടുക്ക്. നമുക്ക് ഉടൻ ഓഫീസിൽ എത്തണം."
നൗഷാദും വിമലയും പരസ്പരം നോക്കി. വീടിനകത്ത് അത്രയും നേരം നടന്നതെന്തെന്ന് അറിയാനുള്ള ജിജ്ഞാസ ഇരുവരുടെയും മുഖത്ത് ഇരമ്പിയടിച്ചെങ്കിലും, ശിവയുടെ ഭാവം കണ്ടതോടെ കൂടുതൽ ചോദിക്കാൻ അവർ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.
മൂവരും കാറിലേക്ക് കയറി.
വാഹനം റിവേഴ്സ് എടുത്ത് റോഡിലേക്ക് തിരിയുമ്പോൾ, വിഹാരത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു കരിങ്കൽ പ്രതിമ പോലെ കൈകൾ പിന്നിൽ കെട്ടി അവരെത്തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുന്ന ആ സന്യാസിയുടെ രൂപം വിൻഡോ ഗ്ലാസിലൂടെ പിന്നിലേക്ക് മറഞ്ഞു.
കാർ ഇരുട്ടിലൂടെ പാഞ്ഞുപോകുമ്പോഴും...
ശിവ കാറിന്റെ സീറ്റിലേക്ക് കണ്ണുകളടച്ച് ചാരിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ കാതുകളിൽ ആ സന്യാസി അകത്തളത്തിലിരുന്ന് വെളിപ്പെടുത്തിയ ഭയാനകമായ വാക്കുകൾ മാത്രം ഒരു ഇടിമുഴക്കം പോലെ ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
0 comments:
Post a Comment