ക്രിസ്തുവിനു മുൻപ് 250 — വൈശാഖ മാസത്തിന്റെ ആരംഭം.
തലയ്ക്കു മുകളിൽ കത്തുന്ന തീപ്പന്തം പോലെ സൂര്യൻ ജ്വലിച്ചുനിന്നു.
മഗധയുടെ ചക്രവാളങ്ങൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം പരന്നുകിടക്കുന്ന വെന്തുവരണ്ട ഭൂമി. ഇടയ്ക്കിടെ മുൾപ്പടർപ്പുകളും, വരൾച്ച ബാധിച്ച കാട്ടുപുല്ലുകളും, കാറ്റിൽ ചുഴറ്റിയടിക്കുന്ന ചാരനിറമുള്ള മണ്ണും മാത്രം. വേനലിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നിട്ടും ഉച്ചവെയിലിന് ഒട്ടും കരുണയുണ്ടായിരുന്നില്ല. കാലിനടിയിലെ ചുട്ടുപഴുത്ത മൺതരികൾ പൊടിഞ്ഞുയർന്ന് ഓരോ കാൽവെപ്പിലും വായുവിൽ നേർത്തൊരു പുകപടലം പോലെ പടർന്നുയർന്നു.
ആ വിജനമായ ഒറ്റയടിപ്പാതയിലൂടെ ഒരു ബുദ്ധഭിക്ഷു നേരെ നടന്നുനീങ്ങുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ ലക്ഷ്യം — മൗര്യ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഹൃദയഭൂമിയായ പാടലീപുത്രം!
തലയ്ക്കു മുകളിൽ അഗ്നിവർഷം പോലെ പതിക്കുന്ന വെയിലിൽ, ക്ഷവുരം ചെയ്ത മിനുസമുള്ള അവന്റെ ശിരസ്സിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ മുത്തുമണികൾ പോലെ തിളങ്ങിനിന്നു. നെറ്റിയിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ വിയർപ്പുചാലുകൾ കണ്ണുകളിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ കൺപീലികൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. വലതുകൈയിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചിരുന്ന പരുക്കൻ മരക്കോലിൽ ഇടയ്ക്കിടെ ശരീരഭാരം താങ്ങിനിർത്തിയെങ്കിലും, കാലടികളുടെ വേഗത തെല്ലും കുറയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ, ആ നടത്തത്തിന് പിന്നിലെ അലച്ചിൽ ശരീരത്തിന്റേതു മാത്രമായിരുന്നില്ല.
അവന്റെ ഇളംമുഖത്ത് ഭയത്തിന്റെയും ആഴമേറിയ അസ്വസ്ഥതയുടെയും കറുത്ത നിഴൽ വീണുകിടന്നിരുന്നു.
നെഞ്ചിൻകൂടിനുള്ളിൽ വിഴുങ്ങാൻ കഴിയാത്ത ഏതോ വലിയ രഹസ്യം പാറക്കല്ലുപോലെ ഭാരത്തോടെ കിടന്നു വിങ്ങി. പ്രപഞ്ചത്തിന് താങ്ങാനാവുന്നതിലും വലുതായ, ആരുമായും പങ്കുവെക്കാനാവാത്ത ഒരു പൈശാചിക സത്യം അവന്റെ തൊണ്ടക്കുഴിയെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഇടയ്ക്കിടെ, ഉള്ളിലെ ഭയം നിയന്ത്രണം വിടുമ്പോൾ അവൻ അറിയാതെ തിരിഞ്ഞുനോക്കും.
പിന്നിൽ പാത ശൂന്യമാണ്.
കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന പൊടിപടലങ്ങളും, ദൂരെയൊരു ഉണക്കമരത്തിന്റെ കൊമ്പിലിരുന്ന് അശുഭസൂചന പോലെ കരയുന്ന കാക്കയുടെ നേർത്ത സ്വരവും മാത്രം.
ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ അവൻ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു. കാലടികൾക്ക് വേഗത കൂടി.
സൂര്യനസ്തമിക്കും മുൻപ് അവൻ പാടലീപുത്രത്തിന്റെ കൊട്ടാരമതിലുകൾക്കുള്ളിൽ എത്തിയേ തീരൂ. മൗര്യ ചക്രവർത്തി അശോകന്റെ മുന്നിൽ തുറന്നുവെക്കേണ്ട ആ സത്യം ഒരുപക്ഷേ ജംബുദ്വീപത്തിന്റെ മുഴുവൻ വിധിയെത്തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ പോന്ന ഒന്നായിരുന്നു!
സുമനൻ.
അതായിരുന്നു ആ യുവാവായ ഭിക്ഷുവിന്റെ പേര്.
പാടലീപുത്രത്തിന്റെ കൂറ്റൻ കൊട്ടാരകവാടങ്ങൾക്ക് മുന്നിലെത്തുമ്പോഴേക്കും ഗംഗാനദിയുടെ ഓളങ്ങളെ സ്വർണ്ണവർണ്ണത്തിലാക്കി പ്രഭാതത്തിന്റെ ആദ്യ വെളിച്ചം നഗരത്തിന് മുകളിൽ പടർന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
രാത്രി മുഴുവൻ നിലയ്ക്കാതെ നടന്നതിന്റെ കടുത്ത ക്ഷീണം ശരീരത്തെ തളർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, സുമനന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കത്തിന്റെ നേർത്ത കണിക പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആകാശത്തേക്ക് തലയുയർത്തി നിന്ന കൂറ്റൻ കരിങ്കൽ മതിലുകൾക്ക് മുകളിൽ പ്രഭാതവെയിൽ തട്ടിയപ്പോൾ മൗര്യ സൈനികരുടെ വെങ്കലക്കവചങ്ങളും കുന്തമുനകളും മിന്നിത്തിളങ്ങി. കവാടത്തിലൂടെ കാഷായവസ്ത്രധാരികളായ ഭിക്ഷുക്കളും, രാജകാര്യസ്ഥരും, ആയുധധാരികളായ അശ്വാരൂഢരും, വ്യാപാരികളും ഒഴിഞ്ഞൊഴുകുന്ന ഒരു ജനസമുദ്രം പോലെ അകത്തേക്കും പുറത്തേക്കും സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
പാടലീപുത്രം അന്ന് തികച്ചും അസാധാരണമായ ഒരു പ്രൗഢിയിലായിരുന്നു.
അശോക ചക്രവർത്തിയുടെ രക്ഷാകർതൃത്വത്തിൽ നടക്കുന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ മൂന്നാം ബൗദ്ധ സംഗീതി പാടലീപുത്രത്തിന്റെ അശോകരാമ വിഹാരത്തിൽ സമാരംഭിച്ചിരിക്കുകയാണ്!
ജംബുദ്വീപത്തിന്റെ നാലുപാടുകളിൽ നിന്നും — കശ്മീരത്തിൽ നിന്നും ഗാന്ധാരത്തിൽ നിന്നും അവന്തിയിൽ നിന്നും മഹിഷമണ്ഡലത്തിൽ നിന്നും — എത്തിയ ആയിരക്കണക്കിന് ഭിക്ഷുക്കളുടെ കാഷായവസ്ത്രങ്ങൾ ആ തെരുവുകളിൽ ഒരു കുങ്കുമനദി പോലെ ഒഴുകിനടന്നു. വിഹാരങ്ങളുടെ അകത്തളങ്ങളിൽ നിന്ന് ത്രിപിടക ശ്ലോകങ്ങളുടെ ഗംഭീരമായ ആലാപനം അന്തരീക്ഷത്തിൽ അലയടിച്ചു. ഒരിടത്ത് ധർമ്മത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയെക്കുറിച്ചുള്ള സംവാദങ്ങൾ; മറ്റൊരിടത്ത് ആയിരക്കണക്കിന് ഭിക്ഷുക്കൾക്കുള്ള ദാനശാലകളുടെ ബഹളങ്ങൾ. സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമാകെ ഭക്തിയുടെയും ഗൗരവത്തിന്റെയും ഒരു പ്രത്യേക പരിവേഷത്തിൽ ലയിച്ചുനിന്നു.
സുമനൻ ഒരു നിമിഷം ആ മഹാസമ്മേളനത്തിലേക്ക് നോക്കിനിന്നു.
ഇത്രയും വലിയൊരു ധർമ്മസംഗമം... പതിനായിരക്കണക്കിന് ഭിക്ഷുക്കൾ...
പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഭക്തിയുടെയോ ആനന്ദത്തിന്റെയോ ഒരു തരിമ്പുപോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉള്ളിലെ കനൽ കൂടുതൽ പുകയുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്.
അവൻ ഇവിടെയെത്തിയത് സംഘത്തിൽ ചേർന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കാനോ അന്നദാനം സ്വീകരിക്കാനോ ആയിരുന്നില്ല.
വലതുകൈ അറിയാതെ അവന്റെ കാഷായവസ്ത്രത്തിന്റെ ഉൾമടക്കുകളിലേക്ക് നീണ്ടു. അവിടെ, അരപ്പട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ അതീവരഹസ്യമായി ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ഒരു ചെറിയ തുണിക്കെട്ടിലേക്ക് വിരലുകൾ അമർന്നപ്പോൾ സുമനന്റെ നെറ്റിയിൽ വീണ്ടും തണുത്ത വിയർപ്പുപൊടിഞ്ഞു.
വിരലുകളിൽ പതിഞ്ഞ ആ വസ്തുവിന്റെ രൂപം അവനിൽ കടുത്ത വിറയലുണ്ടാക്കി.
ചുറ്റും ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം അവൻ അശോകരാമ വിഹാരത്തിന്റെ ഉൾഭാഗത്തേക്ക് കാലടികൾ വെച്ചു.
അവന് കാണേണ്ടിയിരുന്നത് വെറുമൊരു സാധാരണ സന്യാസിയെയോ രാജസേവകനെയോ അല്ല.
മൂന്നാം ബുദ്ധമത സമ്മേളനത്തിന്റെ പരമാധ്യക്ഷനായ, അശോക ചക്രവർത്തിയുടെ ആത്മീയ വഴികാട്ടിയായ സാക്ഷാൽ മൊഗ്ഗലിപുത്ത തിസ്സ മഹാഥേരനെ!
അദ്ദേഹത്തിന് മുന്നിൽ ഇതൊരു സമർപ്പണമായി വെക്കാതെ സുമനന് മടങ്ങാനാവില്ല.
കാരണം... സുമനന്റെ കൈവശമുള്ളത് അശോകന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിന് നേരെ വരുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ യുദ്ധവാർത്തയായിരുന്നില്ല.
മറിച്ച്, ബുദ്ധന്റെ ധർമ്മത്തിന് തന്നെ മരണക്കുരുക്കിടാൻ ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ ഒരുക്കപ്പെട്ട ഒരു മഹാപൈശാചിക രഹസ്യമായിരുന്നു!
0 comments:
Post a Comment