KSBI : ഇൻക്യൂബേറ്റ് ദ എഗ്ഗ്‌സ് 49

 അധ്യായം 49

ക്രിസ്തുവർഷം 1819, ഏപ്രിൽ.

മധ്യേന്ത്യയുടെ ഉഷ്ണവേനൽ അതിന്റെ സകല ക്രൂരതകളോടെയും ഭൂമിയെ ചുട്ടുപഴുപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഘോരകാലം.

സൂര്യൻ നീലാകാശത്തിന്റെ നെറുകയിൽ ഒരു കനൽഗോളം പോലെ തീമഴ ചൊരിഞ്ഞുനിന്നു. വീശിയടിച്ച ചൂടുകാറ്റിന് തണുപ്പിന്റെ ഒരു നേർത്ത തുള്ളിപോലും നല്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. വരണ്ടുപൊട്ടിയ മണ്ണിൽ നിന്ന് പൊടിപടലങ്ങൾ ചുഴലികൾ തീർത്ത് വായുവിൽ വട്ടമിട്ടു. കാടിന്റെ അതിരുകളിലെ പട്ടുപോയ പുല്ലുകൾ പരസ്പരം ഉരസി കത്തുന്നതിന്റെ ഉഗ്രഗന്ധം അന്തരീക്ഷത്തിൽ തങ്ങിനിന്നു.

എഡ്മണ്ട് ജെയിംസ് വിറ്റ്മോറും ക്യാപ്റ്റൻ ജോൺ സ്മിത്തും ഏതാനും ബ്രിട്ടീഷ് സൈനികരും ആ കൊടുംവനത്തിലേക്ക് കുതിരകളെ തെളിച്ചുകയറ്റി.

അവർക്ക് മുന്നിൽ—

ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ മുന്നേറി നടന്നു.

കരിവാളിച്ച വെയിലേറ്റ ശരീരം. മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ഉടൽ. തോളിൽ ഒരു നീളൻ മുളവടി. കാട്ടുപടർപ്പുകളെ വകഞ്ഞുമാറ്റി അവൻ അനായാസം ചുവടുകൾ വെച്ചു.

അവന്റെ പേര് ഗോപാൽ!

സമീപത്തെ അജ്ഞാത നാട്ടുഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ഇടയച്ചെറുക്കൻ. വാഘോറയുടെ ഘോരവനങ്ങളും ചെങ്കുത്തായ പാറയിടുക്കുകളും സ്വന്തം വീടിന്റെ ഉള്ളറകൾ പോലെ മനഃപാഠമുള്ളവൻ.

കാട്ടിലെ ഓരോ പരുക്കൻ വഴികളും അവന് കാണാപ്പാഠമായിരുന്നു. എവിടെയാണ് ഒടുങ്ങാത്ത ഉറവകൾ കിനിയുന്നത്... എവിടെയാണ് കാട്ടുപന്നിക്കൂട്ടങ്ങൾ കൂട്ടത്തോടെ ചെളിയിൽ പുരളുന്നത്... ഏത് കരിമ്പാറയുടെ കവചത്തിന് പിന്നിലാണ് ചീറ്റപ്പുലികൾ കണ്ണുചിമ്മി വിശ്രമിക്കുന്നത്... ഏത് മലയിടുക്കുകളിലൂടെയാണ് ഭീമാകാരന്മാരായ വരയൻ കടുവകൾ രാത്രികളിൽ അദൃശ്യരായി താഴ്‌വരയിലേക്ക് ഇരതേടിയിറങ്ങുന്നത്... സകലതും അവൻ തൊട്ടറിഞ്ഞവനായിരുന്നു.

ജോൺ സ്മിത്ത് ആ ഇടയച്ചെറുക്കനെ പുച്ഛത്തോടെയൊന്ന് നോക്കി ചിരിച്ചു:

"ഇവനാണോ നമ്മളെ കാടിനുള്ളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത്?"

എഡ്മണ്ട് ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി:

"ഇവനേക്കാൾ നന്നായി ഈ കാടിന്റെ ശ്വാസം തൊട്ടറിയുന്ന മറ്റൊരാളെ എനിക്ക് കിട്ടിയില്ല ജോൺ."

ഗോപാൽ ജോണിന്റെ കയ്യിലെ നീളൻ ഇരട്ടക്കുഴൽ തോക്കിലേക്ക് മിഴിയുറപ്പിച്ചു:

"കടുവയ്ക്കുള്ളതാണോ സാബ് ?"

ജോൺ അഹങ്കാരത്തോടെ ചിരിച്ചു:

"അതെ! കാടിന്റെ രാജാവിനെ വീഴ്ത്താൻ."

ഇടയച്ചെറുക്കൻ ഒരു നിമിഷം ആ ബ്രിട്ടീഷ് വേട്ടക്കാരന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി:

"പക്ഷേ സാബ് ... കടുവ നിങ്ങളെയാണ് ആദ്യം കാണുന്നതെങ്കിലോ?"

ജോൺ കാട് പ്രകമ്പനം കൊള്ളുന്നവിധം ഉറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു:

"അപ്പോൾ നാം അതിന് മുന്നിൽ നെഞ്ചുവിരിച്ചുനിന്ന് സംസാരിക്കും!"

ഗോപാലിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ഭാവമാറ്റവുമുണ്ടായില്ല. അവൻ തലതിരിച്ച് മുന്നിലെ നിബിഡവനത്തിലേക്ക് കണ്ണുനട്ടു:

"കടുവ ആരോടും സംസാരിക്കില്ല സാബ് ," അവന്റെ സ്വരത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു കാർക്കശ്യമുണ്ടായിരുന്നു. "അത് ചാടാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ... മനുഷ്യന് പ്രാണഭയത്തോടെ ഓടാൻ പോലും സമയം തരില്ല!"

ജോണിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉന്മാദത്തിന്റെ തിളക്കം പടർന്നു:

"അതാണ്! ആ അപകടമാണ് എനിക്ക് വേണ്ടത്!"

സംഘം വീണ്ടും ഉള്ളിലേക്ക് മുന്നേറി.

വനത്തിന്റെ അഗാധതയിലേക്ക് കടന്നതോടെ വഴികൾ പൂർണ്ണമായി അപ്രത്യക്ഷമായി. ആദ്യം തോലുപൊളിക്കുന്ന കള്ളിമുള്ളുകൾ; പിന്നാലെ പടർന്നുപന്തലിച്ച കൂറ്റൻ മുളങ്കാടുകൾ; ഇരുവശത്തുനിന്നും പാമ്പുകളെപ്പോലെ പിണഞ്ഞുകിടക്കുന്ന വടവൃക്ഷങ്ങളുടെ വള്ളികൾ. സൈനികർ അരയിലെ വാളുകളൂരി വള്ളികൾ വെട്ടിത്തെളിച്ച് മുന്നോട്ട് പാതയൊരുക്കേണ്ടിവന്നു. ഒടുവിൽ കുതിരകൾക്ക് ഒരടിപോലും മുന്നോട്ട് വെക്കാനാവാത്തവിധം പാറക്കൂട്ടങ്ങൾ ഇടതൂർന്നു. കുതിരകളെ കാട്ടുമരങ്ങളിൽ ബന്ധിച്ച് അവർക്ക് കാൽനടയായി നീങ്ങേണ്ടിവന്നു.

ചൂട് ക്രമാതീതമായി ഉയർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. കാട്ടിനുള്ളിലെ വായു പുറത്തേക്കാൾ മരവിപ്പിക്കുന്ന ഭാരമുള്ളതായിരുന്നു. മനുഷ്യന്റെ വിയർപ്പും ഉണങ്ങിയ കാട്ടിലകളുടെ ചീയലും നനഞ്ഞ പാറകളുടെ പായൽമണവും ചേർന്ന് ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന ഒരന്തരീക്ഷം.

പെട്ടെന്ന്—

ഗോപാൽ തന്റെ നീളൻ വടി വായുവിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു!

എല്ലാവരും ആ സ്ഥാനത്ത് നിശ്ചലരായി.

ജോൺ സ്മിത്ത് ഞൊടിയിടയിൽ തോക്കിന്റെ ലോക്ക് മാറ്റി തോളോടുചേർത്തു:

"എന്താണ്?"

ഗോപാൽ നിലത്തെ ഈർപ്പമുള്ള മണ്ണിലേക്ക് ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.

അവിടെ—

മണ്ണിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ കൂറ്റൻ ഒരു കാൽപ്പാട്! ഒരു ഭീമൻ കാട്ടുകടുവയുടെ വിരലടയാളങ്ങൾ!

ജോൺ ഒരു കാൽമുട്ട് മണ്ണിലൂന്നി താഴെയിരുന്നു. വിരലുകൾ കൊണ്ട് ആ കാൽപ്പാടുകളുടെ അരികുകളിൽ അവൻ വിറയലോടെ തലോടി:

"ടൈഗർ!"

ഗോപാൽ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു:

"പഴയതല്ല."

ജോണിന്റെ മുഖത്ത് വേട്ടക്കാരന്റെ ചോരത്തിളപ്പ് തെളിഞ്ഞു:

"എത്ര മണിക്കൂറുകൾ?"

ഗോപാൽ കാൽപ്പാടുകളിലെ മണ്ണിന്റെ നനവ് തൊട്ടുനോക്കി:

"ഇന്നലെ പാതിരാത്രിയിൽ ഇറങ്ങിയതാണ്."

ജോൺ തലയുയർത്തി ഇരുണ്ട കാട്ടിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു:

"അങ്ങനെയെങ്കിൽ അവൻ നമ്മെക്കണ്ട് അധികം ദൂരെയെങ്ങും പോയിട്ടില്ല!"

ഗോപാൽ മുന്നിലെ അടിക്കാടുകളിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി:

"അവൻ മാത്രമല്ല... അവന് വഴിമാറിക്കൊടുത്ത ഇരകളും ഇവിടെയുണ്ട്." അവൻ ഒരു ഒടിഞ്ഞ ശാഖയിലേക്ക് വിരൽവെച്ചു: "ഇവിടെവെച്ച് അവൻ ദിശ മാറ്റിയിരിക്കുന്നു."

"അത് എങ്ങനെ മനസ്സിലായി?" എഡ്മണ്ട് കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.

ഗോപാൽ ശാന്തമായി പുഞ്ചിരിച്ചു:

"മൃഗങ്ങൾക്ക് കാട്ടിൽ സ്വന്തമായൊരു വഴിയുണ്ട് സാർ. അത് മനുഷ്യർ വെട്ടിപ്പണിയുന്ന വഴികളല്ല."

അവർ വീണ്ടും ചുവടുകൾ വെച്ചു.

അൽപ്പദൂരം മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ ആദ്യത്തെ കൊടുംതടസ്സം മുന്നിൽ നിവർന്നുനിന്നു. ആകാശത്തേക്ക് കുത്തനെ ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന ഭീമാകാരമായ ഒരു ചെങ്കുത്തായ പാറച്ചരിവ്! അതിന് താഴെ അഗാധമായ ഒരു അന്ധകാരമലയിടുക്ക്.

സൈനികർ തുകൽക്കയറുകൾ പുറത്തെടുത്തു. പാറകളിൽ ആപ്പുകൾ അടിച്ച് കയറുകൾ മുറുക്കി സാധനക്കെട്ടുകൾ ഓരോന്നായി മുകളിലേക്ക് വലിപ്പിച്ചു. ഒരു മണിക്കൂറിലധികം നീണ്ട കഠിന പരിശ്രമത്തിനൊടുവിലാണ് സംഘം ആ കൊടുംപാറയുടെ മുകൾത്തട്ടിലെത്തിയത്.

അവിടെനിന്ന് ഭൂപ്രകൃതി കൂടുതൽ ഭയാനകമായി മാറി. ഒരു ഭാഗത്ത് പാറയിടുക്കുകളിൽ നിന്ന് അപ്രതീക്ഷിതമായി പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട കാട്ടരുവി താഴേക്ക് വന്യമായ വേഗത്തിൽ പതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേനലിന്റെ കാഠിന്യത്തിലും എവിടെയോ ഉറവയെടുത്ത ആ വെള്ളം പാറക്കെട്ടുകളിലൂടെ പതഞ്ഞൊഴുകി.

സൈനികർ ഓരോരുത്തരായി വഴുക്കലുള്ള പാറകൾ ചവിട്ടിക്കടന്നു.

എഡ്മണ്ട് പിന്നിൽനിന്ന് തന്റെ തുകൽ ഡയറിയിലെ ആ പഴയ സാഞ്ചി ഭൂപടം പരിശോധിച്ചു:

"ഇനി എത്ര ദൂരമുണ്ട് ഗോപാൽ?"

ഗോപാൽ തന്റെ മുളവടി ഉയർത്തി മുന്നിലെ പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ കുന്നുകളിലേക്ക് ചൂണ്ടി:

"ഇനി ആ മലമടക്ക് കഴിഞ്ഞാൽ താഴെ നദി കാണാം സാബ്."

ജോൺ സ്മിത്ത് ആവേശത്തോടെ വേഗത്തിൽ നടന്നു:

"വാഘോറ?"

ഗോപാൽ തലകുലുക്കി:

"അതെ... വാഘോറ നദി!"

അവർ ഏതാനും നാഴികകൾ കൂടി വള്ളികൾ വെട്ടിത്തെളിച്ചു മുന്നേറി.

പെട്ടെന്ന്—

നിബിഡവനത്തിന്റെ പച്ചപ്പടർപ്പുകൾ ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ വിണ്ടുമാറി!

അവരുടെ മുന്നിൽ—

കുതിരക്കുളമ്പിന്റെ ആകൃതിയിൽ വളഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന കൂറ്റൻ കരിങ്കൽമലനിരകൾക്കിടയിലൂടെ, സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ ഒരു വെള്ളിവാളുപോലെ തിളങ്ങി വളഞ്ഞൊഴുകുന്ന ആ വന്യനദി കൺമുന്നിൽ പൂർണ്ണമായി വിരിഞ്ഞു!

വാഘോറ നദി!

വാഘോറയുടെ തീരത്ത് കാറ്റ് പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി.

നദിയിലെ ഓളങ്ങൾ ഉരുളൻകല്ലുകളിൽ തട്ടിപ്പതയുന്ന നേർത്ത ശബ്ദം മാത്രമായി അന്തരീക്ഷം ചുരുങ്ങി. കാട്ടിലെ പക്ഷികളുടെ കലപിലകൾ ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ നിലച്ചു. മരച്ചില്ലകളിൽ ചാടിമറിഞ്ഞിരുന്ന വാനരന്മാർ മരക്കൊമ്പുകളിൽ അനക്കമറ്റുനിന്നു. കാടിന്റെ നാഡിമിടിപ്പ് ഒന്നാകെ നിലച്ചതുപോലൊരു ശ്മശാനമൂകത!

ഗോപാൽ തന്റെ മുളവടി മണ്ണിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ച് ഇടതുകൈ പിന്നിലേക്ക് നീട്ടി. ഒരു കാൽ അനക്കാൻപോലും അവൻ ആർക്കും അനുവാദം നൽകിയില്ല. അവന്റെ നോട്ടം നദിയുടെ മറുകരയിലെ ചെങ്കുത്തായ കുതിരക്കുളമ്പ് ആകൃതിയിലുള്ള മലഞ്ചെരുവിലായിരുന്നു.

"സാബ്..." ഗോപാലിന്റെ സ്വരം ഒരു കാറ്റുപോലെ നേർത്തതായിരുന്നു. "വന്നിരിക്കുന്നു."

ജോൺ സ്മിത്ത് കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിപ്പിടിച്ച് നദിക്കക്കരെയുള്ള കരിമ്പാറക്കൂട്ടങ്ങളിലേക്ക് മിഴിയയച്ചു.

അവിടെ—

ഉച്ചവെയിലിന്റെ തിളപ്പിൽ, കാട്ടുപടർപ്പുകൾ വകഞ്ഞുമാറ്റി അവൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു!

മഞ്ഞയും കറുപ്പും വരകൾ തെളിഞ്ഞുനിന്ന കൂറ്റൻ രാജകീയ ശരീരം. ഓരോ ചുവടിലും കാടിന്റെ അപ്രമാദിത്യം തുളുമ്പുന്ന അഹങ്കാരം. വാഘോറയുടെ തണുത്ത വെള്ളത്തിലേക്ക് അവൻ മുഖംതാഴ്ത്തി. ഒരൊറ്റ നിമിഷം... ആ കാട്ടുമൃഗം തലയുയർത്തി. അതിന്റെ തീക്കനൽക്കണ്ണുകൾ കൃത്യമായി ജോൺ സ്മിത്തിന്റെ സംഘത്തിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു.

ജോണിന്റെ രക്തം തിളച്ചുപൊങ്ങി. അവൻ മുന്നോട്ട് ഒരടി വെച്ചു.

പക്ഷേ, ആ കടുവ ഗർജ്ജിക്കുകയോ ചാടുകയോ ചെയ്തില്ല. മനുഷ്യരുടെ സാന്നിധ്യം അതിനെ തെല്ലും ഭയപ്പെടുത്തിയില്ലെന്ന മട്ടിൽ, അവൻ സാവധാനം തിരിഞ്ഞ് മലഞ്ചെരുവിലെ ഇടതൂർന്ന കാട്ടുപടർപ്പുകളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി.

"ഹീ ഈസ് എസ്കേപ്പിങ്!" ജോൺ അലറി.

"ജോൺ, നിൽക്ക്!" എഡ്മണ്ട് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയെങ്കിലും വേട്ടക്കാരന്റെ ഉന്മാദം തലയ്ക്കുപിടിച്ച ജോൺ സ്മിത്ത് അത് കേട്ടില്ല. അവൻ തോക്കുമേന്തി വാഘോറയുടെ ഒഴുക്കിലേക്ക് എടുത്തുചാടി.

സൈനികരും എഡ്മണ്ടും ഗോപാലും പിന്നാലെ നദി മുറിച്ചുകടന്നു. തണുത്ത വെള്ളം അരയ്ക്കൊപ്പം ഉയർന്നുവന്നെങ്കിലും ആരും വേഗത കുറച്ചില്ല. മറുകരയിലെ ചെങ്കുത്തായ പാറക്കെട്ടുകളിലേക്ക് അവർ കയറിത്തുടങ്ങി.

കടുവയുടെ കാൽപ്പാടുകൾ ചതഞ്ഞ പുല്ലുകളിലും ഈർപ്പമുള്ള മണ്ണിലും വ്യക്തമായിരുന്നു. അത് മനുഷ്യരെ വകഞ്ഞുമാറ്റി മലഞ്ചെരുവിലേക്ക് ഉയർന്നുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.

നൂറടി... ഇരുന്നൂറടി...

മലമുകളിലേക്ക് കയറുംതോറും കാട്ടുപടർപ്പുകൾ കട്ടിപിടിച്ചുവന്നു. മുള്ളുകൾ സൈനികരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ കീറിമുറിച്ചു.

പെട്ടെന്ന്, ആ പാറയിടുക്കിന്റെ ഒരു വളവിൽ വെച്ച് ആ കടുവ കാട്ടുവള്ളികൾക്കിടയിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷമായി.

ജോൺ മുന്നിലെത്തി കാട്ടുപടർപ്പുകൾ തോക്കിന്റെ കുഴലുകൊണ്ട് വശങ്ങളിലേക്ക് തള്ളിമാറ്റി.

"ഇവിടെ... അവൻ ഇവിടെ എവിടെയോ ഉണ്ട്!" ജോൺ ചുറ്റും പരതി.

തൊട്ടുപിന്നാലെ കിതച്ചുകൊണ്ട് ഓടിയെത്തിയ എഡ്മണ്ടിന്റെ കണ്ണുകൾ പക്ഷേ തറഞ്ഞത് നിലത്തെ കാൽപ്പാടുകളിലല്ലായിരുന്നു. ആ മലഞ്ചെരുവിന്റെ പ്രകൃതിദത്തമല്ലാത്ത ചില രേഖകളിലായിരുന്നു.

കുത്തനെ നിൽക്കുന്ന കൂറ്റൻ കരിമ്പാറയുടെ നെഞ്ചിൽ, നൂറ്റാണ്ടുകളായി കാട്ടുവള്ളികളും മണ്ണും ചിതലുകളും ചേർന്ന് മൂടിവെച്ചിരുന്ന ഒരു വിചിത്രമായ വിള്ളൽ!

"ജോൺ... തോക്ക് താഴ്ത്ത്," എഡ്മണ്ടിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

"വാട്ട്?"

"അത് കാടല്ല ജോൺ... അത് ഒരു ചുമരാണ്!"

എഡ്മണ്ട് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി, അരയിലെ കത്തിയൂരി ആ പാറയിൽ പടർന്നുപിടിച്ചിരുന്ന കട്ടിയുള്ള വള്ളിക്കെട്ടുകൾ അരിഞ്ഞുമാറ്റി. ഗോപാലും സൈനികരും ആ മണ്ണുപാളികൾ വാളുകൾ കൊണ്ട് വടിച്ചുകളഞ്ഞു.

നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, ആ കാട്ടുമൂടുപടം അടർന്നുമാറി.

അവിടെ—

മനുഷ്യന്റെ സങ്കൽപ്പങ്ങൾക്കുമപ്പുറം, സാക്ഷാൽ കരിമ്പാറ തുരന്നുണ്ടാക്കിയ പടുകൂറ്റൻ ഒരു കൽക്കവാടം വെളിപ്പെട്ടു!

കുതിരക്കുളമ്പിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള ഭീമാകാരമായ കമാനങ്ങൾ. ഇരുവശത്തും കൊത്തിയെടുത്ത കൂറ്റൻ അഷ്ടഭുജ ശിലാസ്തംഭങ്ങൾ. വള്ളികൾക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന ആ കവാടത്തിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് നോക്കിയ അവരുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. അതൊരു പ്രകൃതിദത്ത ഗുഹയായിരുന്നില്ല; പാറയുടെ ഹൃദയം തുരന്ന് മനുഷ്യന്റെ അളവറ്റ ക്ഷമകൊണ്ട് പണിതുയർത്തിയ ഒരു വിശ്വമഹാവിഹാരം!

ജോൺ സ്മിത്തിന്റെ കൈകളിൽ നിന്ന് തോക്കിന്റെ പിടി അയഞ്ഞു. അവന്റെ വായ അമ്പരപ്പുകൊണ്ട് തുറന്നുപോയി.

"മൈ ഗോഡ്... എഡ്മണ്ട്... ഇതെന്താണ്?"

"ഇതാണ് ഞാൻ തേടിയത് ജോൺ..." എഡ്മണ്ടിന്റെ ചുണ്ടുകൾ കാറ്റിലെന്നപോലെ മന്ത്രിച്ചു. "വിസ്മൃതിയിലാണ്ടുപോയ ഒരു യുഗത്തിന്റെ വാതിൽ!"

അവൻ ആ ശിലാകവാടത്തിലേക്ക് വിരലുകൾ ചേർത്തു. പാറയിലെ പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അവൻ ഉള്ളിലെ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് നോക്കി. 'അത് അജന്തയിലെ പത്താമത്തെ ഗുഹയായിരുന്നു—ചരിത്രം ഇനി നൂറ്റാണ്ടുകളോളം അടയാളപ്പെടുത്താൻ പോകുന്ന കേവ് നമ്പർ 10!'

ജോൺ സ്മിത്ത് ആവേശത്തോടെ തന്റെ അരയിലെ കത്തി പുറത്തെടുത്തു. ആ കവാടത്തിന് സമീപത്തെ ശിലാസ്തംഭത്തിലെ ചുവർചിത്രങ്ങൾക്ക് മുകളിലൂടെ അവൻ തന്റെ പേര് കൊത്തിവെക്കാൻ തുടങ്ങി:

'Captain Smith, 28th Cavalry, 28th April 1819.'

എന്നാൽ, ജോൺ ചരിത്രത്തിൽ സ്വന്തം പേര് രേഖപ്പെടുത്തുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നപ്പോൾ, എഡ്മണ്ട് ആ ഗുഹയുടെ വശങ്ങളിലെ ഇരുളടഞ്ഞ ഇടനാഴികളിലേക്ക് മിഴിയയക്കുകയായിരുന്നു.

അവന്റെ മനസ്സ് സാഞ്ചിയിലെ ആ തുണിച്ചുരുളിലെ വാക്കുകൾ ഓർത്തെടുത്തു:

ബുദ്ധനും മഹാവീരനും ഒന്നായി ലയിച്ച ആ ചെറിയ ശിലാരൂപം...

അവൻ കയ്യിലെ റാന്തൽവിളക്ക് തെളിയിച്ചു. ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ വവ്വാലുകളുടെ ചിറകടിയൊച്ചകളെ അവഗണിച്ച് അവൻ ആ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നടന്നു. പടിഞ്ഞാറൻ രഹസ്യത്തിന്റെ ചുരുളഴിയാൻ പോകുന്ന നിമിഷം അരികിലെത്തിയിരുന്നു!