KSBI : ഇൻക്യൂബേറ്റ് ദ എഗ്ഗ്‌സ് 48

 ക്രിസ്തുവർഷം 1819.

ഒരു വർഷം.

സാഞ്ചിയുടെ നിബിഡവനങ്ങളിൽ കാലെടുത്തു വെച്ചിട്ട് കൃത്യം പന്ത്രണ്ട് മാസങ്ങൾ പിന്നിട്ടിരുന്നു.

എഡ്മണ്ട് ജെയിംസ് വിറ്റ്മോറിന്റെ തുകൽസഞ്ചിയിൽ ഇപ്പോൾ സാഞ്ചിയിലെ ആ പഴയ ശിലാപേടകത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്. അവന്റെ യാത്രാഡയറിയിൽ നൂറുകണക്കിന് പുതിയ നിരീക്ഷണങ്ങൾ, കമ്പനിയുടെ ഭൂപടത്തിൽ അവൻ സ്വയം തിരുത്തിച്ചേർത്ത രേഖാചിത്രങ്ങൾ, ചിതലരിച്ച പുരാതന ബ്രാഹ്മി ലിപികളുടെ പകർപ്പുകൾ എന്നിവ തിങ്ങിനിറഞ്ഞിരുന്നു.

അവന്റെ മാപ്പിലെ ആ മൂന്ന് കറുത്ത അടയാളങ്ങൾ.

അതിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ രാത്രികൾ അവൻ ഉറക്കമൊഴിച്ച് ചിലവഴിച്ചത് പടിഞ്ഞാറോട്ടുള്ള ആ രണ്ടാം രഹസ്യത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നു—വാഘോറ നദീതടത്തിലെ ആ അജ്ഞാത ഗുഹകളിലേക്ക് നീളുന്ന യാത്രാപഥം ചികഞ്ഞെടുക്കാൻ.

പക്ഷേ, ഒരു വർഷത്തെ അക്ഷീണമായ അലച്ചിലിനൊടുവിലും ആ വഴിക്ക് വ്യക്തമായൊരു രൂപം ലഭിച്ചിരുന്നില്ല. മധ്യേന്ത്യയുടെ പരുക്കൻ കുന്നിൻനിരകളും നിബിഡവനങ്ങളും അവൻ ലണ്ടനിലിരുന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചതിലും എത്രയോ ഭീകരവും അനന്തവുമായിരുന്നു. പകൽ സൂര്യൻ ആകാശത്തിന്റെ നെറുകയിലിരുന്ന് കനലുകൾ വർഷിക്കുമ്പോഴും, പലയിടങ്ങളിലും താഴെ അടിത്തട്ടിലെ ചതുപ്പുകളിലേക്ക് ഒരൊറ്റ വെളിച്ചക്കീറുപോലും എത്താറില്ലായിരുന്നു.

മുളങ്കാടുകൾ തീർത്ത സ്വാഭാവിക മതിലുകൾ.

മനുഷ്യന്റെ തോലുപൊളിക്കുന്ന കള്ളിമുള്ളൻപടർപ്പുകൾ.

ഭീമാകാരമായ കരിങ്കൽമടക്കുകൾ.

അപ്രതീക്ഷിതമായി പാതാളത്തിലേക്ക് പിളർന്നുനിൽക്കുന്ന അഗാധമായ മലയിടുക്കുകൾ.

മഴക്കാലത്ത് ഒലിച്ചുപോകുന്ന ചെളിപ്പാതകളും വേനലിൽ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന പാറവഴികളും.

എഡ്മണ്ട് പലവട്ടം ആ വനമേഖല അരിച്ചുപെറുക്കി. ഉൾനാടൻ ഗ്രാമീണരിൽ നിന്ന് അവിടുത്തെ പഴയ കാട്ടുകഥകൾ കേട്ടു. ആദിവാസി വേട്ടക്കാരെ കണ്ട് സംസാരിച്ചു. കുന്നുകളുടെ ചരിവുകൾ തന്റെ ഭൂപടവുമായി പലവുരു ഒത്തുനോക്കി.

എന്നിട്ടും—

ആ ഗുഹകൾ അവന് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞതേയില്ല.

അല്ലെങ്കിൽ... പ്രകൃതി ആ നിഗൂഢതയെ അവനിൽ നിന്ന് വിദഗ്ദ്ധമായി ഒളിച്ചുനിർത്തുകയായിരുന്നു!

ഒരു സന്ധ്യയിൽ, തന്റെ താൽക്കാലിക തമ്പടിയുടെ മുന്നിലെ തേക്ക് മേശപ്പുറത്ത് വിരിച്ച ഭൂപടത്തിലേക്ക് എഡ്മണ്ട് ഏറെ നേരം തളർച്ചയോടെ മിഴിയുറപ്പിച്ചു.

മുന്നിൽ ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയുടെ പുതിയ സർവ്വേ മാപ്പ്. അതിന് മുകളിൽ അവൻ ചുവന്ന മഷിയിൽ വരച്ചുവെച്ച കുറിപ്പുകൾ. കാറ്റിൽ പറന്നുപോകാതിരിക്കാൻ ചെറിയ ഉരുളൻകല്ലുകൾ അമർത്തിവെച്ച ആ പുരാതന സാഞ്ചി രേഖയുടെ പകർപ്പ്.

അവൻ ഒരിക്കൽക്കൂടി മനസ്സിൽ കണക്കുകൂട്ടി:

പടിഞ്ഞാറോട്ട്... അവിടെ നിന്ന് തെക്കോട്ട് വളയുന്ന ഒരു പഴയ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട കുതിരപ്പാത. അതിനുശേഷം നദിയുടെ ഉത്ഭവം. പിന്നെ ചെങ്കുത്തായ കുതിരക്കുളമ്പ് ആകൃതിയിലുള്ള മലനിരകൾ.

അതിനപ്പുറം—

ശൂന്യത മാത്രം.

അവൻ ഇരുകൈകളും നെറ്റിയിൽ ചേർത്തുപിടിച്ച് കസേരയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.

"ഇത് ഒറ്റയ്ക്ക് കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ല..." അവൻ ആദ്യമായി ആ യാഥാർത്ഥ്യം തന്നോട് തന്നെ തുറന്നുപറഞ്ഞു.

ഒരു പുരാവസ്തു ഗവേഷകന്റെ ക്ഷമയോ ശാസ്ത്രീയ ബുദ്ധിയോ മാത്രം കൊണ്ട് ഈ ഘോരവനത്തെ കീഴടക്കാനാവില്ല. ഈ വന്യഭൂമിയുടെ ഓരോ ശ്വാസവും തൊട്ടറിയുന്ന ഒരാൾ ഒപ്പം വേണം. മൃഗങ്ങളുടെ കാൽപ്പാടുകളിൽ നിന്ന് കാടിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിവുള്ള ഒരാൾ. കാട് മനുഷ്യനെ വിഴുങ്ങുമ്പോൾ അവനെ തപ്പിയെടുക്കാൻ കരുത്തുള്ള ഒരു യഥാർത്ഥ വേട്ടക്കാരൻ!

ആ ചിന്ത മനസ്സിൽ വീണ നിമിഷം, ഓർമ്മകളുടെ ഇരുളിൽ നിന്ന് ഒരു മുഖം മിന്നൽപോലെ തെളിഞ്ഞുവന്നു.

ജോൺ സ്മിത്ത് (John Smith).

ക്യാപ്റ്റൻ ജോൺ സ്മിത്ത്! ഇംഗ്ലണ്ടിലെ തണുത്തുറഞ്ഞ പുൽമേടുകളിൽ തനിക്കൊപ്പം പല വേട്ടയാത്രകളിലും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഉറ്റ സുഹൃത്ത്. കാട്ടിലെ നേർത്തൊരു ഇലയനക്കത്തിൽ നിന്ന് പോലും മൃഗത്തിന്റെ സാന്നിധ്യവും ദൂരവും കൃത്യമായി അളന്നെടുക്കുന്ന അസാധാരണ വേട്ടക്കാരൻ. ഒരു ചെടിയുടെ ഒടിഞ്ഞ ഇളംകൊമ്പു കണ്ട് അതുവഴി കടന്നുപോയ ജീവിയെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിവുള്ളവൻ. വേട്ടയാടൽ അവന് വെറുമൊരു വിനോദമായിരുന്നില്ല; അവന്റെ സിരകളിൽ ഒഴുകിയ ചോരയുടെ ഭ്രാന്തായിരുന്നു.

എഡ്മണ്ട് പെട്ടെന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.

"പക്ഷേ..." അവൻ ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലായി, "ജോൺ ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ്?"

അവൻ കമ്പനി ഉദ്യോഗസ്ഥരിൽ നിന്ന് അടുത്തകാലത്ത് തനിക്ക് ലഭിച്ച ഔദ്യോഗിക കത്തുകളും പട്ടാളക്കുറിപ്പുകളും വേഗത്തിൽ തിരഞ്ഞുനോക്കി.

ഒടുവിൽ—അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു വരിയിൽ ഉടക്കിനിന്നു.

മദ്രാസ് റെജിമെന്റിന്റെ 28-ാമത് കാവൽറി.

ക്യാപ്റ്റൻ ജോൺ സ്മിത്ത് ഇപ്പോൾ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് ഹൈദരാബാദിലാണ്!

എഡ്മണ്ടിന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൻ മേശപ്പുറത്തെ ഭൂപടത്തിലേക്ക് വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു.

സാഞ്ചി.

അജന്ത.

ഹൈദരാബാദ്.

അവന്റെ വിരൽ മാപ്പിലൂടെ പതുക്കെ നീങ്ങി ഹൈദരാബാദിൽ തൊട്ടു. അവിടെനിന്ന് വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ ദിശയിലേക്ക് വിരലോടിച്ചാൽ—വാഘോറ നദീതടത്തിലെ ആ അജ്ഞാത മലനിരകളിലേക്കുള്ള ദൂരം കുറവാണ്.

എഡ്മണ്ട് ഏറെ നേരം ആ ഭൂപടത്തിലെ രേഖകളിലേക്ക് മിഴിയുറപ്പിച്ചുനിന്നു. പിന്നെ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു:

"എനിക്ക് നിന്റെ കണ്ണുകൾ ആവശ്യമുണ്ട്, ജോൺ..."

അവൻ തൂവൽപ്പേന കയ്യിലെടുത്തു. തന്റെ ഡയറിയുടെ പുതിയൊരു ശൂന്യതാളിൽ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ കുറിച്ചു:

JOHN SMITH

അതിനടിയിൽ ഒരൊറ്റ വാചകം മാത്രം:

“The forest requires a hunter.”

എഡ്മണ്ട് പേന താഴെവെച്ച് ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തെ ഇരുണ്ട കാട്ടിലേക്ക് നോക്കി.

1819-ൽ ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകളിൽ രേഖപ്പെടുത്താൻ പോകുന്ന അജന്താ ഗുഹകളുടെ ആ മഹാകണ്ടെത്തലിലേക്ക്, ബ്രിട്ടീഷ് ആർമിയിലെ ഒരു ക്യാപ്റ്റനെ മാടിവിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ തന്റെ രഹസ്യദൗത്യത്തിന്റെ അടുത്ത കരുവെട്ടി നീക്കുകയായിരുന്നു!

ഹൈദരാബാദിലെ പ്രഭാതം ക്രമേണ കനത്ത ചൂടിലേക്ക് വഴുതിവീഴുകയായിരുന്നു.

നഗരത്തിന്റെ വീതികൂടിയ വീഥികളിൽ ബ്രിട്ടീഷ് കുതിരവണ്ടികളുടെ ഇരുമ്പുചക്രങ്ങൾ കല്ലുപാകിയ പാതകളിൽ താളത്തിൽ ഉരുണ്ടുനീങ്ങി. നിസാമിന്റെ നാട്ടുചന്തകളിലെ വ്യാപാരികളുടെ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങളും, കുതിരപ്പട്ടാളത്തിന്റെ കുളമ്പടിയൊച്ചയും, ദൂരെയുള്ള പള്ളികളിൽ നിന്നുയർന്ന പ്രാർത്ഥനാധ്വനികളും ചേർന്ന് ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ ആ ചരിത്രനഗരം പതിവുപോലെ ഉണർന്നുപ്രവർത്തിക്കുകയായിരുന്നു.

ആ തിരക്കുകളെ വകഞ്ഞുമാറ്റി, എഡ്മണ്ട് ജെയിംസ് വിറ്റ്മോർ ഒരു പഴയ സൈനിക ബാരക്കിന് മുന്നിൽ കുതിരയുടെ കടിഞ്ഞാൺ വലിച്ചുപിടിച്ചു താഴെയിറങ്ങി. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം കാണാനിരിക്കുന്ന ഒരു പഴയ സഖാവിന്റെ ഓർമ്മകൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആളിക്കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മുൻവാതിൽ തള്ളിത്തുറന്നതും, മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞ ആ രൂപം അവന്റെ മനസ്സിലെ ഓർമ്മച്ചെപ്പ് പെട്ടെന്ന് തുറന്നുവിട്ടു.

"ജോൺ!"

"എഡ്മണ്ട്!"

അടുത്ത നിമിഷം ഇരുവരുടെയും കരങ്ങൾ പരസ്പരം ബലമായി കോർത്തുപിടിച്ചു. വർഷങ്ങളുടെ വിടവും ആയിരക്കണക്കിന് നാഴികകളുടെ ദൂരവും അവരുടെ ആ പഴയ സൗഹൃദത്തിൽ ഒരു പോറൽപോലും ഏൽപ്പിച്ചിരുന്നില്ല.

ക്യാപ്റ്റൻ ജോൺ സ്മിത്ത് പഴയതുപോലെത്തന്നെ യാതൊരു മാറ്റവുമില്ലാതെ നിന്നു. പാറപോലെ ഉറച്ച വിരിഞ്ഞ നെഞ്ചും കട്ടപിടിച്ച ചെമ്പൻ താടിരോമങ്ങളും. കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും ഇരയെ പിന്തുടരുന്ന ഒരു കൊടുംവേട്ടക്കാരന്റെ ചടുലമായ ജാഗ്രത. ചുവരിലേക്ക് ചാരിവെച്ചിരുന്ന നീളമേറിയ ഇരട്ടക്കുഴൽ വേട്ടത്തോക്കും, അതിന് മുകളിലെ കൊളുത്തുകളിൽ നിരത്തിത്തൂക്കിയിരുന്ന പുലിനഖങ്ങളും മാൻകൊമ്പുകളും കണ്ട് എഡ്മണ്ടിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.

"നീ ഒട്ടും മാറിയിട്ടില്ല ജോൺ."

ജോൺ ഉറക്കെച്ചിരിച്ചു: "നീയും മാറിയിട്ടില്ല എഡ്മണ്ട്. പക്ഷേ, നിന്റെ ആ നീലക്കണ്ണുകൾ പഴയതിനേക്കാൾ വല്ലാത്തൊരു അപകടം ഒളിച്ചുവെക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു!"

"എന്തുകൊണ്ട്?"

"ഇംഗ്ലണ്ടിലായിരുന്നപ്പോഴും നീ മറ്റാർക്കും വേണ്ടാത്ത എന്തെങ്കിലും ചികഞ്ഞെടുക്കാൻ നടക്കുമ്പോഴാണ് നിന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് ഇത്രയും ഭ്രാന്തമായ തിളക്കം വരുന്നത്!"

എഡ്മണ്ട് അതിന് മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ ചുമരിലെ വേട്ടമൃഗങ്ങളുടെ തലയോടുകളിലേക്ക് മിഴിയോടിച്ചു.

"നീ ഇപ്പോഴും വേട്ടയാടൽ തുടരുന്നുണ്ടോ?"

ജോണിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു: "ഈ ആയുസ്സിൽ അതെന്നെക്കൊണ്ട് നിർത്തിക്കാൻ നോക്കേണ്ട എഡ്മണ്ട്. വിശേഷിച്ചും... കാടുകളിലെ വരയൻ കടുവകളെ!"

ആ ഒറ്റവാക്ക് ആ മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷത്തെ ഒന്നാകെ മാറ്റിമറിച്ചു. ക്യാപ്റ്റൻ ജോൺ സ്മിത്തിന്റെ ഒരേയൊരു ദൗർബല്യം—കടുവവേട്ട! കാട്ടിലെ അദൃശ്യനായ ആ വന്യമൃഗത്തിന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ മണത്തുപിടിച്ച്, അതിന്റെ സഞ്ചാരപാതയിലൂടെ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് കാത്തിരുന്ന്, ഒടുവിൽ മൃഗവും മനുഷ്യനും തോക്കിൻകുഴലിന് മുന്നിൽ നേർക്കുനേർ നിൽക്കുന്ന ആ നിമിഷം... ആ ജീവൻമരണപ്പോരാട്ടത്തോടായിരുന്നു ജോണിന് അടങ്ങാത്ത ഭ്രാന്ത്.

എഡ്മണ്ട് താൻ കാത്തിരുന്ന കരുനീക്കത്തിലേക്ക് സാവധാനം കടന്നു.

"നീ ഔറംഗാബാദിന്റെ കാടുകളെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?"

ജോൺ സംശയത്തോടെ പുരികമുയർത്തി: "നിസാമിന്റെ അതിർത്തിക്കപ്പുറമുള്ള ആ കൊടുംകാടുകളോ?"

"അതെ. വാഘോറ നദീതടത്തിലെ ആ മലയിടുക്കുകൾ."

"എന്നിട്ട്?"

"അവിടെ നിറയെ കടുവകളാണ്!"

ജോണിന്റെ കണ്ണുകൾ കൽക്കരിത്തീപോലെ ആളിക്കത്തി: "എത്രയെണ്ണം?"

എഡ്മണ്ട് ചിരിച്ചു: "അവയെ എണ്ണാൻ കാടുകയറിയ ആരും ഇതുവരെ ജീവനോടെ തിരിച്ചിറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്നാണ് അവിടുത്തെ നാട്ടുസംസാരം."

ജോൺ മേശപ്പുറത്ത് കൈ ആഞ്ഞടിച്ചു: "ഫന്റാസ്റ്റിക്! എനിക്കിത് വല്ലാതെ ബോധിച്ചു!"

എഡ്മണ്ട് അല്പം മുന്നോട്ട് കുനിഞ്ഞു സ്വരം താഴ്ത്തി: "മാത്രമല്ല ജോൺ, അത് നമ്മൾ സാധാരണ കാണുന്ന സമതലവനങ്ങളല്ല. ആകാശത്തെ മുട്ടുന്ന ചെങ്കുത്തായ മലയിടുക്കുകൾ, കാട്ടുവള്ളികൾ മൂടിയ പ്രകൃതിദത്ത ഗുഹകൾ, നൂറ്റാണ്ടുകളായി മനുഷ്യന്റെ കാലടികൾ പതിയാത്ത അന്ധകാരമേഖലകൾ!"

ജോണിന്റെ ശ്രദ്ധ പൂർണ്ണമായും എഡ്മണ്ടിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു: "അത്രയും ഘോരവനമാണെങ്കിൽ വന്യമൃഗങ്ങളുടെ വലിയൊരു സാമ്രാജ്യം തന്നെ അവിടെ കാണുമല്ലോ?"

"കടുവകൾ മാത്രമല്ല... പുലികളും, കരടികളും, ഭീമൻ കാട്ടുപോത്തുകളും, കാട്ടുപന്നിക്കൂട്ടങ്ങളും യഥേഷ്ടം വിഹരിക്കുന്ന ഒരു നിഗൂഢതാഴ്‌വര!"

ജോണിന്റെ ചുണ്ടിൽ പഴയ വേട്ടക്കാരന്റെ വന്യമായ ആവേശം പടർന്നുപിടിച്ചു. അവൻ എഡ്മണ്ടിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി: "നീ അവിടേക്ക് പോകുന്നുണ്ടോ?"

"ഉടൻ തിരിക്കണം."

"എന്തിനാണ് ആ കാടുകളിലേക്ക് നിന്റെ ഈ ചാട്ടം?"

എഡ്മണ്ട് ഒരു നിമിഷം പൂർണ്ണ നിശ്ശബ്ദനായി. സാഞ്ചിയിലെ ആ തുണിച്ചുരുളിന്റെയോ, അഷ്ടബീജ രഹസ്യത്തിന്റെയോ, വിശ്വമഹാശക്തിയുടെയോ ഒരൊറ്റ തരിമ്പുപോലും വെളിപ്പെടുത്താൻ അവൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. പകരം ഒരു പുരാവസ്തു ഗവേഷകന്റെ നിർവികാരതയോടെ പറഞ്ഞു:

"പഴയ സാമ്രാജ്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ ചില പ്രാചീന ഗുഹാവിശേഷങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാൻ."

ജോൺ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു: "അത് നിന്റെ തലതിരിഞ്ഞ ഭ്രാന്ത്!"

എഡ്മണ്ട് ചിരിയോടെ തുടർന്നു: "പക്ഷേ, ആ പാറയിടുക്കുകളിൽ എത്തണമെങ്കിൽ അവിടുത്തെ കാടുകൾ മുറിച്ചുകടക്കണം. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഒരാളുടെ സഹായം കൂടിയേ തീരൂ."

"പഴയ കല്ലും മണ്ണും അളന്നെടുക്കാൻ എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റില്ലെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ എഡ്മണ്ട്?"

"അതിനല്ല..." എഡ്മണ്ട് തന്റെ തുകൽസഞ്ചിയിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യയുടെ ഭൂപടം നിവർത്തി മേശപ്പുറത്ത് വിരിച്ചു: "...കടുവകളുടെ ചോര മണക്കുന്ന ആ കാട്ടിലൂടെ എനിക്ക് മുന്നിൽ തോക്കുമേന്തി നടക്കാൻ!"

ജോൺ ഭൂപടത്തിലേക്ക് മാറിമാറി നോക്കി: "നീ എന്നെ കൃത്യമായി വലയിലാക്കുകയാണല്ലോ എഡ്മണ്ട്!"

"നിന്റെ അടങ്ങാത്ത ദൗർബല്യം എന്താണെന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം ജോൺ."

ജോൺ സ്മിത്ത് മുറി പ്രകമ്പനം കൊള്ളുന്നവിധം ഉറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അവൻ ഭൂപടത്തിലെ ഔറംഗാബാദിന്റെ പരുക്കൻ മലനിരകളിലേക്ക് ഒരിക്കൽക്കൂടി കണ്ണോടിച്ചു.

മലയിടുക്കുകൾ...

നിബിഡവനവും ഗുഹകളും...

ഒപ്പം തന്റെ തോക്കിൻകുഴലിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന കടുവകളും!

അവന്റെ ഉള്ളിലെ വേട്ടക്കാരൻ ഇതിനകം യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറെടുത്തിരുന്നു.

"നാം എപ്പോഴാണ് തിരിക്കുന്നത്?"

"രണ്ടു ദിവസത്തിനകം," എഡ്മണ്ടിന്റെ മുഖത്ത് ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

ജോൺ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് ചുമരിലെ വേട്ടത്തോക്ക് കൈയിലെടുത്തു. തോക്കിന്റെ ലോഹക്കുഴൽ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപിടിച്ച് പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു:

"അങ്ങനെയെങ്കിൽ രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ നാം മുൻകൂട്ടി ഉറപ്പാക്കണം എഡ്മണ്ട്."

"എന്തൊക്കെ?"

"ഒന്നാമത്—ആ കാടിന്റെ ഉള്ളറകൾ കണ്ടുശീലിച്ച അതിവിദഗ്ദ്ധനായ ഒരു പ്രാദേശിക വഴികാട്ടി നമുക്കൊപ്പം വേണം."

"രണ്ടാമത്തേതോ?"

ജോൺ കണ്ണുചിമ്മി ചിരിച്ചു: "നാം കടുവയെ കണ്ടെത്തും മുൻപ്, ആ കടുവ നമ്മെ കണ്ടെത്താതിരിക്കാൻ നല്ല ജാഗ്രത വേണം!"

എഡ്മണ്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയാട്ടി.

പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ചിന്തയായിരുന്നു. ക്യാപ്റ്റൻ ജോൺ സ്മിത്ത് ആ കാടുകളിലേക്ക് ചുവടുവെക്കുന്നത് ഒരു വന്യമൃഗത്തിന്റെ ചോര തേടിയാണ്. എന്നാൽ താൻ തേടിപ്പോകുന്നത് മനുഷ്യവംശത്തിന്റെ വിധിയെത്തന്നെ മാറ്റിമറിക്കാൻ പോന്ന, കടുവയേക്കാൾ എത്രയോ മടങ്ങ് ഭയാനകമായ മറ്റൊരു വിശ്വരഹസ്യത്തെയാണ്!

ഇരുവരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല—

1819-ന്റെ ആ വേനലിൽ, ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകളിലേക്ക് ഒരു ശാപവും വരവുമായി കടന്നുവരാൻ അജന്തയുടെ ആ കൊടുംകാടുകൾ അവരുടെ ഓരോ കാൽപ്പെരുമാറ്റത്തിനുമായി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു!