കുലൂതത്തിന്റെ മഞ്ഞുമലകളിൽ നിന്ന് ഏറെ അകലെയായി—
വിജനമായ ഒരു വരണ്ട ഭൂപ്രദേശം.
ചുറ്റും മനുഷ്യവാസത്തിന്റെ യാതൊരു അടയാളവുമില്ലായിരുന്നു. സൂര്യന്റെ തീച്ചൂടിൽ വെന്തുപൊള്ളിയ ചുവന്ന മണ്ണ്. കാറ്റിൽ ചുഴറ്റിയടിക്കപ്പെടുന്ന നേർത്ത പൊടിപടലങ്ങൾ. അതിരുകളിൽ ചാരനിറം പൂണ്ട പരുക്കൻ പാറക്കുന്നുകൾ മാത്രം.
ആ വിജനതയുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ സാക്ഷാൽ രാധാഗുപ്തൻ തലയുയർത്തി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന് മുന്നിൽ അഞ്ചുപേർ.
അഞ്ചുപേരും ഒരേ ശൈലിയിൽ—
ഒരു കാൽമുട്ട് വരണ്ട മണ്ണിൽ അമർത്തിവെച്ച്, മറ്റേ കാൽ മുന്നോട്ട് ഉറപ്പിച്ചുനിർത്തി, നിലത്ത് കുത്തിനിർത്തിയ സ്വന്തം പടവാളുകളുടെ പിടിയിൽ ഇരു കൈകളും ചേർത്തുപിടിച്ച്, ശിരസ്സുതാഴ്ത്തി അവർ നിശ്ചലരായി നിന്നു.
പുതുതായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട അഞ്ച് ചക്രപാലകർ!
അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ ദീർഘദൂര യാത്രകളുടെ പൊടിപടലങ്ങൾ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും ആ മുഖങ്ങളിൽ തരിമ്പും ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കണ്ണുകളിൽ ലക്ഷ്യബോധത്തിന്റെ തീവ്രത മാത്രം.
രാധാഗുപ്തൻ കുറച്ചുനിമിഷങ്ങൾ അവരെ സാകൂതം നോക്കിനിന്നു.
ഒടുവിൽ ചക്രപാലകരുടെ നേതാവ് ശാന്തമായി റിപ്പോർട്ട് സമർപ്പിച്ചു:
"ആചാര്യനെ ജീവനോടെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല, മഹാമാത്യാ. വിഹാരം മുഴുവൻ കൂറ്റൻ ഹിമപാതം വിഴുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു."
അഞ്ചുപേരും ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു. അവൻ സ്വരം ഒന്നുകൂടി താഴ്ത്തി തുടർന്നു:
"അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന രഹസ്യഗ്രന്ഥങ്ങളും... പരീക്ഷണവസ്തുക്കളും... ഒന്നും കണ്ടെത്താനായില്ല. സർവ്വതും നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ മഞ്ഞിനടിയിലാണ്."
ചൂടുകാറ്റ് വരണ്ട മണ്ണിന് മീതെ ചീറിപ്പാഞ്ഞുപോയി. എന്നാൽ, അവൻ തുടർന്നുപറഞ്ഞ വാക്കുകളാണ് രാധാഗുപ്തന്റെ ശ്രദ്ധയെ പൂർണ്ണമായും ആകർഷിച്ചത്.
"എന്നാൽ..."
രാധാഗുപ്തൻ ഒരടി മുന്നോട്ടുവെച്ചു. അവൻ ദൂരേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി തുടർന്നു:
"മഞ്ഞിന്റെ ആ മഹാദുരന്തത്തിന് തൊട്ടുമുൻപ്, നാല് നിഴലുകൾ അവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. നാല് ദിശകളിലേക്ക് പായുന്ന നാല് ജോടി കാൽപ്പാടുകൾ മലയിറങ്ങിപ്പോയതിന്റെ അടയാളങ്ങൾ ഞങ്ങൾ കണ്ടു!"
രാധാഗുപ്തന്റെ തീക്ഷ്ണമായ കണ്ണുകൾ ചക്രപാലകരിൽ തറഞ്ഞുനിന്നു:
"അവർ എവിടെയെത്തിയെന്ന് നമുക്കിപ്പോൾ അറിയില്ല. അവർ ആ മലനിരകൾ കടന്ന് ജീവനോടെ ബാക്കിയായോ എന്നും വ്യക്തമല്ല. ആ നാലുപേർ കൊണ്ടുപോയ അതീവരഹസ്യമായ വസ്തുക്കൾ എവിടെയാണ് ഒളിപ്പിച്ചതെന്നും ആർക്കും നിശ്ചയമില്ല."
അദ്ദേഹം വാളിന്മേൽ മുറുകിപ്പിടിച്ചിരുന്ന അവരുടെ വിരലുകളിലേക്ക് നോക്കി.
"പക്ഷേ, ഒരൊറ്റ കാര്യം നാം കൃത്യമായി അറിയുന്നു!" രാധാഗുപ്തന്റെ ശബ്ദം ആ വരണ്ട താഴ്വരയിൽ ഒരു ഇടിമുഴക്കം പോലെ പ്രകമ്പനം കൊണ്ടു: "നിങ്ങൾ അവരെ പിന്തുടരണം!"
അഞ്ചുപേരും വിനയത്തോടെ തലകുനിച്ചു.
"ഇന്ന് അല്ലെങ്കിൽ നാളെ. നിങ്ങളുടെ ആയുസ്സിൽ അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ മക്കളുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ. ഒരു തലമുറയിൽ... അതല്ലെങ്കിൽ നൂറ് തലമുറകൾക്കപ്പുറം!"
രാധാഗുപ്തന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു യുഗപുരുഷന്റെ ദൂരക്കാഴ്ച തിളങ്ങി:
"മനുഷ്യവംശത്തെ മാറ്റിമറിക്കാൻ പോന്ന ആ വിഷരഹസ്യത്തിലേക്ക് ഒരിക്കൽക്കൂടി ഈ ഭൂമി ആണ്ടുപോകാതിരിക്കാൻ... ആ ക്രൂരത വീണ്ടും ഉണർന്നുവന്നാൽ, അതിനെ എന്നെന്നേക്കുമായി ഉറക്കിക്കളയുന്നതുവരെ നിങ്ങൾ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും കാവലാളുകളായി നിലകൊള്ളണം!"
കാറ്റ് പെട്ടെന്ന് അതിശക്തമായി വീശിയടിച്ചു. അഞ്ചുപേരുടെയും വിരലുകൾ വാളിന്റെ പിടിയിൽ ഒന്നുകൂടി മുറുകി.
രാധാഗുപ്തൻ തുടർന്നു:
"ഈ ദൗത്യത്തിന് ഒരൊറ്റ നാളത്തെ അതിരുകളില്ല. ഒരു ചക്രവർത്തിയുടെ ഭരണകാലവും ഇതിന് പരിധിയാകില്ല. മൗര്യ സാമ്രാജ്യം തന്നെ ഒരുനാൾ മണ്ണടിഞ്ഞുപോയാലും... നിങ്ങളുടെ കാവൽ തുടരണം! നിങ്ങളുടെ പേരുകൾ ചരിത്രത്തിന്റെ രേഖകളിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞുപോയാലും... നിങ്ങളുടെ രക്തം ഏറ്റെടുത്ത ഈ പ്രതിജ്ഞ മറക്കപ്പെടരുത്!"
അഞ്ചുപേരും ആഴത്തിൽ വണങ്ങി.
രാധാഗുപ്തന്റെ മുഖത്ത് അപൂർവ്വമായൊരു ഗാംഭീര്യവും ശാന്തതയും പടർന്നു.
"ഒരു ദിവസം... ഏതോ ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ അത് വീണ്ടും ഉണരും."
ഒരു നിമിഷം അദ്ദേഹം പൂർണ്ണ മൗനം പാലിച്ചു. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
"അത് ഉണരുന്ന നിമിഷം... അതിനെ തകർക്കാനായി നിങ്ങളുടെ ഉണർത്തുപാട്ടിന്റെ മണിയും മുഴങ്ങിയിരിക്കും!"
അഞ്ചുപേരും ഒരേ നിമിഷത്തിൽ വാളുകളിൽ നിന്ന് കൈകൾ പിൻവലിച്ചു. പിന്നെ ഇരുകൈകളും നെഞ്ചോട് ചേർത്തുവെച്ച് പൂർണ്ണ സമർപ്പണത്തോടെ ശിരസ്സുനമിച്ചു.
വിജനമായ ആ വരണ്ട ഭൂമിയിൽ തണുപ്പില്ലാത്ത കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പൽ മാത്രം അവശേഷിച്ചു.
പക്ഷേ ആ ഏകാന്തതയ്ക്കുള്ളിൽ—
യുഗങ്ങളെയും സഹസ്രാബ്ദങ്ങളെയും കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ പോന്ന ഒരു അനശ്വര രഹസ്യപാരമ്പര്യം പിറവിയെടുക്കുകയായിരുന്നു!
ചക്രപാലകർ.
കാലത്തെ തോൽപ്പിച്ച് ഉണർന്നിരിക്കുന്ന കാവൽക്കാർ!
കാലം അതിന്റെ അദൃശ്യമായ പ്രയാണത്തിൽ മുന്നോട്ട് സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
രാജാക്കന്മാർ മാറി. സാമ്രാജ്യങ്ങൾ ജനിച്ചു, പടർന്നുപന്തലിച്ചു, ഒടുവിൽ മണ്ണടിഞ്ഞു. പുതിയ ഭാഷകൾ പിറവിയെടുത്തു. പഴയ രാജപാതകളെ നിബിഡവനങ്ങളും മണൽക്കാടുകളും വിഴുങ്ങി.
പക്ഷേ—
ആ നിഗൂഢ രഹസ്യവും, അതിന്റെ കാവൽക്കാരും, അവർ നാല് ദിശകളിലേക്ക് മാറ്റിയ ആ പവിത്രവസ്തുക്കളും കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ അപ്രത്യക്ഷമായില്ല.
അവയും കാലത്തിനൊപ്പം സഞ്ചരിച്ചു.
ഒരു ദേശത്തുനിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക്.
ഒരു തലമുറയിൽ നിന്ന് അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക്.
എന്നാൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾ കൊഴിഞ്ഞുവീണപ്പോൾ...
സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ബോധത്തിൽ നിന്നും ഓർമ്മകളിൽ നിന്നും അവ പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞുപോയി.
അഷ്ടബീജ സംഘത്തിന്റെ ലക്ഷ്യവും, അവരുടെ നിഗൂഢ യാത്രാപഥങ്ങളും ആലേഖനം ചെയ്തിരുന്ന ആ പുരാതന തുണിച്ചുരുൾ സാഞ്ചിയിലെ സ്തൂപങ്ങൾക്കരികിൽ മണ്ണിനടിയിൽ ഉറങ്ങിപ്പോയി. കൂറ്റൻ മരങ്ങളുടെ വേരുകൾ അതിനെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. വർഷങ്ങളും വേനലുകളും മാറിമറിഞ്ഞു. മണ്ണ് കട്ടപിടിച്ചു പാറപോലെ ഉറച്ചു. കാലം അതിനുമുകളിൽ ചരിത്രത്തിന്റെ പുതിയ പാളികൾ തീർത്തു. എന്നിട്ടും—ആ രേഖ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ആ ഇരുട്ടിൽ നിശ്ശബ്ദമായി കാത്തുകിടന്നു.
ബുദ്ധന്റെയും മഹാവീരന്റെയും രൂപങ്ങൾ ഒരൊറ്റ ശരീരത്തിൽ ലയിച്ചുചേർന്ന ആ ചെറിയ ശിലാവിഗ്രഹം മറ്റൊരു ദിശയിലേക്ക് വഴിമാറി. ഒടുവിൽ അത് അജന്തയിലെ വിജനമായ ഒരു കൽഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെത്തി. അവിടെ ആരും അതിന്റെ മുന്നിൽ ഭക്തിയോടെ വിളക്ക് കൊളുത്തിയില്ല. ആരും പൂക്കൾ അർപ്പിച്ചില്ല; ആരും ശിരസ്സുനമിച്ചില്ല. ഗുഹയുടെ ഈർപ്പമുള്ള ഇരുട്ടിൽ കാലം അതിന്റെ മേൽ കറുത്ത പായൽപടലങ്ങൾ പടർത്തി. മഴയുടെ ഈർപ്പവും പാറയുടെ തണുപ്പും വെയിലിന്റെ വരൾച്ചയും സഹിച്ച് അത് അവിടെ നിശ്ചലമായി നിന്നു. ആർക്കോ വേണ്ടി... യുഗങ്ങൾക്കപ്പുറം ഒരിക്കൽ തിരിച്ചെത്തി അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം തിരിച്ചറിയാൻ പോകുന്ന ഒരാൾക്കായി!
മനുഷ്യന്റെ വിശിഷ്ട ഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പരമാണുക്കളെ വേർതിരിച്ച് മറ്റൊരു ശരീരത്തിലേക്ക് സന്നിവേശിപ്പിക്കാനുള്ള ഗൂഢതന്ത്രങ്ങൾ അടങ്ങിയ ആ രഹസ്യച്ചുരുളുകൾക്ക് മറ്റൊരു വിധിയായിരുന്നു. അവ ടിബറ്റിന്റെ പർവ്വതമടക്കുകളിലെ കട്ടിയുറഞ്ഞ ഹിമപാളികൾക്കടിയിൽ മറഞ്ഞുപോയി. ഒന്നിനു മീതെ ഒന്നായി മഞ്ഞുപാളികൾ ഘനീഭവിച്ചു. വർഷങ്ങൾ... നൂറ്റാണ്ടുകൾ... യുഗങ്ങൾ... ആ മഞ്ഞിനടിയിൽ അവയിലെ ഓരോ അക്ഷരങ്ങളും കാലത്തോട് മൗനമായി പോരാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്ത് ലോകം യുദ്ധങ്ങളും വിപ്ലവങ്ങളുമായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, അകത്ത്—അവ നിശ്ശബ്ദം കാത്തിരുന്നു.
എന്നാൽ, ഏറ്റവും ദീർഘമായ കാത്തിരിപ്പ് മറ്റൊന്നിനായിരുന്നു.
ആ ഒൻപത് മാലകൾ!
കറുത്ത ചരടിൽ കോർത്ത ആ ഒൻപത് ചക്രപ്പതക്കങ്ങൾ ഒടുവിൽ തെക്കൻ അതിർത്തിയിലെ ദൂരെയുള്ള വള്ളിമലയുടെ ഇരുണ്ട താഴ്വരകളിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു.
അവിടെ അവ പാറകളുടെ തണുത്ത നിഴലിലും ചുവന്ന മണ്ണിനടിയിലും നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഒളിച്ചുകിടന്നു. കനത്ത മഴകൾ പെയ്തൊഴിഞ്ഞു. വനങ്ങൾ വളർന്നുപന്തലിച്ചു. മരങ്ങൾ കടപുഴകി വീണു. പുതിയ മനുഷ്യകുലങ്ങൾ വന്നു, അപ്രത്യക്ഷരായി.
പക്ഷേ, ആ ഒൻപത് ചക്രപ്പതക്കങ്ങൾ അവിടെത്തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
നിശ്ശബ്ദമായി...
കാലത്തെ കാത്ത്...
ആ എട്ട് ഗുണങ്ങൾ പേറുന്ന കഴുത്തുകൾക്കായി... ഒപ്പം ആ ഒൻപതാമനായി!
അവയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് തേടിയെത്തുന്ന ആ ഒരുവനായി. ആ ദിവസം എന്നെങ്കിലും വരുമെന്ന അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസത്തിൽ.
കാലം മുന്നോട്ട് കുതിച്ചുപാഞ്ഞു.
പക്ഷേ—ആ രഹസ്യം നിശ്ശബ്ദമായി കാത്തുനിന്നു!
0 comments:
Post a Comment