പാടലീപുത്രത്തിന്റെ ഉണർന്നുതുടങ്ങിയ വീഥികളിലൂടെ അശോകരാമ വിഹാരത്തിന്റെ ഉൾവഴികളിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും, സുമനന്റെ തോളിൽ കിടന്ന ആ പരുക്കൻ ഭാണ്ഡം ശരീരത്തിൽ അമർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
പുറമെ നോക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഭിക്ഷാടനത്തിനുള്ള പാത്രവും ഒരു മാറ്റുവസ്ത്രവും മാത്രമടങ്ങുന്ന ഒരു സാധാരണ സന്യാസിയുടെ യാത്രാഭാണ്ഡം.
പക്ഷേ, സുമനന് അറിയാമായിരുന്നു—
അവൻ ഉള്ളിൽ പേറുന്നത് ഒരു വസ്തു മാത്രമല്ല. ഒരു ഭീകരവാർത്തയാണ്; വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു മഹാവിപത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പാണ്. അതിലുപരി, സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പരമോന്നത തലത്തിൽ നിന്നുണ്ടാകേണ്ട ഒരു വലിയ ധർമ്മതീരുമാനത്തിനായുള്ള രഹസ്യസന്ദേശമാണ്.
നഗരത്തിന്റെ ആരവങ്ങൾ പിന്നിട്ട് വിഹാരത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിലേക്ക് സുമനൻ തിരിഞ്ഞു.
നൂറുകണക്കിന് ഭിക്ഷുക്കൾ താമസിക്കുന്ന വിഹാരസമുച്ചയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് കടന്നതോടെ പുറംലോകത്തിന്റെ ശബ്ദങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും നേർത്തുപോയി. പ്രഭാതത്തിന്റെ ഇളംതണുപ്പിൽ വൻമരങ്ങളുടെ ചില്ലകൾക്കിടയിലൂടെ വീഴുന്ന വെയിൽത്തുണ്ടുകളും, ശാന്തമായി ചിലയ്ക്കുന്ന കിളികളുടെ നേർത്ത സ്വരവും മാത്രം.
സുമനൻ തന്റെ നടപ്പിന്റെ വേഗത കുറച്ചു.
അവൻ ചെന്നെത്തുന്നത് ഒരു സാധാരണ സന്യാസിയുടെ മുന്നിലേക്കല്ല. ജംബുദ്വീപത്തിലെ മുഴുവൻ സംഘങ്ങളുടെയും പരമാചാര്യനായ, അശോക ചക്രവർത്തി ശിരസ്സുനമിക്കുന്ന മൊഗ്ഗലിപുത്ത തിസ്സ മഹാഥേരന്റെ ഏകാന്തവാസത്തിലേക്ക്!
വിഹാരത്തിന്റെ ഇടനാഴികൾ പിന്നിട്ട്, കരിങ്കല്ലിൽ തീർത്ത ഏറ്റവും ഉള്ളിലെ ചെറിയ ധ്യാനമുറിയുടെ മുന്നിൽ സുമനൻ നിശ്ചലനായി നിന്നു.
കട്ടിയുള്ള മരവാതിൽ ചാരിയിരുന്നു.
അവൻ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളിറുക്കി അടച്ചു. മൈലുകൾ താണ്ടിയ ശരീരത്തിന്റെ ക്ഷീണമായിരുന്നില്ല അവനെ തളർത്തിയത്; ആ ഉള്ളംകയ്യിലിരിക്കുന്ന സത്യത്തിന്റെ ഭാരമായിരുന്നു.
വിരലുകൾ മടക്കി അവൻ ആ വാതിലിൽ മൃദുവായി രണ്ടുതവണ മുട്ടി.
അകത്തുനിന്ന് സമുദ്രത്തിന്റെ അഗാധത പോലെ ശാന്തവും ഗംഭീരവുമായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു:
"വരൂ..."
സുമനൻ പതുക്കെ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്നു.
അകത്ത്, ഒരു കൽത്തറയിൽ വിരിച്ച പരുക്കൻ പുൽപായയിൽ മൊഗ്ഗലിപുത്ത തിസ്സ മഹാഥേരൻ പത്മാസനത്തിൽ ധ്യാനനിരതനായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. വാർദ്ധക്യം തൊട്ടുകിടക്കുന്ന ആ മുഖത്ത് അസാധാരണമായ ആത്മീയതേജസ്സും അതോടൊപ്പം അപാരമായൊരു ദീർഘവീക്ഷണവും നിഴലിച്ചുനിന്നു. മുറിയിൽ മറ്റാരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
സുമനൻ ഉള്ളിലേക്ക് കടന്ന് വാതിൽ പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് ചാരി.
മഹാഥേരന്റെ മുന്നിലെത്തിയതും അവൻ സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിച്ചു. കൈകൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത്, കല്ലിൽ നെറ്റി അമർത്തി വണങ്ങി.
"എഴുന്നേൽക്കൂ, സുമനാ..."
സുമനൻ സാവധാനം എഴുന്നേറ്റു വിനീതനായി നിന്നു.
മഹാഥേരന്റെ തുളച്ചുകയറുന്ന കണ്ണുകൾ ആ യുവാവിന്റെ വലിഞ്ഞുമുറുകിയ മുഖത്തുതന്നെ ഉറച്ചുനിന്നു.
"നീ വിശ്രമിക്കാതെ നേരെ ഇവിടേക്കാണോ വന്നത്?"
"അതെ, മഹാഥേരാ..."
"വഴിയിൽ ആരെയും കണ്ടുമുട്ടിയില്ലേ?"
സുമനൻ ഒരു നിമിഷം ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചുപിടിച്ച് മൗനമായി നിന്നു.
"...കണ്ടു."
മഹാഥേരന്റെ നോട്ടത്തിൽ നേരിയൊരു കാഠിന്യം വന്നു. "ആരെ?"
"കാഷായവസ്ത്രം ധരിച്ചവരെത്തന്നെ... പക്ഷേ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ധർമ്മമല്ലായിരുന്നു. എന്നെ നിരീക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. എന്നാൽ ആരോടും ഞാൻ ഒരക്ഷരം സംസാരിച്ചില്ല. അവരുടെ നിഴൽ വീഴാതെയാണ് ഞാൻ ഇവിടംവരെ എത്തിയത്."
മഹാഥേരൻ പതുക്കെ തലയാട്ടി. ആ മുഖത്ത് കാര്യങ്ങളുടെ ഗൗരവം വ്യക്തമായി പടർന്നു.
"അങ്ങനെയെങ്കിൽ പറയൂ, സുമനാ... നിന്റെ ഹൃദയത്തെ ഇത്രയധികം ഭാരപ്പെടുത്തുന്ന ആ സത്യം എന്താണ്?"
സുമനൻ തന്റെ അരക്കെട്ടിലെ പരുക്കൻ തുണിപ്പട്ടയുടെ അടിയിലേക്ക് കൈ കടത്തി.
അവിടെ അതീവ രഹസ്യമായി ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ചെറിയൊരു ചുരുൾ അവൻ ഭയഭക്തിയോടെ പുറത്തെടുത്തു. പല മടക്കുകളായി ചുരുട്ടിവെച്ച നേർത്ത പരുത്തിത്തുണി. കാലപ്പഴക്കത്താൽ നേരിയ മഞ്ഞനിറം പടർന്ന ആ തുണിയുടെ അരികുകൾ പതുക്കെ വിടർത്തിയപ്പോൾ, അതിൽ ഇരുണ്ട മഷിയിൽ വരച്ചിട്ട പ്രാചീന ബ്രാഹ്മി അക്ഷരങ്ങളും നിഗൂഢമായ ചില ജ്യാമിതീയ രേഖാചിത്രങ്ങളും തെളിഞ്ഞുവന്നു.
"ഇത് മൂലരേഖയല്ല, മഹാഥേരാ..." സുമനന്റെ സ്വരം വിറച്ചു, അവൻ അങ്ങേയറ്റം താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ തുടർന്നു: "ഗുഹയിലെ കൽഭിത്തിയിൽ കൊത്തിവെച്ച ആ പൈശാചിക രേഖയിൽ നിന്ന് എന്റെ വിരലുകളാൽ നേരിട്ട് പകർത്തിയെടുത്ത രഹസ്യപ്പകർപ്പാണ്."
മൊഗ്ഗലിപുത്ത തിസ്സ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു. ആ ചുരുളിൽ വരച്ചിരുന്ന എട്ട് ആരക്കാലുകളുള്ള ചക്രത്തിലേക്കും, അതിന്റെ അരികുകളിൽ കുറിച്ചിരുന്ന ബ്രാഹ്മി വരികളിലേക്കും ആചാര്യന്റെ മൂർച്ചയുള്ള കണ്ണുകൾ ആഴ്ന്നിറങ്ങി.
ആ പവിത്രമായ മുഖത്ത് മുൻപെങ്ങുമില്ലാത്തവിധം കറുത്ത ഒരു ഞെട്ടൽ പടർന്നുപിടിക്കുന്നത് സുമനൻ കണ്ടു.
"അപ്പോൾ..." തിസ്സ മഹാഥേരന്റെ സ്വരം അഗാധമായൊരു ശാന്തതയിൽ നിന്ന് ഭാരമേറിയ ഒരു നെടുവീർപ്പിലേക്ക് താഴ്ന്നു, "അഷ്ടബീജ സംഘം എന്നത് വെറുമൊരു കിംവദന്തിയല്ല... സംഘത്തിന്റെ നിഴലിൽ പതിയിരിക്കുന്ന ഒരു സത്യം തന്നെയാണല്ലേ? ഞാൻ കേട്ടറിഞ്ഞ ആ ഭീകരത നീ നേരിലിതാ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു!"
മൊഗ്ഗലിപുത്ത തിസ്സ ആ തുണിത്തുണ്ടിലെ ലിപികളിൽ വിരലമർത്തി കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദനായി ഇരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തെ പ്രശാന്തത പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു; പകരം രാജ്യത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള അതികഠിനമായൊരു ഗൗരവം അവിടെ പടർന്നുപിടിച്ചു.
അദ്ദേഹം തലയുയർത്തി സുമനനെ നോക്കി.
"ഇത് സംഘത്തിനുള്ളിലെ കേവലമൊരു അച്ചടക്കലംഘനമല്ല സുമനാ. ധർമ്മത്തിന്റെ വേരറുക്കാൻ അധർമ്മം പത്തിവിരിച്ചു നിൽക്കുന്നതിന്റെ തെളിവാണിത്. നാം വിചാരിച്ചതിലും ആഴത്തിലാണ് ഇവരുടെ വേരുകൾ."
ആചാര്യൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. കാഷായവസ്ത്രം ശരീരത്തോട് മുറുക്കിപ്പുതച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം കൽഭിത്തിക്കരികിലേക്ക് നടന്നു. പുറത്ത് പാടലീപുത്രത്തിന്റെ വീഥികളിൽ പ്രഭാതത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദത പതുക്കെ നഗരത്തിന്റെ ആരവത്തിന് വഴിമാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
"ഇനി ധർമ്മത്തിന്റെ മൃദുഭാഷണം കൊണ്ട് ഇതിനെ നേരിടാനാവില്ല," തിസ്സ മഹാഥേരന്റെ സ്വരത്തിൽ മുൻപെങ്ങുമില്ലാത്തൊരു കാർക്കശ്യം മുഴങ്ങി.
അദ്ദേഹം തിരിഞ്ഞ് സുമനന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി:
"ഇത് നമ്മൾ എത്രയും പെട്ടെന്ന് രാധാഗുപ്തന്റെ മുന്നിൽ എത്തിക്കണം!"
സുമനന്റെ നെറ്റിയിലെ ഞരമ്പുകൾ ഒരു നിമിഷം വലിഞ്ഞുമുറുകി. അവൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു.
മഹാമാത്യ രാധാഗുപ്തൻ!
സാക്ഷാൽ ചാണക്യന്റെ ശിഷ്യൻ; ബിന്ദുസാരന്റെ കാലം തൊട്ട് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ രഹസ്യാന്വേഷണ ശൃംഖലയെ സ്വന്തം കാൽച്ചുവട്ടിലിട്ട് നിയന്ത്രിക്കുന്ന, അശോകനെ സിംഹാസനത്തിലെത്തിച്ച മൗര്യ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ സർവ്വപ്രതാപിയായ പ്രധാനമന്ത്രി!
ധർമ്മത്തിന്റെ മഠങ്ങളിൽ നിന്ന്, ചോരയും ചാരവൃത്തിയും കൊട്ടാരതന്ത്രങ്ങളും നിറഞ്ഞ രാധാഗുപ്തന്റെ നിഴൽലോകത്തേക്ക് ആ രഹസ്യരേഖ എത്താൻ പോവുകയാണെന്ന് സുമനൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
0 comments:
Post a Comment