വിഹാരത്തിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ ആ രാത്രി അസാധാരണമായൊരു നിശ്ശബ്ദത തളംകെട്ടിനിന്നു.
ഒരിക്കൽ ആയിരക്കണക്കിന് ശിഷ്യന്മാരുടെ ശ്വാസവും മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന ആ കൂറ്റൻ ശിലാമണ്ഡപങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിർജ്ജീവമായിക്കിടന്നു. പുറത്ത് മഞ്ഞുകാറ്റ് കൽഭിത്തികളെ ഉരസിപ്പാഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ, അകത്തെ ശൂന്യമായ ഇടനാഴികളിൽ മൺവിളക്കുകളുടെ ജ്വാലകൾ മാത്രം അനാഥമായി വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
പ്രജ്ഞസേനന്റെ സ്വകാര്യ അറയിൽ ആ നാലു മുഖ്യശിഷ്യന്മാരും അവസാനമായി ഒത്തുകൂടിയിരുന്നു:
ധർമ്മസേനൻ.
വജ്രദത്തൻ.
സുമേധൻ.
നാഗസേനൻ.
അവരുടെ മുന്നിൽ, താഴ്ന്ന കൽപ്പീഠത്തിന്മേൽ നാല് അമൂല്യ വസ്തുക്കൾ നിരത്തിവെച്ചിരുന്നു. ആരുടെയും കണ്ണുകൾ ആ വസ്തുക്കളിൽ നിന്ന് തെല്ലും മാറിയില്ല.
പ്രജ്ഞസേനൻ അവയെ ഏറെനേരം നിശ്ശബ്ദനായി ഉറ്റുനോക്കിനിന്നു. ഒടുവിൽ ആ ശ്മശാനതുല്യമായ മൂകതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പതുക്കെ സംസാരിച്ചു:
"ഇത്..."
വിരൽ മുന്നിലെ ആ നാല് വസ്തുക്കളിലേക്ക് നീണ്ടു.
"...നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ പൂർണ്ണമായി പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല."
നാലുപേരും ശ്വാസമടക്കി നിന്നു.
പ്രജ്ഞസേനന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പക്ഷേ, പരാജയപ്പെട്ട ഒരുവന്റെ നിരാശയോ തകർച്ചയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്—തന്റെ കാലത്തിന് അപ്പുറത്തുള്ള ഭാവിയെ കണ്ട ഒരാളുടെ അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസമായിരുന്നു അത്.
"പക്ഷേ..." അദ്ദേഹം ആ നാല് വസ്തുക്കളെയും വീണ്ടും നോക്കി, "...ഒരിക്കൽ ഇത് അനിവാര്യമായൊരു സത്യമായി മാറും."
ധർമ്മസേനൻ പതുക്കെ തലയുയർത്തി.
"ആചാര്യാ... നാം സാമ്രാജ്യത്തിന് മുന്നിൽ പരാജയപ്പെട്ടുവോ?"
പ്രജ്ഞസേനന്റെ തീക്ഷ്ണമായ കണ്ണുകൾ അവനിൽ പതിഞ്ഞു.
"ഒരു പരീക്ഷണം വേണമെങ്കിൽ പരാജയപ്പെടാം, ധർമ്മസേനാ," പ്രജ്ഞസേനൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ ഒരു ആശയം... മനുഷ്യന്റെ പരിമിതികളെ മറികടക്കാൻ പോന്നത്ര ശക്തമായ ഒരു ആശയം ഒരിക്കലും മരിക്കില്ല."
അദ്ദേഹം കൽപ്പീഠത്തിലെ വസ്തുക്കളിൽ വിരലമർത്തി.
"ഈ നാല് വിശുദ്ധ വസ്തുക്കൾ... ഇവ എവിടെയെങ്കിലും ഒരുമിച്ച് നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം കാലം, അഷ്ടബീജത്തിന്റെ വാതിൽ പൂർണ്ണമായി അടയില്ല."
ശിഷ്യന്മാർ കൺചിമ്മാതെ കേട്ടുനിന്നു.
"അതുകൊണ്ട് ഇവ ഇവിടെ ഇനി അവശേഷിക്കാൻ പാടില്ല," പ്രജ്ഞസേനന്റെ സ്വരം കൽക്കട്ടകൾ പോലെ ദൃഢമായി. "ഇവയെ ഈ നിമിഷം തന്നെ നാല് ദിശകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകണം. ആരും കണ്ടെത്താനാകാത്തിടത്ത്... പരസ്പരം ഒരിക്കലും ബന്ധിപ്പിക്കാനാകാത്തവിധം ഇവയെ ഒളിപ്പിക്കണം."
അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം മൗനം പാലിച്ചു. പിന്നെ അഗാധമായൊരു സ്വരത്തിൽ തുടർന്നു:
"എന്നെങ്കിലും ഒരുനാൾ, ഈ നാല് വസ്തുക്കളെയും വീണ്ടും ഒരിടത്ത് കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ കെല്പുള്ള ഒരാൾ വരും. അവൻ മാത്രമായിരിക്കും ഈ മഹാദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കുക."
വജ്രദത്തന്റെ മുഖത്ത് കടുത്ത ആശങ്ക തെളിഞ്ഞു.
"ആചാര്യാ... ആരായിരിക്കും ആ മനുഷ്യൻ?"
പ്രജ്ഞസേനന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു നേർത്ത നിഗൂഢ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു:
"അവന്റെ കാലമോ മുഖമോ ഇപ്പോൾ എനിക്കും അറിയില്ല. പക്ഷേ, അവൻ വരും... അവന്റെ വരവ് കാലത്തിന്റെ നിയോഗമാണ്."
ഒരു നിമിഷത്തിന് ശേഷം അദ്ദേഹം നാലുപേരെയും മാറിമാറി നോക്കി.
"നിങ്ങൾ നാല് പേരും നാല് ദിശകളിലേക്ക് പിരിയുക."
മുറിക്കുള്ളിലെ വായുവിന്റെ സാന്ദ്രത കൂടി. പ്രജ്ഞസേനൻ ആദ്യം ധർമ്മസേനന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു:
"ധർമ്മസേനാ... നീ വടക്കേക്ക് പോകണം. ഹിമത്തിന്റെ തണുത്തുറഞ്ഞ നാടുകൾക്കുള്ളിലേക്ക്."
ധർമ്മസേനൻ മൗനമായി ശിരസ്സുനമിച്ചു.
പിന്നെ വജ്രദത്തനെ നോക്കി:
"വജ്രദത്താ... നീ തെക്കോട്ട് സഞ്ചരിക്കുക. സമുദ്രത്തിന്റെയും ഉഷ്ണത്തിന്റെയും ആരും സംശയിക്കാത്ത വിദൂരദേശങ്ങളിലേക്ക്."
വജ്രദത്തൻ വണങ്ങി.
പ്രജ്ഞസേനന്റെ ദൃഷ്ടി സുമേധനിലേക്ക് നീണ്ടു:
"സുമേധാ... പടിഞ്ഞാറ്. ദുർഗ്ഗമമായ മലയിടുക്കുകൾക്കും മരുഭൂമിപാതകൾക്കും അപ്പുറത്തേക്ക്."
സുമേധൻ കൈകൂപ്പി.
അവസാനം നാഗസേനൻ. പ്രജ്ഞസേനൻ കുറച്ചുനേരം അവനെ സാകൂതം നോക്കിനിന്നു:
"നാഗസേനാ... കിഴക്ക്. നദികൾ മഹാസമുദ്രത്തോട് ചേരുന്ന പച്ചപ്പാർന്ന ദേശങ്ങളിലേക്ക്. അവിടെ ജനസമൂഹങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഒരു സാധാരണക്കാരനായി നീ അലിഞ്ഞുചേരുക."
നാലുപേരും ഒരുമിച്ച് നെറ്റി തറയിൽ മുട്ടിച്ച് വണങ്ങി.
പ്രജ്ഞസേനൻ കൽപ്പീഠത്തിലെ നാല് വസ്തുക്കളിലേക്ക് ഒരിക്കൽകൂടി ദൃഷ്ടിയൂന്നി:
"ഇവയെ സംരക്ഷിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം മതിയാകില്ല. നിങ്ങൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നിടത്തോളം... ഇവ എവിടെയാണെന്ന് ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ ഒരാളും അറിയരുത്. നിങ്ങൾ മരിച്ചാലും... ഈ രഹസ്യം നിങ്ങളോടൊപ്പം ശവക്കല്ലറയിലേക്ക് പോകണം! നിങ്ങളുടെ ഭൗതിക ശരീരത്തേക്കാൾ ആയുസ്സുള്ളതാണ് ഈ ദൗത്യം."
പ്രജ്ഞസേനൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു.
"ഒരു ദിവസം... ഈ നാല് വസ്തുക്കൾ ഒരിടത്ത് വീണ്ടും സംഗമിക്കും. അന്ന്... അഷ്ടബീജം അതിന്റെ പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ വീണ്ടും ഉണർന്നെഴുന്നേൽക്കും!"
നാലു ശിഷ്യന്മാരും പ്രജ്ഞസേനന്റെ പാദങ്ങളിൽ സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിച്ചു.
കൽപ്പീഠത്തിന്മേലിരുന്ന ആ നാല് നിഗൂഢ വസ്തുക്കളിൽ മൺവിളക്കിന്റെ ജ്വാല അവസാനമായി പ്രതിഫലിച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം—
കുലൂതത്തിന്റെ പർവ്വതമടക്കുകളിൽ നിന്നും ജംബുദ്വീപത്തിന്റെ നാല് അജ്ഞാത ദിശകളിലേക്കും ആ നാല് നിഴലുകൾ വേർപിരിഞ്ഞുപോയി.
ആ നാല് നിഴലുകളും സാവധാനം നാല് ദിശകളിലേക്ക് പിരിഞ്ഞുപോയി.
ഒരാൾ—
ഹിമം മൂടിയ വടക്കൻ കൊടുമുടികളിലേക്ക്.
മറ്റൊരാൾ—
തെക്കോട്ടുള്ള അജ്ഞാത തീരങ്ങളിലേക്ക്.
മൂന്നാമൻ—
പടിഞ്ഞാറൻ വരണ്ട മലനിരകളിലേക്കും മരുഭൂമിപ്പാതകളിലേക്കും.
അവസാനത്തെയാൾ—
കിഴക്കൻ നദീതടങ്ങളുടെ അഗാധമായ ഇരുട്ടിലേക്കും.
പ്രജ്ഞസേനൻ അവരെ നോക്കിനിന്നു. മഞ്ഞിൽ അവരുടെ കാൽപ്പാടുകൾ ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം തെളിഞ്ഞുനിന്നു; പിന്നാലെ വീശിയടിച്ച തണുത്ത മലക്കാറ്റ് അവയെ പാടേ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു. ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്നപോലെ.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൃഷ്ടി ശൂന്യമായിത്തീർന്ന മലവഴികളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും തന്റെ വിഹാരത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഒരിക്കൽ ആയിരക്കണക്കിന് ശിഷ്യന്മാരുടെ ശബ്ദം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന ആ മഹാശിലാസമുച്ചയത്തിൽ ഇപ്പോൾ മരണത്തിന്റെ കനത്ത നിശ്ശബ്ദത മാത്രം.
പ്രജ്ഞസേനൻ സാവധാനം മുന്നോട്ട് നടന്നു. അദ്ദേഹം വിഹാരത്തിന്റെ മുൻവശത്തെ മഞ്ഞുമൈതാനത്ത് എത്തി. ഏറെ ദൂരെയായി മഞ്ഞിൽ മറഞ്ഞുപോയ തന്റെ നാല് ശിഷ്യന്മാരുടെ പാതകളിലേക്ക് അവസാനമായി നോക്കി.
പിന്നെ അദ്ദേഹം ഇരുകൈകളും മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി. തലയ്ക്കു മീതെ കൈകൾ കൂപ്പിപ്പിടിച്ച്, ആ മഞ്ഞിൽത്തന്നെ മുട്ടുകുത്തി.
അടുത്ത നിമിഷം, തന്റെ മുന്നിലെ കട്ടിയുറഞ്ഞ മഞ്ഞുപാളിയിലേക്ക് അദ്ദേഹം സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിച്ചു.
അത് പരാജിതനായ ഒരു മനുഷ്യന്റെ വീഴ്ചയായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, ഒരുനാൾ തിരികെ വരുമെന്ന് സ്വയം ഉറപ്പിച്ച ഒരു പൈശാചിക ആശയത്തോടുള്ള അചഞ്ചലമായ പ്രണാമമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെറ്റി മഞ്ഞിൽ ആഴ്ന്നുനിന്നു.
തണുത്ത കാറ്റ് പെട്ടെന്ന് രൗദ്രഭാവം പൂണ്ടു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അതിന്റെ ചീറ്റൽ ഭീകരമായൊരു ഗർജ്ജനമായി മാറി. മലമുകളിൽ അടിഞ്ഞുകൂടിക്കിടന്ന മഞ്ഞുപാളികൾ ഒന്നാകെ വിറച്ചു.
ദൂരെയുള്ള കൊടുമുടികളിൽ നിന്ന് ഭീമാകാരമായ ഹിമപാളികൾ വിണ്ടുമാറാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം നേർത്തൊരു ഒഴുക്ക്; പിന്നാലെ വന്മതിൽപോലെ കൂറ്റൻ ഹിമപ്രവാഹം താഴേക്ക് പാഞ്ഞിറങ്ങി!
പാറകളെ തല്ലിത്തകർത്ത്, പടുകൂറ്റൻ ദേവദാരുക്കളെ വേരോടെ പിഴുതെറിഞ്ഞ്, മലയിടുക്കുകളിലൂടെ ആ ഹിമപാളികൾ ഉരുണ്ടുമറിഞ്ഞു. വിഹാരം നിലകൊള്ളുന്ന താഴ്വരയിലേക്ക് ആ മഞ്ഞിന്റെ മഹാപ്രവാഹം അതിവേഗം ഇരച്ചുകയറി.
പ്രജ്ഞസേനൻ എഴുന്നേറ്റില്ല.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ അപ്പോഴും ശിരസ്സിന് മുകളിൽ കൂപ്പിയ നിലയിൽത്തന്നെയായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ ശാന്തമായി അടഞ്ഞിരുന്നു; ആ മുഖത്ത് ഭയത്തിന്റെ നേർത്തൊരു കണികപോലും അവശേഷിച്ചിരുന്നില്ല.
അടുത്ത നിമിഷം—
ആദ്യത്തെ കൂറ്റൻ മഞ്ഞുപാളി വിഹാരത്തിന്റെ പുറംമതിലിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. കൽഭിത്തികൾ നടുങ്ങിവിറച്ചു. പിന്നാലെ രണ്ടാമത്തെ പാളി... മൂന്നാമത്തെ പാളി... കാറ്റിന്റെ ശക്തി അസഹനീയമായി പർവ്വതനിരകളെ കുലുക്കി.
വിഹാരത്തിന്റെ കൽഗോപുരങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി മഞ്ഞിനടിയിൽ മൂടിപ്പോയി. പ്രധാന കവാടത്തിലെ എട്ട് ആരക്കാലുകളുള്ള ആ രഹസ്യ ചക്രമുദ്ര ആദ്യം പകുതി മറഞ്ഞു; പിന്നാലെ പൂർണ്ണമായും അന്ധകാരത്തിലായി.
അവസാനം പ്രജ്ഞസേനനും.
വെളുത്ത മഞ്ഞിന്റെ ഒരു മഹാപ്രവാഹം സകലതിനെയും വിഴുങ്ങിക്കളഞ്ഞു.
വിഹാരം.
കൽമണ്ഡപങ്ങൾ.
ശിലാചിഹ്നങ്ങൾ.
രഹസ്യ അറകൾ.
അവിടെ നടന്ന ദുരൂഹ പരീക്ഷണങ്ങളുടെ സമസ്ത ശേഷിപ്പുകളും.
ഒടുവിൽ—
സാക്ഷാൽ ആചാര്യൻ പ്രജ്ഞസേനനും!
മലനിരകൾ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദതയിലേക്ക് മടങ്ങി. അവിടെയൊരു വിഹാരം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് പോലും വരുംതലമുറകൾക്ക് തിരിച്ചറിയാനാകാത്തവിധം, എല്ലാം നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ മഞ്ഞുമൂടിക്കിടന്നു.
എങ്ങും വെളുത്ത മഞ്ഞ് മാത്രം.
പക്ഷേ ആ ഹിമപാളികൾക്കടിയിൽ നിന്നും നാല് ദിശകളിലേക്ക് പിരിഞ്ഞുപോയ നാല് രഹസ്യങ്ങൾ വരുംയുഗങ്ങൾക്കായി ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അതിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ—
അഷ്ടബീജത്തിന്റെ അണയാത്ത വിഷവിത്ത്!
0 comments:
Post a Comment