രാത്രി സാഞ്ചിയുടെ വനാന്തരങ്ങൾക്കുമേൽ കറുത്ത പുതപ്പുപോലെ പൂർണ്ണമായി പടർന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പകൽ മുഴുവൻ സൂര്യന്റെ തീച്ചൂടിൽ വെന്തുപൊള്ളിയ മണ്ണിൽ നിന്ന് ഇപ്പോഴും ചൂടിന്റെ നേർത്തൊരു ആവി വായുവിൽ ഉയർന്നുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ കനലുകളെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഇടയ്ക്കിടെ കടന്നുവന്ന രാത്രിക്കാറ്റിൽ വന്യമായ ഈർപ്പവും ഉണങ്ങിയ കാട്ടിലകളുടെ ഗന്ധവും കലർന്നിരുന്നു. ദൂരെ ഇരുട്ടിലൂടെ ബെത്വാ നദിയുടെ മന്ദമായ ഒഴുക്ക് നേർത്തൊരു മൂളലായി കേൾക്കാം.
ബ്രിട്ടീഷ് സൈനികരുടെ താൽക്കാലിക ക്യാമ്പ് കുന്നിൻ താഴ്വരയിൽ പരന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. ചിലയിടങ്ങളിൽ തെളിച്ച തീക്കൂനകൾ ഇരുട്ടിനെ ചെറുത്തുനിന്നു. കാട്ടുമൃഗങ്ങളുടെ മണംപിടിച്ച് കുതിരകൾ ഇടയ്ക്കിടെ കാലുകൾ നിലത്തടിച്ച് ചിനയ്ക്കുന്നതും, കാവൽക്കാരായ പട്ടാളക്കാരുടെ പരുക്കൻ ഇംഗ്ലീഷ് സംഭാഷണങ്ങളും ഇടവിട്ട് കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.
പക്ഷേ, ക്യാമ്പിന്റെ ഏറ്റവും വിജനമായ ഒരറ്റത്ത്—
കട്ടിയുള്ള ചണത്തുണികൾ വലിഞ്ഞുമുറുക്കി മരക്കുറ്റികളിൽ കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ ചെറിയൊരു കൂടാരം മാത്രം അസാധാരണമായൊരു മൂകതയിൽ മുങ്ങിക്കിടന്നു.
എഡ്മണ്ട് ജെയിംസ് വിറ്റ്മോറിന്റെ കൂടാരം.
കൂടാരത്തിന് പുറത്ത് തണൽമരത്തിൽ കെട്ടിയിരുന്ന അവന്റെ കുതിരയുടെ കാൽച്ചങ്ങല ഇടയ്ക്കിടെ കല്ലിൽത്തട്ടി നേർത്ത ലോഹശബ്ദമുണ്ടാക്കി.
അകത്ത്—
ഒരു ചെറിയ മൺവിളക്ക് മാത്രം എരിഞ്ഞുനിന്നു. അതിന്റെ ഇളംമഞ്ഞ വെളിച്ചം കൂടാരത്തിന്റെ തുണിഭിത്തികളിൽ വിറയ്ക്കുന്ന ഭീമാകാരമായ നിഴലുകൾ വരച്ചുചേർത്തു.
തറയിൽ വിരിച്ച പരുക്കൻ കമ്പിളിക്ക് മുകളിൽ എഡ്മണ്ട് മുട്ടുകുത്തിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ മുന്നിൽ—
പകൽ സാഞ്ചിയിലെ ആ കൽപ്പെട്ടകത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്ത ആ നിഗൂഢരേഖ പൂർണ്ണമായി തുറന്നുകിടന്നു. അതിന് സമീപം തുരുമ്പിച്ച ചെമ്പുപേടകത്തിൽ നിന്ന് ചുരണ്ടിമാറ്റിയ മെഴുകിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു.
നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ഈർപ്പത്തെയും മണ്ണിന്റെ കട്ടപിടിച്ച ഭാരത്തെയും അതിജീവിച്ച പഴകിയ ആ തുണിച്ചുരുളിന്റെ കോണുകളിൽ, കാറ്റിൽ മടങ്ങിപ്പോകാതിരിക്കാൻ അവൻ ചെറിയ കരിങ്കൽച്ചില്ലുകൾ എടുത്തുവെച്ചിരുന്നു.
മൺവിളക്കിന്റെ വിറയാർന്ന നാളങ്ങളിൽ ആ തുണിച്ചുരുളിലെ അടയാളങ്ങൾ ജീവൻവെക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.
പുരാതന ബ്രാഹ്മി ലിപികൾ. അപരിചിതമായ ഗുപ്തമുദ്രകൾ. നാല് വിദൂര ദിശകളിലേക്ക് അമ്പുകൾ പോലെ പിരിഞ്ഞുപോകുന്ന രേഖാചിത്രങ്ങൾ.
അതിന്റെയെല്ലാം മദ്ധ്യത്തിൽ—
എട്ട് ആരക്കാലുകളുള്ള ആ രഹസ്യചക്രം!
എഡ്മണ്ട് അനങ്ങാതെ അതിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. പകൽ ജനറൽ ടെയ്ലറുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് "ഇതൊരു ഭിക്ഷുവിന്റെ യാത്രാക്കുറിപ്പ് മാത്രമാണ്" എന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞ ആ ശാന്തനായ ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ മുഖമായിരുന്നില്ല ഇപ്പോൾ അവിടെ. വിശ്വമഹാശക്തിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ താക്കോലിന് മുന്നിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ ഒരു ഭ്രാന്തൻ അന്വേഷകന്റെ ഉന്മാദമായിരുന്നു ആ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങിയത്.
അവൻ കൂടുതൽ മുന്നോട്ട് കുനിഞ്ഞു. ഭൂതക്കണ്ണാടിയിലൂടെ മഷിവരികൾ വീണ്ടും മനസ്സിരുത്തി വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ചില അക്ഷരങ്ങൾ കല്ലിൽ കൊത്തിയതുപോലെ ഇന്നും തെളിഞ്ഞുനിന്നു. ചിലത് കാലത്തിന്റെ കറുത്ത പടലങ്ങളിൽ മങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. മറ്റു ചിലതാകട്ടെ, ചിതലുകളും ഈർപ്പവും ചേർന്ന് പകുതിയോളം മായ്ച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു.
എഡ്മണ്ട് തന്റെ തുകൽ പൊതിഞ്ഞ ഡയറിയും മഷിക്കുപ്പിയും മുന്നിലേക്ക് നീക്കിവെച്ചു. തൂവൽപ്പേന മഷിയിൽ മുക്കി അവൻ ആ പ്രാചീന രേഖയുടെ വിവർത്തനം സ്വന്തം കുറിപ്പിലേക്ക് പകർത്താൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു—ചരിത്രത്തെത്തന്നെ അട്ടിമറിക്കാൻ പോന്ന ഒരു നിഗൂഢ രേഖയുടെ രഹസ്യവായന!
എഡ്മണ്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും ആ രേഖയിലേക്ക് മിഴിയുറപ്പിച്ചു.
ആദ്യം മുകളിലെ പുരാതന വരികളിലൂടെ.
പിന്നെ താഴേക്ക് നീണ്ട വിശദീകരണങ്ങളിലൂടെ.
ഒടുവിൽ മദ്ധ്യത്തിലെ ആ എട്ടാരക്കാലുള്ള ചക്രചിഹ്നത്തിലേക്ക്.
അതിലെ ഓരോ അടയാളവും ഓരോ ദിശാസൂചനയും ഓരോ വാക്കും അവൻ അതിസൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചു. ആദ്യനോട്ടത്തിൽ അസംബന്ധമോ മിഥ്യയോ എന്ന് തോന്നിച്ച ചില ദുരൂഹവരികൾ പോലും വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചു വായിച്ചപ്പോൾ കൃത്യമായൊരു സമവാക്യം പോലെ പരസ്പരം വിളക്കിച്ചേർക്കപ്പെട്ടു.
ഇത് ഒരു ഭ്രാന്തന്റെ പിച്ചും പേയുമല്ല.
ഒരു പുരാതന വിശ്വാസിയുടെ വ്യാമോഹവുമല്ല.
ഇത് അതിതീവ്രമായ ഗണിതവും ശരീരശാസ്ത്രവും കോർത്തിണക്കി ആസൂത്രിതമായി രേഖപ്പെടുത്തിയ ഒന്നാണ്!
അതിലും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മറ്റൊരു ബോധ്യം അവന്റെ അന്തരംഗത്തിൽ പതുക്കെ ഉറച്ചു:
ഇത് തികച്ചും പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നാണ്!
അവൻ അല്പനേരം കണ്ണുകളടച്ചിരുന്നു. ചിന്തകളുടെ കൊടുങ്കാറ്റ് അടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ തന്റെ തുകൽ കൈപ്പുസ്തകം തുറന്നു. തൂവൽപ്പേന മഷിയിൽ മുക്കി, ആ രേഖയിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കിയെടുത്ത ഓരോ കാതൽ രഹസ്യങ്ങളും ഒന്നൊന്നായി ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് സംഗ്രഹിച്ചുതുടങ്ങി.
പേനയുടെ അറ്റം ആ വാക്കുകൾക്ക് മുകളിൽ ഒരു നിമിഷം വിറയലോടെ നിശ്ചലമായി നിന്നു.
പിന്നെ അവൻ മറ്റൊരു കട്ടിയുള്ള ശൂന്യകടലാസ് എടുത്തു. തറയിൽ മുട്ടുകുത്തിയിരുന്ന നിലയിൽത്തന്നെ തുണിച്ചുരുളിനരികിൽ അത് നിവർത്തിവെച്ചു. പുരാതന തുണിച്ചുരുളിലെ ഓരോ വരയും സൂക്ഷ്മമായി നോക്കി, അണുവിട തെറ്റാതെ അതേപടി പകർത്തിത്തുടങ്ങി.
ഒരു ചിഹ്നം പോലും തെറ്റരുത്.
ഒരു ദിശയും മാറിപ്പോകരുത്.
ഒരു നിഗൂഢ അക്ഷരവും വിട്ടുപോകരുത്.
പകർത്തൽ പൂർണ്ണമാകുമ്പോഴേക്കും സാഞ്ചിയുടെ രാത്രി കൂടുതൽ കനത്തിരുന്നു. മൺവിളക്കിലെ എണ്ണ ഏതാണ്ട് പകുതിയോളം എരിഞ്ഞുതീർന്നു.
എഡ്മണ്ട് താൻ വരച്ചുണ്ടാക്കിയ പകർപ്പും മൂലരേഖയും നേർക്കുനേർ വെച്ചുനോക്കി. രണ്ടും ഒന്നിനൊന്ന് കൃത്യം. അവൻ ദീർഘമായൊരു ശ്വാസമെടുത്തു. മൂലരേഖ പഴയതുപോലെ അതിജാഗ്രതയോടെ മടക്കി, തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് ഭദ്രമായി ഒതുക്കിവെച്ചു. സ്വന്തം കൈപ്പടയിലുള്ള പകർപ്പ് കൈപ്പുസ്തകത്തിനിടയിലെ രഹസ്യ അറയിൽ സൂക്ഷിച്ചു.
പിന്നെ അവൻ കൂടാരത്തിന്റെ ഒരു കോണിലിരുന്ന നീളമുള്ള തേക്ക് മരപ്പെട്ടി തുറന്നു.
അതിൽ ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയുടെ സർവേയർമാർ അതിസൂക്ഷ്മമായി തയ്യാറാക്കിയിരുന്ന ഇന്ത്യയുടെ പുതിയ സർവ്വേ ഭൂപടം കൃത്യമായി മടക്കിവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അത് പുറത്തെടുത്ത് തറയിൽ നിവർത്തി.
ബംഗാൾ പ്രവിശ്യ.
മധ്യപ്രവിശ്യകൾ.
ദക്ഷിണഭാരതം.
വടക്കൻ മലനിരകൾ.
സമുദ്രതീരങ്ങൾ.
മാപ്പിലെ ഓരോ അതിർത്തിരേഖകളും ഈ അടുത്തകാലത്ത് കറുപ്പിലും ചുവപ്പിലും തിളങ്ങുന്ന മഷിയിൽ വരച്ചതുപോലെ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
എഡ്മണ്ട് തന്റെ കുറിപ്പുകൾ ആധുനിക മാപ്പിന് സമാന്തരമായി മുന്നിൽ നിരത്തി.
പുതിയ ഭൂപടവും സഹസ്രാബ്ദങ്ങളുടെ പഴക്കമുള്ള പഴയ രേഖയും ഒരൊറ്റ വെളിച്ചത്തിൽ.
രണ്ടു കാലഘട്ടങ്ങൾ.
ഒരൊറ്റ മഹാ രഹസ്യം!
അവൻ കൈപ്പുസ്തകത്തിലെ കുറിപ്പുകൾ വീണ്ടും ഒത്തുനോക്കി. പിന്നെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ പുതിയ ഭൂപടത്തിൽ ഓരോന്നായി അടയാളങ്ങൾ കുറിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒന്ന്.
പടിഞ്ഞാറോട്ട്, ഇന്നത്തെ അജന്തയുടെ മലയിടുക്കുകൾ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന പ്രാന്തപ്രദേശത്ത് ചെറുതായി ഒരു കറുത്ത ബിന്ദു വരച്ചു.
രണ്ടാമത്തെ അടയാളം—
വടക്കൻ പർവ്വതനിരകളുടെ അതിർത്തിയിൽ, ഹിമത്തിന്റെ നാടായ ടിബറ്റൻ മലനിരകൾക്ക് താഴെ.
മൂന്നാമത്തേത്—
തെക്കോട്ടുള്ള ഘോരവനങ്ങളും കുന്നുകളും നിറഞ്ഞ അജ്ഞാത മലപ്രദേശത്ത്.
അവൻ അല്പം പിന്നിലേക്ക് മാറിയിരുന്നു.
നാലാമത്തെ രഹസ്യം—കിഴക്കോട്ടുള്ള നദീതടങ്ങളിലെ ആ രേഖ—വേറെയെവിടെയും പോയി അവൻ ഇനി തേടേണ്ടതില്ല! അതാണ് ഇപ്പോൾ സാഞ്ചിയിലെ മണ്ണിൽ നിന്ന് അവൻ സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് പുറത്തെടുത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുന്നത്! നാല് വലിയ രഹസ്യങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത് ഇപ്പോൾ തന്റെ കൈപ്പിടിയിലാണ്.
അവൻ ഭൂപടത്തിലെ ആ മൂന്ന് ബിന്ദുക്കളിലേക്കും, ഒപ്പം താനിപ്പോൾ ഇരിക്കുന്ന സാഞ്ചിയിലേക്കും മാറിമാറി നോക്കി.
ഇവ നാലും പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു നാൾ... അന്ന് ലോകത്തിന്റെ ചെങ്കോലുകൾ അപ്രസക്തമാകും. ആ ചിന്ത ഉള്ളിൽ വീണ നിമിഷം, തണുത്തൊരു ഭയം അവന്റെ നാഡികളിലൂടെ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി.
എഡ്മണ്ട് വീണ്ടും ആ പുരാതന തുണിച്ചുരുൾ കൈകളിലെടുത്തു.
ഇത് ഇനി തന്റെ കൈവശം വെച്ചുകൊണ്ട് ഈ കാടുകളിലൂടെ നടക്കുന്നത് ഒട്ടും സുരക്ഷിതമല്ലെന്ന ചിന്ത അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇടിത്തീപോലെ പടർന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകളായി മനുഷ്യരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് വിസ്മൃതിയിലാണ്ടുപോയ ഒരു പൈശാചിക രഹസ്യമാണ് ഇപ്പോൾ തന്റെ കൂടാരത്തിനുള്ളിൽ വെറുമൊരു മൺവിളക്കിന്റെ വെട്ടത്തിൽ തുറന്നുകിടക്കുന്നത്.
ഇത് തന്റെ കൈകളിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ—
താൻ തൊട്ടറിഞ്ഞ ഈ വിശ്വമഹാസത്യം ലോകത്തിന് ഒരിക്കലും തിരിച്ചുകിട്ടാത്തവിധം വീണ്ടും ഇരുട്ടിലമരും; അല്ലെങ്കിൽ അതിലും ക്രൂരമായ മറ്റേതെങ്കിലും കൈകളിലെത്തും.
അവൻ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന കട്ടിയുള്ള ഒരു പരുത്തിത്തുണി എടുത്തു. ആ പ്രാചീന രേഖ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ അതിനുള്ളിൽ പലവട്ടം മടക്കിപ്പൊതിഞ്ഞു. അതിന്റെ മുകളിലായി ഈർപ്പം തട്ടാത്ത മറ്റൊരു മൃദുവായ തുണിപ്പാളി. അതിനുമീതെ ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയുടെ ഔദ്യോഗിക മുദ്രണങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്ന കട്ടിയുള്ള മെഴുകുപൂശിയ കാഗിതം (Wax-coated parchment). ഒടുവിൽ, ഒരു സാധാരണ ചരക്കുപാക്കറ്റായി തോന്നുന്നവിധം പരുക്കൻ ചണക്കയറുകൾ ചുറ്റി അവൻ അത് മുറുക്കിക്കെട്ടി.
പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുന്ന ഒരാൾക്കും അതിനുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് സാമ്രാജ്യങ്ങളെ വിറപ്പിക്കാൻ പോന്നൊരു രഹസ്യരേഖയാണെന്ന് സംശയിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ലായിരുന്നു.
എഡ്മണ്ട് തന്റെ തേക്ക് മരത്തിന്റെ എഴുത്തുപെട്ടി തുറന്നു.
കട്ടിയുള്ള ഒരു ശൂന്യകടലാസ് മുന്നിലേക്ക് നീക്കിവെച്ചു. തൂവൽപ്പേന കൈയിലെടുത്ത് അവൻ അല്പനേരം ചിന്താക്കുഴപ്പത്തോടെ നിശ്ചലനായി നിന്നു. പിന്നെ, ഇംഗ്ലണ്ടിൽ തനിക്കായി കാത്തിരിക്കുന്ന പ്രിയപത്നിയുടെ പേരിൽ ഒരു കവർലെറ്റർ എഴുതിത്തുടങ്ങി.
വാക്കുകൾ വളരെ ചുരുക്കമായിരുന്നു. എങ്കിലും ഓരോ വരിയിലും അവന്റെ മനസ്സിനെ ഞെരുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഭയം നിഴലിച്ചുനിന്നു.
രേഖയുടെ പ്രാകൃത ലിപികളെക്കുറിച്ച് അവൻ ഒന്നും എഴുതിയില്ല. അഷ്ടബീജ സംഘത്തിന്റെ ഭീകര ലക്ഷ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒരക്ഷരം പോലും സൂചിപ്പിച്ചതുമില്ല. മനുഷ്യവംശത്തെ മാറ്റിമറിക്കാൻ പോന്ന ആ നിഗൂഢ ശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നും തുറന്നുപറഞ്ഞതേയില്ല.
പകരം—
'ഇത് എന്റെ ജീവനേക്കാൾ സുരക്ഷിതമായി സൂക്ഷിക്കുക.'
'ഇത് മറ്റാരുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ തുറക്കരുത്.'
'എന്റെ അടുത്ത സന്ദേശം ഇംഗ്ലണ്ടിൽ എത്തുന്നതുവരെ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ആരോടും സംസാരിക്കരുത്.'
എന്ന് മാത്രം അതീവ ജാഗ്രതയോടെ കുറിച്ചു.
അവൻ ആ കുറിപ്പ് ഭദ്രമായി മടക്കി പാർസലിന്റെ കട്ടിയുള്ള പുറംചട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ വെച്ചു. തുകൽസഞ്ചിയിൽ നിന്ന് കറുത്ത മഷിയെടുത്ത് പാർസലിന് മുകളിൽ ഇംഗ്ലണ്ടിലെ തന്റെ വിറ്റ്മോർ കുടുംബ മാളികയുടെ കൃത്യമായ വിലാസം എഴുതിച്ചേർത്തു.
എഡ്മണ്ട് ആ പൊതിയിലേക്ക് ദീർഘനേരം നോക്കിനിന്നു.
ഇതൊരു ഭർത്താവ് ഭാര്യയ്ക്കയക്കുന്ന സാധാരണ സ്നേഹസമ്മാനമല്ലായിരുന്നു. വിറ്റ്മോർ തറവാടിന്റെ ചരിത്രത്തിലേക്ക്, വരുംതലമുറകളുടെ വിധിയിലേക്ക് അവൻ സ്വയം വലിച്ചെറിഞ്ഞ ഒരു മഹാ രഹസ്യത്തിന്റെ ആദ്യ കൈമാറ്റമായിരുന്നു അത്.
അവൻ പാർസൽ അടച്ചു ഭദ്രമാക്കി. നേരം പുലർന്നാലുടൻ കമ്പനിയുടെ കൽക്കട്ടയിലേക്കുള്ള തപാൽ സംഘത്തിലെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തനായൊരു സന്ദേശവാഹകനെ ഏൽപ്പിച്ച്, കപ്പൽമാർഗ്ഗം ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്ക് കടത്തണമെന്ന് അവൻ മനസ്സിലുറപ്പിച്ചു.
പിന്നെ അവൻ വീണ്ടും തറയിൽ വിരിച്ചിരുന്ന ഇന്ത്യയുടെ ഭൂപടത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
മൂന്ന് കറുത്ത അടയാളങ്ങൾ.
അവൻ രേഖപ്പെടുത്തിയ ആ മൂന്ന് ബിന്ദുക്കളിലേക്ക് കണ്ണുകൾ മാറിമാറി നീങ്ങി. ഒടുവിൽ, അവയിലൊന്നിൽ അവന്റെ ദൃഷ്ടി അനക്കമില്ലാതെ തറഞ്ഞുനിന്നു.
പടിഞ്ഞാറ്.
മധ്യേന്ത്യയുടെ പാറക്കെട്ടുകൾ നിറഞ്ഞ മറ്റൊരു ദുർഗ്ഗമ ഭൂപ്രദേശം.
പുരാതന രേഖയിലെ പ്രാകൃത വിവരണങ്ങളെ തന്റെ മുന്നിലുള്ള കമ്പനി മാപ്പിലെ അതിരുകളുമായി ഒത്തുനോക്കിയപ്പോൾ, എഡ്മണ്ടിന് കൃത്യമായി ലക്ഷ്യംവെക്കാനായത് ഒരു പ്രദേശം മാത്രമാണ്.
ഔറംഗാബാദിനടുത്തുള്ള വാഘോറ നദീതടത്തിലെ ഘോരവനങ്ങളും മലയിടുക്കുകളും!
അവിടെ—ആ കരിങ്കൽ ഗുഹകളിൽ എവിടെയോ—
ബുദ്ധന്റെയും മഹാവീരന്റെയും ഭാവങ്ങൾ ഒരൊറ്റ ശരീരത്തിൽ ലയിച്ചുചേർന്ന ആ ചെറിയ ശിലാവിഗ്രഹം വിസ്മൃതിയിൽ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ടാകണം!
എഡ്മണ്ട് മാപ്പിലെ ആ ഇരുണ്ട മലനിരകളിൽ വിരലമർത്തി.
"ഇനി..." അവൻ ആ വിജനമായ കൂടാരത്തിനുള്ളിൽ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു:
"പടിഞ്ഞാറൻ മലമടക്കുകളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ആ രണ്ടാം രഹസ്യം കണ്ടെത്തണം."
മൺവിളക്കിന്റെ അവസാന എണ്ണത്തിരിയിൽ അവന്റെ വിരൽ ഇന്നത്തെ അജന്തയുടെ മലനിരകളിൽ നിശ്ചലമായി നിന്നു. അവന്റെ നീലക്കണ്ണുകളിൽ ഭയത്തെ ചവിട്ടിമെതിച്ചുകൊണ്ട് പഴയ ആ ഭ്രാന്തമായ അന്വേഷണത്വര വീണ്ടും ആളിപ്പടരുകയായിരുന്നു!
0 comments:
Post a Comment