വള്ളിമല അവരെ ആദ്യനോട്ടത്തിൽത്തന്നെ കഠിനമായി പരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.
കേണൽ കോളിൻ മക്കെൻസിയുടെ ശുപാർശപ്രകാരം എത്തിയ സംഘം കരുതിയിരുന്നത് തങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ പല്ലവരോ ബാണരോ പിൽക്കാലത്ത് പണിത ഏതെങ്കിലും പഴയ ജൈനഗുഹയോ ശിലാശാസനമോ നിഷ്പ്രയാസം കണ്ടെത്താനാകുമെന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ മലയുടെ പരുക്കൻ യാഥാർത്ഥ്യം അവരുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകളെല്ലാം തെറ്റിച്ചു.
ആകാശത്തേക്ക് കുത്തനെ ഉയർന്ന കൂറ്റൻ കരിങ്കൽപ്പാറകൾ.
ശരീരമാകെ മാന്തിപ്പറിക്കുന്ന മുള്ളൻപടർപ്പുകൾ.
പാറമടക്കുകൾക്കിടയിൽ കൊടുംവിഷമുള്ള സർപ്പങ്ങളും തേളുകളും പതുങ്ങിയിരിക്കുന്ന ഇരുണ്ട വിള്ളലുകൾ.
പലയിടങ്ങളിലും മനുഷ്യൻ നടന്നുപോയതിന്റെ ഒരു നേർത്ത കാൽപ്പാടുപോലും അവശേഷിച്ചിരുന്നില്ല.
ആദ്യ രണ്ടു ദിവസങ്ങളിൽ അവർ വള്ളിമലയുടെ താഴത്തെ പ്രധാന തട്ടുകളിലാണ് ഊർജ്ജിതമായ തിരച്ചിൽ നടത്തിയത്. പല്ലവ-ഗംഗാ രാജാക്കന്മാരുടെ കാലത്തെ ജൈന ആരാധനാകേന്ദ്രങ്ങളുടെ ജീർണ്ണിച്ച അവശിഷ്ടങ്ങൾ, പാറയിൽ കൊത്തിയ ചെറിയ തീർത്ഥങ്കര രൂപങ്ങൾ, മഴയും വെയിലുമേറ്റ് തകർന്നടിഞ്ഞ ശിലാമണ്ഡപങ്ങൾ...
ഓരോ ശിലാപാളിയും പണ്ഡിതൻ രാമസ്വാമി ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം പരിശോധിച്ചു. അവൻ കണ്ടെത്തിയ ശാസനങ്ങളുടെ മഷിപ്പകർപ്പുകൾ ചണക്കടലാസ്സിൽ പകർത്തിയെടുത്തു. പഴന്തമിഴ്, വട്ടെഴുത്ത് അക്ഷരങ്ങൾ കൂട്ടിവായിച്ചു.
പക്ഷേ—
എഡ്മണ്ട് അന്വേഷിച്ചിരുന്നത് രാജാക്കന്മാരുടെ ഈ പ്രശസ്തികളൊന്നുമല്ലായിരുന്നു.
സന്ധ്യകളിൽ ക്യാമ്പിലെ റാന്തൽവെട്ടത്തിലിരുന്ന് എഡ്മണ്ട് തന്റെ യാത്രാഡയറി വീണ്ടും തുറക്കും. സാഞ്ചിയിലെ തുണിച്ചുരുളും, അജന്തയിലെ ആ ബുദ്ധ-മഹാവീര സമന്വയ വിഗ്രഹത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിലെ മുദ്രയും ഒരേ രഹസ്യത്തിലേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടിയിരുന്നത്. എന്നാൽ ഈ കൊടുംമലയിൽ ഇതുവരെ ആ അഷ്ടബീജ രഹസ്യത്തിന്റെ ഒരു കണികപോലും അവന് തൊടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
മൂന്നാം ദിവസം പ്രഭാതത്തിൽ എഡ്മണ്ട് മലയുടെ കൂടുതൽ ദുർഗ്ഗമമായ അജ്ഞാത ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് കയറാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ക്യാപ്റ്റൻ ഹേസ്റ്റിംഗ്സ് നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പൊപ്പി സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു:
"ഇനിയും എത്ര ഉൾക്കാടുകളിലേക്കാണ് നാം കയറുന്നത് മിസ്റ്റർ വിറ്റ്മോർ? മക്കെൻസിയുടെ ഭൂപടത്തിലെ അതിരുകൾ ഇവിടെ അവസാനിക്കുകയാണ്."
"അതിരുകൾ അവസാനിക്കുന്നിടത്താണ് യഥാർത്ഥ ചരിത്രം തുടങ്ങുന്നത് ക്യാപ്റ്റൻ," എഡ്മണ്ട് കുതിരപ്പുറത്തുനിന്നിറങ്ങി ബൂട്ടുകൾ മുറുക്കിക്കെട്ടി. "നാം ഇതുവരെ അരിച്ചുപെറുക്കിയ ഇടങ്ങളെല്ലാം മനുഷ്യർ ഒരിക്കൽ പരസ്യമായി ആരാധനയ്ക്ക് ഉപയോഗിച്ച ഇടങ്ങളാണ്."
ഹേസ്റ്റിംഗ്സ് അവനെ ഉറ്റുനോക്കി:
"അതിലെന്താണ് തെറ്റ്?"
എഡ്മണ്ട് സ്വരം താഴ്ത്തി ദൃഢമായി പറഞ്ഞു:
"എനിക്ക് കണ്ടെത്തേണ്ടത് മനുഷ്യർ പ്രാർത്ഥിച്ച ഇടമല്ല; ഭയന്ന് മറന്നുകളഞ്ഞ മറ്റൊരിടമാണ്!"
അവൻ കാട്ടുപടർപ്പുകൾ വകഞ്ഞുമാറ്റി മുന്നോട്ട് കയറി.
മധ്യാഹ്നത്തിന്റെ കൊടുംവെയിൽ വള്ളിമലയിലെ കരിങ്കൽപ്പാറകളിൽ നിന്ന് തീനാളങ്ങൾ പോലെ തിരിച്ചടിച്ചു. സംഘത്തിലെ മറ്റുള്ളവർക്ക് ആ പൊള്ളുന്ന ചൂടിൽ നടന്നുനീങ്ങുക അസാധ്യമായി മാറി. എന്നാൽ എഡ്മണ്ട് മാത്രം ഒരടിപോലും പിന്നോട്ട് വെച്ചില്ല.
പാറമടക്കുകൾ ഓരോന്നായി അവൻ ചവിട്ടിക്കയറി. ചിലയിടങ്ങളിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇഴഞ്ഞു; മറ്റു ചിലയിടങ്ങളിൽ ആഴമുള്ള പ്രകൃതിദത്ത വിള്ളലുകളിലേക്ക് തലയിട്ടുനോക്കി. അവൻ തിരഞ്ഞത് ഗുഹകളുടെ തുറസ്സായ കവാടങ്ങളല്ലായിരുന്നു; സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ കണ്ണുകൾ സ്വാഭാവികമായി ചെന്നെത്താത്ത കൊടുംപാറകളുടെ മറവുകളായിരുന്നു.
ആ മലമുകളിലെ ഒരു വൻപാറക്കൂട്ടത്തിന്റെ മറവിലൂടെ അരിച്ചുനീങ്ങിയപ്പോൾ—എഡ്മണ്ട് പെട്ടെന്ന് അനക്കമറ്റുനിന്നു.
മുന്നിൽ കൂറ്റൻ കരിമ്പാറച്ചുമര് മാത്രം. താഴെ അനേകം വർഷങ്ങളായി അടിഞ്ഞുകൂടിയ കട്ടപിടിച്ച മുള്ളൻകുറ്റിക്കാടുകൾ.
പക്ഷേ, എന്തോ ഒന്ന് അവന്റെ അന്തരംഗത്തിൽ അപായമണി മുഴക്കി.
അവൻ താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞു. കൈയിലെ കത്തിയുപയോഗിച്ച് കുറ്റിച്ചെടികളുടെ തായ്വേരുകൾ വെട്ടിമാറ്റി.
അവിടെ—പാറയുടെ നെഞ്ചിൽ വളരെ ഇടുങ്ങിയൊരു ഇരുണ്ട വിള്ളൽ!
മനുഷ്യന് നിവർന്നുനിൽക്കാൻ പോയിട്ട് തലയുയർത്താൻ പോലും ഇടമില്ല.
പക്ഷേ... ആ വിള്ളലിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വല്ലാത്തൊരു തണുത്ത കാറ്റ് ഒഴുകിപ്പരക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു!
എഡ്മണ്ട് കൈയിലെ നീളൻ വടി ആ വിള്ളലിലേക്ക് കടത്തിനോക്കി. വടി ഒരിടത്തും തട്ടാതെ ശൂന്യതയിൽ നിന്നു. അകത്ത് വിസ്തൃതമായൊരു അറയുണ്ട്!
അവൻ നിലത്തു കിടന്ന് പാറയുടെ അരികിലെ മണ്ണും വേരുകളും ഇരുകൈകൾ കൊണ്ടും വകഞ്ഞുമാറ്റി. ഉള്ളിലേക്ക് നൂഴ്ന്നുകടക്കാവുന്ന ഒരു രഹസ്യ പ്രവേശനദ്വാരം പതുക്കെ വെളിപ്പെട്ടു.
വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾക്കും മണ്ണിന്റെ കട്ടിയേറിയ പാളികൾക്കും പിന്നിൽ, നൂറ്റാണ്ടുകളല്ല—സഹസ്രാബ്ദങ്ങളായി പ്രകൃതി ഭദ്രമായി ഒളിച്ചുവെച്ചിരുന്ന അതീവ പ്രാചീനമായ ഒരു കരിങ്കൽഗുഹ!
എഡ്മണ്ടിന്റെ കണ്ണുകളിൽ വിജയത്തിന്റെ തീപ്പൊരി പാറി. അവൻ അരയിലെ അരക്കല്ല് ഉരച്ച് തീപ്പന്തം തെളിച്ചു. ഇടുങ്ങിയ ദ്വാരത്തിലൂടെ പതുക്കെ ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് നൂഴ്ന്നിറങ്ങി.
അകത്ത് അസ്ഥി തുളയ്ക്കുന്ന കൊടുംതണുപ്പ്!
പുറത്ത് വെന്തുരുകുന്ന ആ ഉഷ്ണവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത, തികച്ചും വിഭിന്നമായ മറ്റൊരു ലോകം.
ചുവടുകൾ മുന്നോട്ട് വെച്ചപ്പോൾ ഗുഹാഭിത്തി അവന്റെ മുന്നിൽ നിവർന്നുനിന്നു. പാറയിൽ കൊത്തിയെടുത്ത ചില പ്രാചീന രേഖാചിത്രങ്ങൾ. അവൻ തീപ്പന്തം മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി.
താൻ ആദ്യം കരുതിയതുപോലെ പല്ലവരുടേയോ ബാണരുടേയോ കാലത്തെ സാധാരണ ജൈന കൊത്തുപണികളല്ല അത്. പരുക്കൻ കരിങ്കൽഭിത്തിയിൽ അത്യധികം ആഴത്തിൽ കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്ന വളരെ പഴക്കമുള്ള ശാസനലിപികൾ! മണ്ണും ഈർപ്പവും പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ആ അക്ഷരങ്ങളുടെ കാർക്കശ്യം ഒട്ടും ചോർന്നുപോയിരുന്നില്ല.
എഡ്മണ്ട് വിരലുകൾ ആ ലിപികൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
തൊടാൻ തുനിഞ്ഞ നിമിഷം—അവന്റെ അന്തരംഗത്തിൽ ഒരു കൊള്ളിമീൻ മിന്നി. അവൻ പെട്ടെന്ന് കൈ പുറകോട്ട് വലിച്ചു!
അവൻ തിരിഞ്ഞ് ഗുഹാമുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചു:
"രാമസ്വാമി!"
ആ ശബ്ദം കരിങ്കൽ അറകളിൽ തട്ടി അനേകം ഭീതിദമായ മാറ്റൊലികൾ സൃഷ്ടിച്ചു. നിമിഷങ്ങൾക്കകം പുറത്തുനിന്ന് പരുക്കൻ കാലൊച്ചകൾ കേട്ടുതുടങ്ങി. മണ്ണിൽ പുരണ്ട് രാമസ്വാമി അകത്തേക്ക് നൂഴ്ന്നുകടന്നുവന്നു.
"എന്താണ് സാർ? എന്തെങ്കിലും കണ്ടെത്തിയോ?"
എഡ്മണ്ട് തീപ്പന്തം ആ കൽച്ചുമരിലേക്ക് താഴ്ത്തിപ്പിടിച്ചു:
"ഇത് നോക്കൂ രാമസ്വാമി."
രാമസ്വാമി അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യം അത്ഭുതവും, പിന്നാലെ തീവ്രമായ ആശയക്കുഴപ്പവും പടർന്നു. അവൻ ആ ലിപികളിലേക്ക് കണ്ണുകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. വിരലുകൾ വായുവിൽ ചലിപ്പിച്ച് ഓരോ അക്ഷരങ്ങളും മനസ്സിൽ കൂട്ടിയിണക്കാൻ തുടങ്ങി.
"ഇത്... സാധാരണ രാജശാസനങ്ങളല്ല സാർ. ഇതിന് പല്ലവരുടേയോ ഗംഗരുടേയോ ലിപികളുമായി ഒരു സാമ്യവുമില്ല. ഇത് പ്രാകൃത തമിഴ്-ബ്രാഹ്മിയുടെയും അതിലും പ്രാചീനമായ ഏതോ അജ്ഞാത ലിപിയുടെയും സങ്കരമാണ്!"
എഡ്മണ്ടിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി:
"എന്താണതിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നത്?"
രാമസ്വാമി പെട്ടെന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവരിലൂടെ ഭയത്തോടെ പരതിനടന്നു. അക്ഷരങ്ങളുടെ അർത്ഥം തെളിഞ്ഞുവരുന്തോറും അവന്റെ മുഖത്തെ ചോര വറ്റിത്തുടങ്ങി.
"സാർ..." അവന്റെ സ്വരം വിറച്ചു.
"എന്താണ് രാമസ്വാമി? വായിക്കൂ!"
രാമസ്വാമി പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
"ഇതൊരു രാജാവിന്റെ ദാനശാസനമോ തീർത്ഥങ്കര സ്തുതിയോ അല്ല സാർ... ഇതൊരു കൊടുംശാപമാണ്! ചോരയിൽ മുക്കിയ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ്!"
എഡ്മണ്ടിന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം വലിഞ്ഞുമുറുകി:
"ആർക്കുള്ള മുന്നറിയിപ്പ്?"
രാമസ്വാമി വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ ആ കൽച്ചുമരിലേക്ക് ചൂണ്ടി ഓരോ വരിയായി വിവർത്തനം ചെയ്തു:
"ചക്രത്തെ തേടിവരുന്നവൻ ഇവിടെത്തന്നെ നില്ക്കുക!
ഇവിടെ കാവൽ ഏല്പിച്ചിരിക്കുന്ന ദിവ്യരഹസ്യത്തെ ഒരു മർത്ത്യന്റെയും കൈകൾ സ്പർശിക്കരുത്..."
ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ വായു പെട്ടെന്ന് ഭാരമുള്ളതായി മാറി. ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും പ്രയാസപ്പെടുന്നതുപോലെ.
എഡ്മണ്ട് ചുവരിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുത്തു:
"അടുത്ത വരികളിൽ എന്താണുള്ളത്?"
രാമസ്വാമി മിണ്ടാതെ നിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭീതി കട്ടപിടിച്ചിരുന്നു. അവൻ അവസാന വരികൾ പതുക്കെ വായിച്ചു:
"വിധി ലംഘിച്ച് ആരെങ്കിലും ഈ കല്ലറ തുറന്നാൽ... അവന്റെ വംശത്തിന്മേൽ അദൃശ്യകാവൽക്കാർ മൃത്യുവിന്റെ നിഴൽ വീഴ്ത്തും!"
'കാവൽക്കാർ!'
സാഞ്ചിയിലെ ചുരുളിൽ കണ്ട അതേ വാക്ക്!
രാമസ്വാമി വിളറിയ മുഖത്തോടെ തലയാട്ടി:
"അതുമാത്രമല്ല സാർ..." അവൻ തീപ്പന്തം ഭിത്തിയുടെ ഏറ്റവും അടിത്തട്ടിലേക്ക് താഴ്ത്തിപ്പിടിച്ചു.
അവിടെ പാറയിൽ അത്യുഗ്രമായൊരു മുദ്ര കൊത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു!
ഒരു മനുഷ്യന്റെ വിടർത്തിയ കൈപ്പത്തി. അഞ്ച് വിരലുകൾ. അതിന്റെ ഉള്ളംകയ്യിൽ കൃത്യമായി വരച്ചുവെച്ച ചക്രം!
എഡ്മണ്ട് തീപ്പന്തം ആ അറയുടെ ഏറ്റവും ഇരുളടഞ്ഞ കോണിലേക്ക് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു.
ആ മുന്നറിയിപ്പ് ലിഖിതത്തിന് തൊട്ടുപിന്നിലായി, മനുഷ്യനിർമ്മിതമായ മറ്റൊരു കൽപ്പാളി പാറയിൽ ഉറപ്പിച്ചുനിർത്തിയിരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ആ രഹസ്യനിലവറയുടെ കൽവാതിലിന് മുകളിൽ കരിങ്കല്ലിൽ കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നു—
അഷ്ടബീജത്തിന്റെ ഭയാനകമായ ആ എട്ടാരക്കാലുള്ള പവിത്രമുദ്ര!
ആ കൽപ്പാളിക്കുള്ളിലാണ് വള്ളിമലയിലെ ആ ഒൻപത് ചക്രപ്പതക്കങ്ങൾ യുഗങ്ങളായി ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത്!
0 comments:
Post a Comment