ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു വിചിത്രമായ നിശ്ശബ്ദത തളംകെട്ടിനിന്നു.
തീപ്പന്തത്തിന്റെ വിറയാർന്ന മഞ്ഞവെളിച്ചം കൽപ്പാളിയുടെ മേൽ പതിച്ചു. അതിൽ കൊത്തിവെച്ചിരുന്ന ആ അഞ്ചുവിരലുകളുടെ കൈപ്പത്തിയും ഉള്ളിലെ ഭയാനകമായ ചക്രമുദ്രയും എഡ്മണ്ട് ജെയിംസ് വിറ്റ്മോറിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ശാപമായല്ല, വിശ്വവിജയത്തിലേക്കുള്ള രഹസ്യവാതിലായാണ് തെളിഞ്ഞത്.
അവൻ രാമസ്വാമിയെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി: "ഇത് തുറക്കണം."
രാമസ്വാമി ഞെട്ടിവിറച്ചു: "സാർ... വേണ്ട! ഇതിൽ വ്യക്തമായ മുന്നറിയിപ്പുണ്ട്."
എഡ്മണ്ട് ചുണ്ടിൽ ക്രൂരമായൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: "മുന്നറിയിപ്പുകൾ എപ്പോഴും കൊത്തിവെക്കുന്നത് രഹസ്യങ്ങൾ ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഒളിപ്പിക്കുന്നവരാണ് രാമസ്വാമി."
"പക്ഷേ സാർ, 'ആരും തൊടരുത്' എന്നാണ് കല്ലിൽ കൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്!"
എഡ്മണ്ടിന്റെ നീലക്കണ്ണുകളിൽ ഭ്രാന്തമായ ഉന്മാദം ആളിക്കത്തി: "അങ്ങനെയെങ്കിൽ, തൊടരുതെന്ന് വിലക്കിയതിനെത്തന്നെയാണ് എനിക്ക് തൊടേണ്ടത്!"
ക്യാപ്റ്റൻ ഹേസ്റ്റിംഗ്സ് പോലും ഭയത്തോടെ ആ കൽവാതിലിൽ നിന്ന് ഏതാനും ചുവടുകൾ പിന്നോട്ട് മാറിനിന്നു. എഡ്മണ്ട് മാത്രം ഒരടിപോലും പതറാതെ ആ കല്ലറയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിവർന്നുനിന്നു. അവൻ അരയിൽ നിന്ന് കൂർത്ത ഇരുമ്പുതുമ്പുള്ള ഉളിയും ചുറ്റികയും പുറത്തെടുത്തു.
"സാർ, ദൈവത്തെയോർത്ത് അരുതാത്തത് ചെയ്യരുത്!" രാമസ്വാമിയുടെ നിലവിളി ഗുഹാഭിത്തികളിൽ മാറ്റൊലിക്കൊണ്ടു.
എന്നാൽ എഡ്മണ്ട് അത് കേട്ടതേയില്ല.
ആദ്യത്തെ ആഘാതം— ടങ്! കരിമ്പാറയിൽ കനത്ത ഇരുമ്പ് പതിച്ചു. ആ പ്രകമ്പനം വള്ളിമലയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇരമ്പിയിറങ്ങി. പാറപ്പൊടി വായുവിൽ പാറിവീണു.
രണ്ടാമത്തെ അടി— ടങ്! ശതാബ്ദങ്ങളായി അടഞ്ഞുകിടന്ന ആ കൽപ്പാളിയിൽ നീളത്തിലൊരു വിള്ളൽ വീണു.
മൂന്നാമത്തെ ആഞ്ഞുവെട്ടലിൽ— പടാർ! കൽപ്പാളിയുടെ വലിയൊരു കഷണം അടർന്ന് തറയിലേക്ക് വീണുചിതറി. അതിന് പിന്നാലെ എഡ്മണ്ട് ഒരു കാട്ടുമൃഗത്തെപ്പോലെ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രഹരിച്ചു. അവന്റെ ശ്വാസം കിതച്ചു; കണ്ണുകളിൽ അടക്കാനാവാത്ത പൈശാചിക ദാഹം ജ്വലിച്ചുനിന്നു.
ഒടുവിൽ— ആ കൽവാതിൽ പൂർണ്ണമായി തകർന്നുതരിപ്പണമായി. ഗുഹയുടെ അതിനിഗൂഢമായ ഉള്ളറ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് തുറക്കപ്പെട്ടു.
എല്ലാവരും ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു.
അവിടെയൊരു ചെറിയ രഹസ്യ അറ. നടുവിലായി ആറടിയോളം ഉയരമുള്ള ഒരു പ്രാചീന തീർത്ഥങ്കര ശിലാരൂപം. കരിങ്കല്ലിൽ തീർത്ത ആ രൂപം അവിശ്വസനീയമായ ശാന്തതയോടെ, കണ്ണുകളടച്ച്, ചലനമറ്റ ധ്യാനനിർവികാരതയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
എന്നാൽ, ആ പ്രതിമയുടെ കാൽച്ചുവട്ടിൽ—
ഒരു പെട്ടി!
മനുഷ്യന്റെ ഇരുകൈകളിലും ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്ന വലിപ്പം. അപൂർവ്വമായൊരു ഇരുണ്ട ലോഹക്കൂട്ടിൽ തീർത്തത്. അതിന്റെ മുകളിലെ വൃത്താകൃതിയിലുള്ള അടപ്പിൽ എട്ട് ആരക്കാലുകളുള്ള ചക്രവും അതിസൂക്ഷ്മമായ ചില ഗൂഢലിപികളും തിളങ്ങിനിന്നു.
രാമസ്വാമി ഭയത്തോടെ പിന്നോട്ട് വേച്ചുപോയി: "അതുതന്നെ... അഷ്ടബീജത്തിന്റെ പേടകം!"
എഡ്മണ്ട് സാവധാനം മുന്നോട്ട് നടന്നു. ആരും അവനെ തടയാൻ തുനിഞ്ഞില്ല. പെട്ടിയുടെ മുന്നിൽ അവൻ മുട്ടുകുത്തി.
ആ ലോഹപ്പേടകത്തിന്മേൽ കൈവെക്കാൻ ആർക്കും ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
രാമസ്വാമി വിറയാർന്ന കൈകൾ കൂപ്പി യാചിച്ചു: "സാർ... അതിനെ തൊടരുത്. ഉള്ളിൽ എന്താണെന്ന് നമുക്ക് അറിയില്ല!"
"അതറിയാൻ തന്നെയാണ് ഞാൻ ഈ സമുദ്രങ്ങൾ താണ്ടി വീണ്ടും വന്നത് രാമസ്വാമി."
അവൻ കൈ നീട്ടി. നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ശ്മശാനശൈത്യം ആ ലോഹപ്പരപ്പിൽ നിന്ന് അവന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകളിലേക്ക് പടർന്നു. അവന്റെ വിരലുകൾ അതിൽ പതിഞ്ഞ നിമിഷം രാമസ്വാമിയുടെ മുഖത്തെ അവസാന തുള്ളി ചോരയും വറ്റിപ്പോയി.
എഡ്മണ്ട് ആ പെട്ടി ഇരു കൈകളിലുമായി ഉയർത്തി. ലോഹത്തിന് പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും ഇരട്ടി ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ മുകളിലെ അടപ്പിൽ പൂട്ടുകളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല; ഒരു നേർത്ത തിരിവുമാത്രം.
എഡ്മണ്ട് ആ പെട്ടി രാമസ്വാമിയുടെ നേരെ നീട്ടി: "ഇത് തുറന്ന് നോക്ക്."
രാമസ്വാമി മരണഭയത്തോടെ പിന്നിലേക്ക് കുതിച്ചുമാറി: "ഞാനോ? ഇല്ല സാർ... ഞാൻ അതിൽ സ്പർശിക്കില്ല!"
"എടുക്കൂ രാമസ്വാമി, ഇതിലെ ഭാഷ വായിച്ച പണ്ഡിതൻ നീയല്ലേ?"
"എനിക്ക് ഭയമാണ് സാർ... ഇത് മനുഷ്യർക്ക് വിധിച്ചതല്ല!"
ഹേസ്റ്റിംഗ്സും സംഘവും ഒരടി കൂടി പിന്നോട്ട് മാറി.
"നിങ്ങൾക്കാർക്കും ഇതിനെ തൊടാൻ ധൈര്യമില്ല, അല്ലേ?"
ആരും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. രാമസ്വാമി തലതാഴ്ത്തി വിറയലോടെ പറഞ്ഞു: "സാർ... ആ ശാപം നിങ്ങളിലേക്ക് എടുക്കുകയാണെങ്കിൽ... അത് നിങ്ങളെത്തന്നെ സൂക്ഷിച്ചുകൊള്ളൂ."
എഡ്മണ്ടിന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ പതുക്കെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അതൊരു പുരാവസ്തു ഗവേഷകന്റെ ശാന്തമായ ചിരിയല്ലായിരുന്നു; ലോകത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങളെ കാൽക്കീഴിലാക്കിയ ഒരു കൗശലക്കാരന്റെ അഹങ്കാരച്ചിരി!
അവൻ ആ ഇരുണ്ട പെട്ടി സ്വന്തം നെഞ്ചിലേക്ക് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.
"അപ്പോൾ..." അവൻ ആ ഗുഹ പ്രകമ്പനം കൊള്ളുന്നവിധം താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചു:
"ഇത് എന്റേതാണ്! എനിക്ക് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടത്!"
ഗുഹയുടെ അന്ധകാരത്തിൽ ആ അഹങ്കാരവാക്കുകൾ ഭീതിദമായ മാറ്റൊലികളായി അലയടിച്ചു.
പക്ഷേ—
ആ നിമിഷം ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു; അവൻ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചിരുന്നത് ഒരു ലോഹപ്പെട്ടിയെ മാത്രമല്ലെന്ന്. വള്ളിമലയുടെ ആ കരിങ്കൽ മടക്കുകളിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ഭാരതത്തിന്റെ ഒൻപത് ചക്രപ്പതക്കങ്ങളും, അതിനൊപ്പം തന്റെ വംശത്തെ ഒന്നാകെ വിഴുങ്ങാൻ പോകുന്ന ചക്രപാലകരുടെ തീരാശാപവുമായിരുന്നു അത്!
0 comments:
Post a Comment