ഇന്ത്യൻ തീരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ഡോവറിലേക്കുള്ള സമുദ്രയാത്രയ്ക്ക് എത്രത്തോളം ദൂരമുണ്ടായിരുന്നുവോ, അത്രത്തോളം തന്നെ ദുർഗ്ഘടവും നീണ്ടതുമായിരുന്നു എഡ്മണ്ടിന്റെ അന്തരംഗത്തിലെ യാത്രയും.
അജന്തയിലെ ഇരുളടഞ്ഞ പത്താം നമ്പർ ഗുഹയിൽ നിന്ന് അവൻ സ്വന്തമാക്കിയ ആ ചെറിയ വിഗ്രഹം—ബുദ്ധന്റെയും മഹാവീരന്റെയും രൂപങ്ങൾ ഒരൊറ്റ കരിങ്കല്ലിൽ പരസ്പരം ലയിച്ചുനിൽക്കുന്ന ആ വിചിത്ര സൃഷ്ടി—ഇപ്പോൾ ഇംഗ്ലണ്ടിലെ വിറ്റ്മോർ മാളികയിലെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ രഹസ്യനിലവറയ്ക്കുള്ളിൽ ഒളിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
മാസങ്ങൾ നീണ്ട ആ കടൽയാത്രയ്ക്കിടയിലെ പല രാത്രികളിലും എഡ്മണ്ട് ഉറങ്ങിയിരുന്നില്ല. കപ്പലിന്റെ മരപ്പലകകളിൽ കൂറ്റൻ തിരമാലകൾ ആഞ്ഞലച്ച് തകരുന്ന ഭീകര ശബ്ദത്തിനിടയിലും അവൻ തന്റെ ചെറിയ പിച്ചളപ്പെട്ടി തുറക്കുമായിരുന്നു. വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ കമ്പിളിപ്പൊതിയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ആ വിഗ്രഹത്തെ പുറത്തെടുക്കും. വിളക്കിന്റെ വിറയാർന്ന മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ അവൻ അതിലേക്ക് നോക്കി മണിക്കൂറുകളോളം വിരലുകൾ തഴുകും.
ഒരേ ശരീരത്തിൽ രണ്ടു മഹാന്മാരുടെ ജീവസ്സുറ്റ സാന്നിധ്യം.
ഒരേ ശിലാമുഖത്ത് രണ്ടു വ്യത്യസ്ത ദാർശനിക ഭാവങ്ങളുടെ നിഴൽക്കുത്തുകൾ.
അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും സ്വയം ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു:
"എന്തിനാണ് ഇത്രയും വ്യത്യസ്തമായ രണ്ട് ആത്മീയ ധാരകളെ ഒരൊറ്റ ശിലയിൽ കൂട്ടിയിണക്കിയത്?"
ഉത്തരം ശൂന്യതയിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. എന്നാൽ ഒരൊറ്റ കാര്യം എഡ്മണ്ടിന് ഇപ്പോൾ അണുവിട തെറ്റാതെ ബോധ്യപ്പെട്ടിരുന്നു:
സാഞ്ചിയിലെ കൽപ്പെട്ടകത്തിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തിയ തുണിച്ചുരുളും, അജന്തയിലെ ദുരൂഹ ഗുഹയിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന ഈ വിഗ്രഹവും തന്റെ കൈവശമെത്തിയത് കേവലമൊരു ചരിത്രാന്വേഷകന്റെ യാദൃച്ഛിക ഭാഗ്യമല്ല. അവ പരസ്പരം മുറുക്കിപ്പിടിച്ച ഏതോ അദൃശ്യച്ചങ്ങലകളാൽ ബന്ധിതമാണ്!
ഇംഗ്ലണ്ടിലെ തറവാട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ഉടൻ അവൻ സാഞ്ചിയിൽ നിന്ന് നേരത്തെ ഭാര്യയുടെ വിലാസത്തിലേക്ക് അയച്ചുകൊടുത്തിരുന്ന ആ തുണിച്ചുരുൾ വീണ്ടും പുറത്തെടുത്തു. രേഖയിൽ പണ്ട് കണ്ടിരുന്ന ഗുപ്ത അടയാളങ്ങൾക്കൊപ്പം, അജന്തയിലെ വിഗ്രഹത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ അതിസൂക്ഷ്മമായി കൊത്തിവെച്ചിരുന്ന ആ ചെറിയ ചിഹ്നവും അവൻ ഒത്തുനോക്കി.
ഒരു പൂർണ്ണവൃത്തം.
അതിന്റെ ചുറ്റിലുമായി കൃത്യമായ അളവുകളിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയ എട്ട് ആരക്കാലുകൾ.
അഷ്ടബീജത്തിന്റെ ഭയാനകമായ മുദ്ര!
അവൻ കയ്യിലെ മെഴുകുതിരി ആ തുണിച്ചുരുളിലേക്ക് കൂടുതൽ താഴ്ത്തിപ്പിടിച്ചു. അപ്പോൾ, മണ്ണും ഈർപ്പവും പറ്റിപ്പിടിച്ച് ഏതാണ്ട് മാഞ്ഞുപോയിരുന്ന രേഖയുടെ തെക്കേ കോണിൽ വളരെ നേർത്ത മറ്റൊരു ലിഖിതം അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ഏതോ ഒരു ഭൂപ്രദേശത്തിന്റെ പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്ന ചില പ്രാകൃത അക്ഷരങ്ങൾ!
അവൻ ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനിയുടെ തെക്കേ ഇന്ത്യയുടെ വലിയ സൈനിക ഭൂപടം മേശപ്പുറത്ത് വിടർത്തിവെച്ചു. പട്ടണങ്ങളുടെയും കോട്ടകളുടെയും പേരുകളിലൂടെ അവന്റെ ഭൂതക്കണ്ണാടി പരതിനീങ്ങി.
മദ്രാസ്...
ആർക്കോട്ട്...
വെല്ലൂർ!
എഡ്മണ്ടിന്റെ വിരൽ ഭൂപടത്തിലെ ആ പാറക്കോട്ടകളുടെ നാമത്തിൽ നിശ്ചലമായി നിന്നു.
വെല്ലൂർ!
അവൻ ആ പേര് ചുണ്ടുകളിൽ പതുക്കെ ഉരുവിട്ടു:
"Vellore…"
അതൊരു സാധാരണ സൈനിക കന്റോൺമെന്റിന്റെ പേര് മാത്രമായി അവന് തോന്നിയില്ല.
സാഞ്ചി — കിഴക്കിന്റെ ആദ്യ രഹസ്യം (തുണിച്ചുരുൾ).
അജന്ത — പടിഞ്ഞാറിന്റെ രണ്ടാം രഹസ്യം (ശിലാവിഗ്രഹം).
അങ്ങനെയെങ്കിൽ മൂന്നാമത്തേത്...?
അവന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും ആ തെക്കൻ അടയാളത്തിലേക്ക് നീണ്ടു. വെല്ലൂരിന് തൊട്ടടുത്തുള്ള ആ മലനിരകൾ... വള്ളിമല!
അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ തന്റെ ഡയറിയിലെ ആ രേഖയുടെ അരികിൽ ചുവന്ന മഷിയിൽ കുറിച്ചു:
"Third."
അതിനുശേഷം മാസങ്ങൾ ശരവേഗത്തിൽ കൊഴിഞ്ഞുവീണു.
ക്രിസ്തുവർഷം 1820, ജനുവരി.
ഇംഗ്ലണ്ടിലെ കഠിനമായ ശൈത്യകാലം പതുക്കെ വിടവാങ്ങുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ എഡ്മണ്ടിന്റെ സിരകളിൽ ഇന്ത്യ എന്ന നിഗൂഢ ഭൂഖണ്ഡം തീയായി എരിഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു. വിറ്റ്മോർ മാളികയിലെ വലിയ പഠനമുറിയിൽ ഇന്ത്യയുടെ ഭൂപടങ്ങളും പുരാതന താളിയോലകളുടെ പകർപ്പുകളും പ്രാചീന ഭാഷാ നിഘണ്ടുക്കളും ചിതറിക്കിടന്നു. സാഞ്ചിയിൽ നിന്നും അജന്തയിൽ നിന്നും ശേഖരിച്ച ഓരോ കുറിപ്പുകളും അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും വിശകലനം ചെയ്തു.
ഒടുവിൽ ആ തണുത്തുറഞ്ഞ പ്രഭാതത്തിൽ അവൻ ആ അന്തിമ തീരുമാനമെടുത്തു:
താൻ വീണ്ടും ഇന്ത്യയിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു!
ഇക്കുറി ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഒരു ഔദ്യോഗിക പര്യവേക്ഷകനായിട്ടല്ല; മറിച്ച്, യുഗങ്ങളായി ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആ വിശ്വരഹസ്യത്തിന്റെ ബാക്കി കണ്ണികൾ തേടിയിറങ്ങിയ ഒരു ഏകാന്ത തീർത്ഥാടകനായി!
ഇംഗ്ലണ്ടിൽ നിന്നുള്ള രണ്ടാമത്തെ സമുദ്രയാത്ര കൂടുതൽ ദുഷ്കരമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ കടലിന്റെ അഗാധമായ നീലിമ പിന്നിലാക്കി കപ്പൽ ഇന്ത്യൻ തീരങ്ങളിലേക്ക് അടുത്തപ്പോൾ എഡ്മണ്ട് ഡെക്കിൽ കയറിനിന്നു. ദൂരെ ചക്രവാളത്തിൽ ഉഷ്ണക്കാറ്റിന്റെ ചൂടേറ്റ് പുകയുന്ന ആ ഉപഭൂഖണ്ഡം വീണ്ടും കൺമുന്നിൽ തെളിഞ്ഞുവന്നു.
അവൻ ആ തീരത്തേക്ക് നിർനിമേഷനായി നോക്കിനിന്നു.
ഇതേ ഭൂമിയാണ് തന്റെ കൈകളിലേക്ക് ആ ആദ്യ തുണിച്ചുരുൾ വെച്ചുനീട്ടിയത്.
ഇതേ ഭൂമി തന്നെയാണ് രണ്ടാമത്തെ രഹസ്യത്തെ അജന്തയിലെ കരിമ്പാറയ്ക്കുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചത്.
ഇപ്പോൾ—അതിന്റെ മൂന്നാമത്തെ കവാടം തന്നെയും കാത്ത് എവിടെയോ തുറക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു!
മദ്രാസ് തുറമുഖത്ത് കപ്പലടുത്തപ്പോൾ അവൻ തെല്ലും സമയം പാഴാക്കിയില്ല. കമ്പനിയുടെ ഉദ്യോഗസ്ഥരെപ്പോലും അറിയിക്കാതെ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവൻ തെക്കൻ പാതകളിലൂടെ കുതിരവണ്ടിയിൽ യാത്ര തിരിച്ചു.
മദ്രാസിൽ നിന്ന് കരമാർഗ്ഗമുള്ള ഉൾനാടൻ പാതകൾ.
ചുവന്ന പൊടിപടലങ്ങൾ പാറിപ്പറന്ന പരുക്കൻ വഴികൾ.
സൂര്യന്റെ ഉഗ്രതാപത്തിൽ തിളച്ചുപൊന്തിയ കരിങ്കൽച്ചാലുകൾ.
വഴിയോരങ്ങളിലെ നിശ്ശബ്ദ ഗ്രാമങ്ങളും, പച്ചപ്പിനിടയിലൂടെ ആകാശത്തേക്ക് ശിരസ്സുയർത്തി നിന്ന കൂറ്റൻ ദ്രാവിഡ ക്ഷേത്രഗോപുരങ്ങളും.
അവൻ കടന്നുപോയ ഓരോ പാറക്കൂട്ടങ്ങളെയും അവന്റെ കണ്ണുകൾ അതിസൂക്ഷ്മമായി അളന്നെടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഒടുവിൽ—
വെല്ലൂർ!
കരിങ്കൽക്കോട്ടകളുടെ ആ പുരാതന നഗരം അവന്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. പൊള്ളുന്ന ഉഷ്ണക്കാറ്റ് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു.
എഡ്മണ്ട് കുതിരവണ്ടിയിൽ നിന്ന് സാവധാനം താഴെയിറങ്ങി. അവൻ നിശ്ശബ്ദനായി ആ മണ്ണിലേക്ക് കണ്ണുനട്ടു.
ഒരു പ്രാചീന നഗരത്തിന്റെ പരുക്കൻ ഗന്ധം വായുവിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
ചുവന്ന മണ്ണ്.
ചുട്ടുപഴുത്ത കരിങ്കല്ലുകൾ.
മനുഷ്യരുടെ വിയർപ്പ്.
ചോരയും യുദ്ധങ്ങളും മണ്ണടിഞ്ഞ ചരിത്രം!
പ്രഭാതത്തിന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങൾ വെല്ലൂരിന്റെ ചക്രവാളങ്ങളിൽ പതുക്കെ വെള്ളിപ്പട്ടുപോലെ പടരുകയായിരുന്നു.
കിഴക്കൻ മലനിരകൾക്ക് പിന്നിൽ നിന്ന് ചെമ്പട്ടുടുത്ത സൂര്യന്റെ വട്ടമുഖം ഉയർന്നുപൊങ്ങിയപ്പോൾ, രാത്രിയുടെ കറുത്ത നീലിമ വഴിയോരത്തെ വന്മരങ്ങളിൽ നിന്നും ഈറ്റക്കാടുകളിൽ നിന്നും സാവധാനം പിൻവാങ്ങി. വരണ്ട മൺപാതയുടെ ഇരുവശത്തുമുള്ള കള്ളിമുള്ളുകളിലും ഇളംപുൽത്തുമ്പുകളിലും മഞ്ഞുതുള്ളികൾ രത്നപ്പൊട്ടുകൾ പോലെ തിളങ്ങിനിന്നു.
ആ വിജനമായ മൺവഴിയിൽ—
ഒരു കുതിര നിശ്ചലമായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അതിന്റെ തുകൽച്ചേണത്തിൽ വിരലമർത്തി, തണുത്തുറഞ്ഞ പ്രഭാതക്കാറ്റേറ്റ് എഡ്മണ്ട് ജെയിംസ് വിറ്റ്മോർ ഇരുന്നു. അവന്റെ ദൃഷ്ടി മുന്നോട്ട്, ആ കാട്ടുപാതയുടെ ദൂരെയുള്ള വളവിലേക്ക് നീണ്ടു.
അവൻ ആരെയോ ഉറ്റുനോക്കി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
കുതിര അക്ഷമയോടെ കുളമ്പുകൾ മണ്ണിലടിച്ച് മൂളിയപ്പോൾ എഡ്മണ്ട് കടിഞ്ഞാൺ അല്പം അയച്ചുപിടിച്ചു. എങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആ പൊടിവഴിയിൽ നിന്ന് അണുവിട വ്യതിചലിച്ചില്ല.
ഈ തെക്കൻ മണ്ണിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ താൻ കേവലം ഒരു ഏകാന്ത സഞ്ചാരിയായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ താൻ ഇപ്പോൾ കാത്തിരിക്കുന്നത് സാധാരണയൊരു പര്യവേക്ഷണ സംഘത്തെയുമായിരുന്നില്ല. അതിന് പിന്നിൽ ഇന്ത്യാ ചരിത്രത്തെത്തന്നെ കടലാസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു അതികായന്റെ നിഴലുണ്ടായിരുന്നു.
കേണൽ കോളിൻ മക്കെൻസി (Colin Mackenzie)!
ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയുടെ പ്രഥമ സർവേയർ ജനറൽ!
ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ വിസ്മൃത ചരിത്രവും, അമൂല്യമായ ശിലാശാസനങ്ങളും, നാട്ടുപാരമ്പര്യങ്ങളും, താളിയോലഗ്രന്ഥങ്ങളും, ക്ഷേത്ര-സ്മാരക ശേഷിപ്പുകളും—കണ്ണിൽപ്പെട്ടതും കേട്ടുകേൾവിയിലുള്ളതുമായ സകലതും ഒപ്പിയെടുത്ത് ആധികാരികമായി രേഖപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ചരിത്രത്തിന്റെ വേട്ടക്കാരൻ! മക്കെൻസിയുടെ അമൂല്യ ശേഖരങ്ങളിൽ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പ്രാചീന മതപാരമ്പര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അപൂർവ്വ കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ ഇതിനകം ഇടംപിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ എഡ്മണ്ടിന്റെ ലക്ഷ്യത്തിന് ഇതിനേക്കാളൊക്കെ ഉപരി അത്യന്തം ഗൂഢമായ മറ്റൊരു അർത്ഥതലമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ തിരയുന്നത് സാധാരണ ചരിത്രരേഖകളല്ല; മറിച്ച്, സഹസ്രാബ്ദങ്ങളായി ആരും കാണാതെ ചരിത്രത്തിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ അടക്കിവെച്ച 'അഷ്ടബീജ'ത്തിന്റെ പൈശാചിക രഹസ്യങ്ങളാണ്!
പെട്ടെന്ന്—
ദൂരെ കരിങ്കൽപ്പാതയിൽ കുതിരക്കുളമ്പടിയൊച്ചകൾ കാറ്റിലൂടെ ഇരമ്പിയെത്തി.
എഡ്മണ്ട് ഞൊടിയിടയിൽ ശിരസ്സുയർത്തി. ശബ്ദം നിമിഷംപ്രതി അടുത്തുവന്നു. വഴിയുടെ കൊടുംവളവിനപ്പുറം ചുവന്ന പൊടിപടലങ്ങൾ ഉയർന്നുപൊങ്ങി.
പിന്നാലെ—
കുതിച്ചുവരുന്ന രണ്ട് അശ്വഭടന്മാർ. അവർക്ക് തൊട്ടുപിന്നിലായി കട്ടിയുള്ള കാൻവാസ് മൂടിയ ഒരു നീണ്ട കുതിരവണ്ടി. ഏതാനും പ്രാദേശിക പണ്ഡിതന്മാരും, കമ്പനിയുടെ കാക്കി യൂണിഫോമണിഞ്ഞ ഒരു ബ്രിട്ടീഷ് സൈനിക ഉദ്യോഗസ്ഥനും.
എഡ്മണ്ട് കുതിരയെ പതുക്കെ മുന്നോട്ടെടുത്തു. സംഘം നേർക്കുനേർ എത്തിയതും മുന്നിൽ നയിച്ച ഉദ്യോഗസ്ഥൻ കുതിരയുടെ കടിഞ്ഞാൺ വലിച്ചുനിർത്തി കൈയുയർത്തി:
"മിസ്റ്റർ വിറ്റ്മോർ?"
"അതെ, ഞാൻ തന്നെ."
"ക്യാപ്റ്റൻ ഹേസ്റ്റിംഗ്സ്. സർവേയർ ജനറൽ കോളിൻ മക്കെൻസി സാറിന്റെ പ്രത്യേക നിർദ്ദേശപ്രകാരം എത്തിയതാണ്."
എഡ്മണ്ട് തൊപ്പി അല്പം താഴ്ത്തി വിനയത്തോടെ മൂളി: "ഞാൻ ഏറെ നേരമായി നിങ്ങളെ കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു ക്യാപ്റ്റൻ."
ക്യാപ്റ്റൻ ഹേസ്റ്റിംഗ്സ് ചുറ്റുമുള്ള പാറക്കുന്നുകളിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചു: "നിങ്ങൾ കത്തിൽ സൂചിപ്പിച്ച ആ നിഗൂഢസ്ഥലം വെല്ലൂരിന്റെ ഈ പ്രാന്തപ്രദേശത്തുതന്നെയുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാണോ?"
"തീർച്ചയായും."
"യഥാർത്ഥത്തിൽ നാം എന്താണ് ഇവിടെ അന്വേഷിക്കുന്നത് മിസ്റ്റർ വിറ്റ്മോർ?"
എഡ്മണ്ട് ഒരു നിമിഷം പൂർണ്ണ നിശ്ശബ്ദനായി. സാഞ്ചിയിലെ തുണിച്ചുരുളോ, അജന്തയിലെ ആ ബുദ്ധ-മഹാവീര ശിലാവിഗ്രഹമോ, ഇനി കണ്ടെത്തേണ്ട ഒൻപത് ചക്രപ്പതക്കങ്ങളോ വെളിപ്പെടുത്താൻ അവൻ ഒരുക്കമായിരുന്നില്ല. അവൻ സ്വരം താഴ്ത്തി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു:
"നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് ഇവിടെ തഴച്ചുവളർന്ന് പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായിപ്പോയ ഒരു പ്രാചീന ജൈന പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകൾ."
ക്യാപ്റ്റൻ കുതിരപ്പുറത്തുനിന്ന് താഴെയിറങ്ങി: "ശരിയാണ്. മക്കെൻസി സാർ തന്റെ അപൂർവ്വ രേഖകളിൽ ഈ മലനിരകളിലെ പ്രാചീന തീർത്ഥങ്കര ഗുഹകളെക്കുറിച്ച് ചില അവ്യക്ത പരാമർശങ്ങൾ കണ്ടതായി എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ, കൃത്യമായൊരു രേഖയോ ഭൂപടമോ ഇതുവരെ ആരുടെയും കൈവശമില്ല."
എഡ്മണ്ടിന്റെ സൂക്ഷ്മമായ നീലക്കണ്ണുകൾ ക്യാപ്റ്റന്റെ മുഖത്ത് തറഞ്ഞുനിന്നു: "അതുകൊണ്ടാണോ കേണൽ മക്കെൻസി തന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച സംഘത്തെത്തന്നെ എനിക്കൊപ്പം വിട്ടുതന്നത്?"
"അതുമാത്രമല്ല മിസ്റ്റർ വിറ്റ്മോർ..." ക്യാപ്റ്റൻ തിരിഞ്ഞ് തന്റെ വണ്ടിയിലേക്ക് കൈചൂണ്ടി.
സംഘത്തിലെ തൊഴിലാളികൾ വണ്ടിയിൽ നിന്ന് വലിയൊരു തേക്ക് മരപ്പെട്ടി ഇറക്കുകയായിരുന്നു. മറ്റൊരാൾ ലെവലിങ് ഉപകരണങ്ങളും ദൂരദർശിനികളും ചുരുട്ടിയ വലിയ സർവ്വേ ഭൂപടങ്ങളും അടങ്ങിയ തുകൽച്ചാക്ക് മാറോടുചേർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
ക്യാപ്റ്റൻ ഓരോരുത്തരെയായി പരിചയപ്പെടുത്തി:
"കല്ലുകളിൽ കൊത്തിയ പ്രാചീന ശാസനങ്ങൾ ഒപ്പിയെടുക്കാൻ മഷിപ്പകർപ്പുകാരുണ്ട്. സ്ഥലത്തിന്റെ അളവുകളും സ്ഥാനവും കണക്കാക്കാൻ സർവേയറുണ്ട്. കൂടാതെ..." ക്യാപ്റ്റൻ തലപ്പാവണിഞ്ഞ പ്രായംചെന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി: "...പഴയ വട്ടെഴുത്ത്, തമിഴ്-ബ്രാഹ്മി, കന്നഡ, സംസ്കൃത ഗ്രന്ഥലിപികൾ ഒരു പുസ്തകം പോലെ വായിക്കാൻ പോന്ന തഞ്ചാവൂരിലെ പ്രഗത്ഭനായ പണ്ഡിതൻ രാമസ്വാമിയും നമ്മുടെ കൂടെയുണ്ട്."
എഡ്മണ്ടിന്റെ കണ്ണുകളിൽ വിജയത്തിന്റെ ഒരു മിന്നൽ തിളങ്ങി.
ഇതായിരുന്നു അവന് അത്യന്താപേക്ഷിതമായിരുന്നത്!
തനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് ചികഞ്ഞെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത ഭാഷാന്തരങ്ങളും ഭൂമിശാസ്ത്ര അളവുകളും ഇനി ഈ വിദഗ്ദ്ധസംഘം അവന് മുന്നിൽ നിഷ്പ്രയാസം തുറന്നുതരും.
സംഘം മുന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ തയ്യാറായപ്പോൾ എഡ്മണ്ട് തന്റെ കുതിരയെ വഴിയിലേക്ക് തിരിച്ചുനിർത്തി.
ക്യാപ്റ്റൻ ഹേസ്റ്റിംഗ്സ് ചോദിച്ചു: "ഇനി ഏത് ദിശയിലേക്കാണ് നാം തിരിയേണ്ടത്?"
എഡ്മണ്ട് ചമ്മട്ടി ഉയർത്തി വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ ചക്രവാളത്തിലെ പരുക്കൻ നീലമലനിരകളിലേക്ക് ചൂണ്ടി:
"വടക്കുപടിഞ്ഞാറ്... ആ കുന്നിൻമടക്കുകളിലേക്ക്! വള്ളിമലൈയിലേക്ക്!"
അവർ യാത്ര തിരിച്ചു.
പ്രഭാതസൂര്യൻ ആകാശത്തിന്റെ നെറുകയിലേക്ക് പൂർണ്ണപ്രഭയോടെ ഉയർന്നുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. വഴിയോരത്തെ വന്മരങ്ങളുടെ നീണ്ട നിഴലുകൾ അവരുടെ പാതയെ മറികടന്ന് പിന്നിലേക്ക് അതിവേഗം പാഞ്ഞുപോയി.
ചക്രപാലകരുടെ മൂന്നാമത്തെ കാവലിന്റെ വാതിലുകൾ ലക്ഷ്യമാക്കി എഡ്മണ്ട് വിറ്റ്മോർ നീങ്ങുമ്പോൾ, വള്ളിമലയുടെ ആ കരിങ്കൽമടക്കുകളിൽ യുഗങ്ങളായി ഉറങ്ങുന്ന ആ ഒൻപത് ചക്രപ്പതക്കങ്ങൾ ചരിത്രത്തിന്റെ അന്ത്യവിധിയിലേക്ക് കണ്ണുതുറക്കുകയായിരുന്നു!
0 comments:
Post a Comment